سید عبید الله   

راشـه راشــــــه چې بهار په تا ښـایـــسته شي

د ګــــلونو نو بـهار په تا ښــــــــایسته شــــــي

نرګسـان دي په باغچو کښي ځوړند ســــرونه

راشــــــه نن چې ننګرهار په تا ښـــایسته شي

مودې وشوي چې د زړه ښار مو دی، بد رنګه

راشه راشه چې دا ښــــار په تا ښـــایسته شي

نغمه خوان بلبلې،په کوم ورشو کښی ګرځي؟

دلته راشـــه چې ګلزار په تا ښـــایـــسته شـي

د انتظار ســترګي مو تت شوي ســتا په لاره

راشــه راشــه چې دا لار په تا ښـــایسته شي

مونږ پیلي دي باغــچو کښي هـــــار د ګلونو

راشــه راشه چې دا هــار په تا ښــایسته شي

رارسیږه د زړه ســره ، چې دایې وخت دی

چې دا کلی او ديار په تا ښــــایسته شــــــــي

زمونږ محــــــفل ته په خـــوارانو لاره وکړه

چې محفل ډول وسیــنګار په تا ښــایسته ښی

ولی بی تا شم

گرچه از گل دامن پُر تا کمر دارد بهار

در نگاه ما رخ  و رنگ دگر دارد بهار

برگریزان نشاط آرزوی عالمی است

یکقلم گویی ز حسرتها ثمر دارد بهار

از چمن تا انجمن سوز قیامت کرده گل

چهرۀ آتش فشان شعله ور دارد بهار

یک گل بیداغ در گلزارعالم نیست نیست

هرکجا جوش گل خونین جگر دارد بهار

جوی خون از پرده های ابر می ریزد مگر

از دل ریش سیه روزان خبر دارد بهار

پشته ها از کشته ها انباشته در باغ و راغ

اینچنین الطاف بر مردم نگر دارد بهار

موج توفانزای فقر و شدت سرما و برف

هیبت دوزخ وش و طبع سقر دارد بهار

جای خیل بلبل و گل از قماش کشتگان

هر طرف انبار دست و پا و سر دارد بهار

اقتفای آن غزل کردم که بیدل گفته بود

غیر عبرت زین چمن دیگر چه بردارد بهار

بسکه می ترسد عزیزا از گزند روزگار

در حریم ما حضور مختصر دارد بهار

عزیزی غزنوی

تورنتو/کانادا