وخت زر او که سراب دی
چا ویل وخت د زر په شان دی
هر شیبه یې یو امکان دی
وخت چې تېر شي نه ستنېږي
د پوهانو دا ګومان دی
ما هم خوند د وخت اخیستی
سړی خوښ وي، خو پښېمان دی
د وخت خوند لکه شراب دی
مستوي سړی چې ځوان دی
کله ښه په نشه ډوب شوې
سترګې خلاص کړې بل دوران دی
لکه خوب او خیال تېریږي
چا ویل ژوند د ګل په شان دی
سوزوي ټولې شیبې ستا
کله ډوب وخت ستا په ځان دی
د افسوس په کنج کې ناست یې
نستلجې د تېر ارمان دی
هیڅ پو نه شوم چې وخت څه دی
وچ دریاب د بیابان دی

عبدالملک پرهیز
په توره چې ځلاند دی هغه نوم نوم د افغان دی
سنګر یې عدالت دی په دې لار تېر له خپل ځان دی
نه بند په کومې ژبې نه د قوم نوم د افغان دی
دا نوم د هغه چا دی چې خاوند د پاک وجدان دی
بې ننګ وي بې غیرت وي چې دښمن ته وطن پرېږدي
وطن چې تار او مار شي دا دښمن سره پیمان دی
خوشحال ته دا د ننګ او د همت لوی امتحان دی
د مینې صداقت او د تقوا لارښود رحمان دی
له تورې بېله نه ده خو په مینه عدل کېږي
هم سوله هم جګړه د هر افغان نوم او نښان دی
تاجک، که هزاره او که ازبک او که پښتون
جوهر د ټولو یو دی دا جوهر د یو انسان دی
څپې که مو د ژبې سره بېلې دي نوڅه شي
دریاب د ژبو یو په هر محل په هر مکان دی
خپل نه دی چې څوک ځان باسي له دغه سمندره
اغیار او بیګانه په دې چمن او ګلستان دی
د خاورې پاسوالي په وینو نه به وفا کېږي
د خاورې بې وفا دښمن د خاورې د انسان دی
ظلم لار د افغان نه ده، نه ظالم ته چوپیدل
سر د حق نه به قربان کړي دا یې ننګ دا ایمان دی
درز مه اچوئ بند کړئ د تعصب تورې خبرې
د کرکې او نفرت خلاف مفهوم د لوی افغان دی
تعصب او کرکه نشته په هر ځای چې میخانه ده
چې کرکه خپروي دغه جوهر د لوی شیطان دی
یووالی مو قوت دی غلیمان په دې پوهیږي
که یو شو تر قدم لاندې مو ځمکه او زمان دی
راځئ نوم د افغان د ښه اخلاقو د انسان کړو
سمبول د آزادۍ ددې وطن د هر انسان دی
د واک او د ثروت تندې ړندې کړې ورته سترګې
فکرونه یې شخصي دي ټول وطن ترینه قربان دی
تاریخ له تاسې نه پوښتني چې قوم ټبر مو څه دی
تاریخ به قضاوت کړي څوک انسان او څوک حیوان دی
تر څو زړو کې د حق او د انصاف ډیوې وي بلې
ژوندی به تل افغان وي جاویدان افغانستان دی

 

سید عبید الله نادر  

که هر څومـره می، په شعر کښي رواني ده

خــو هماغـــومــــــره پرته پرې معــاني ده

نصــیحت او د پـــــندونو مجــــموعـــــه ده

د تعلـــــیم او تربــــیې، پری ارزانــــــي ده

خامخـــا به مـاتي ګـــــوډې هم په کښي وي

خـــو پــــــیغام یې اخــــلاقي او انســاني ده

نکته رســــو ته، عبرت ټـــکي په کښي دي

د کمـــال پرې تر یو حـــده، پریـــــماني ده

نزاکــــــت او د آدابــــــو په کښی درس دی

محبــــت فــضا یې، ټـــــوله نـــــــورانی ده

له هر اړخـــــه یې تـــشریح ده ډیره ګرانه

ځکه دا قصـــــــه اوږده او طــــــــولاني ده

خاوندان د زړه ترې اخـــــلي حکـــــــمتونه

د تعلـــــیم بــڼه یې ټـــــــوله جـــــــهاني ده

انتــــــباه او بیـــــــدارۍ دي ژانـــــــــرونه

تصـــوف کښي هم ،په خــپل حد، حیراني ده

د فـــاني د نــــــیا د زده کــــړو یو کـتاب دی

حقیــقت کښـــي په بل رنګ نکــــــته داني ده

د فــــنا خـــبر دارۍ دی، په هـــر ګــام کښي

د روزګار د چـــوپې خـــولې، ترجـــماني ده

په ګلــشن کښــــی د دنــــیا می په ټــول عمر

د بلبل په څـــیر، دګل نغــــــــمه خــــواني ده

د روزګــــار له صحـــیفو، او له کــــــــــتابه

یــو یـو درس دی، د عــبرت نکته خواني ده

په وړو باندی ټــــــینګار دی ، د پـــــوهــنې

له مشـــــــرانو شــفــقت، مهــــــــربـــاني ده

له تعلــــــیمه مـحــرومـیت د اولادونــــــــــو

دي ملت ســــره جــــفا ده، نا ځــــــــواني ده

بی تعلــیـمه چې اولاد د وطــــــــن نه شـــي

همــدې ټــکي ته می ډیـــره پریـــــــشاني ده

چې می تل له کـــوم شي ســر دی، ټــکولی

نالوســــــتی ده ، هــــغه جــهل او نـاداني ده

د یـــو ملک د تــــــــرقي کمـــال له پـــــاره

ضـــرورت هـــم، د ایـــثار او قربـــانــي ده

د حســـد او د کېـــــنې څـــــخه نــــفرت دی

غندل شوي په کښي هـــرځای ځان ځاني ده

چې پیغام د انسانـــــیت، هر چــاته ورکـــړم

خاورې کړې می، په دې لارکښي ځواني ده

 

زیاتې مقالې …