دارد اوصاف خدایی بی ریا آموزگار

می کند ما را همآهنگ خدا آموزگار

ما همه سرگشتۀ دوران جهل و حیرتیم

دستگیر ماست بیچون و چرا آموزگار

هر که او دارد تمنای نجات خویشتن

کشتی نوح است در این تنگنا آموزگار

می دهد از ماضی و مستقبل و حالت خبر

دارد از مصباح معنی جلوه ها آموزگار

از خدا دارد نشانی مهربان و مهر بخش

عالمی را رهنما و مقتدا آموزگار

هر گدای علم را از آستین فقر خویش

بخشد از علم لدُن گنجینه ها آموزگار

اوست آموزشگر عرفان و اخلاق و ادب

لایق حرمت بود چون پیشوا آموزگار

هیچ فرقی درمیان آدم و حیوان نه بود

گر نه بودی آدمی را رهنما آموزگار

سایۀ نور خدا خورشید عالمتاب علم

کیست می دانی همیشه هر کجا آموزگار

رهبر است و یاور و مشفق تر است از صد پدر

مهربان چون مادر است و اولیا آموزگار

مبتلایان بلای جهل را همچون مسیح

نور دانش بخشد و فیض شفا آموزگار

هیچ کس در منزل مقصود نتواند رسید

گر نباشد خضر آسا رهکشا آموزگار

هر طرف رو آورد از فرط وجد و جوش شوق

خیزد از مردم غریو مرحبا آموزگار

کر و فر این جهان و پیشرفت علم و فن

جمله را باشد بنای ارتقأ آموزگار

کی توانستی کسی دانست فرق خوب و زشت

گر نه بودی نور بخش سینه ها آموزگار

آنچه می آید به چشمم در جهان پهنه ور

جملگی بیگانه اند و آشنا آموزگار

از تو دانستم طریق زیستن درعافیت

مر ترا از جان و دل گویم ثنا آموزگار

بایدم اندر حضورت نیمروز و صبح و شام

آیم و رسم ادب آرم بجا آموزگار

می کنم پا بوسی آموزگاران ای عزیز

زانکه دارد خصلت حاجتروا آموزگار

عززیزی غزنوی

تورنتو/کانادا

 

عبدالملک پرهیز
د سرو وینو لوګي پورته شول اسمان ته
د دردونو سېلې راغلې ګلستان ته
شین آسمان ته د خړ وریځو پرده راغله
بې دفاع د وطن زوی ولاړ میدان ته
د وطن په مینه مست پر خاوره پریوت
شوې جاري اوښکې د مینې قهرمان ته
د وطن په مینه پورته یې په دار کړ
دا پیغام د تور پنجاب و هر افغان ته
د زړه تود غږ یې ور مات کړ په مرمیو
تور څېره ظالم خپل و ښوده جهان ته
د وطن او د سنګر اتل یې مړ کړ
څو کړي مړې د آزادۍ ډیوې ساروان ته
د اتل په شونډو نوم د وطن هسک شو
ځلاند ستوری شو ټول ستورو د اسمان ته
بوی د خاورې یې له وینو سره ګډ شو
غږ د سولې یې شو غږ هر قهرمان ته
د حق غږ په مرمۍ چېری وژل کېږي
ګوره هر چا کړ نژدې دغه غږ ځان ته
خلکو وژړل ښارونه یې ویرجن کړل
د شهید په وینو رنګ مړاوي ارمان ته
د هغه د ارمان ونه به وچ نه شي
دا پیغام شو هر تور مخي هر شیطان ته
د وطن مینه مرګ نه لري ځان پوه کړئ
دا میراث دی د شهید مو هر یو ځوان ته

عبدالملک پرهیز
د جګړې اورونه بل دي
ښار او کلي وران له تل دي
تور لوګي آسمان ته خیژي
ګلان سوي له اوربل دي
د لمر سترګه وړنده شوې
ډیوې ټولې په بل بل دي
نفرتونه په هر لور دي
ټول خبرې دلته چل دي
د احساس مزي سوځېږي
امیدونه مو ول ول دي
د برېښنا مزي ځړېږي
واټ د زړونو ټول چټل دي
سور رنګ څاڅي زما له سترګو
د عشق څاڅکي نور کنګل دي
زموږ د روح پر سپینه پاڼه
خونړی لاسلیک کول دی
د ښیښو شاته مې غږ مري
سیوری زما کړکۍ ژړل دي

کنړه ستا په درد او غم کې نن اسمان ژړېږي

ستا د ماشوم هرې سلګۍ ته هر انسان ژړېږي

دې ستر ناورین دې کلي کور ته مصیبت راوړی

ځکه هر کور کې له دردونو ماشومان ژړېږي

په شنو ښایسته درو نن خپور د غم سپېره څادر دی

ستا د هر مور او هر بوډا له غم جهان ژړېږي

د اسمان ستونی هم نیولی دی د غم خپسې

د وینو اوښکې تویوي لکه باران ژړېږي

ستا له هر درده مې په زړه هزار دردونه راغلل

په دې ستر ویر کې کاڼي بوټي د لغمان ژړېږي

خونه دې وران شه زلزلې ولې کنړ لړزوې

په سر درو د ننګرهار کې سره ګلان ژړېږي

دلته خو هسې رژوي خزان ګلان د بهار

دلته ناورین پسې ناورین هم نورستان ژړېږي

څپې خورېږي هره خوا خنج او پنجشیر لړزوي

هلته پامیر په اوچت څوکو بدخشان ژړېږي

له ناورینو نه د وتلو بس یوه لار پاتې ده

څوک چې له علمه روسته پاتې هر زمان ژړېږي

په علم او پوهه به قابو د طبیعت هر ځواک شي

د علم له ځواکه بې خبر به تل داشان ژړېږي

د طبیعت د یاغي آس قایزه کول پکار دي

چې قایزه نه وي خلک تل له هر توفان ژړېږي

 

زیاتې مقالې …