نوموړی د لرغوني یونان ستر فیلسوف او عالم او د غربي فلسفې له بنسټ ایښودونکو څخه وو، چې له میلاده "۴۶۹" کاله وړاندې د «آتن» په ښار د "ايلوپيک" په کوڅه کې دې نړۍ ته سترګې غړولې دي.

پلار یې «سوفرونکوس» نومېده، مجسمه جوړونکی وو او له ډبرو به یې بُتان جوړول. سقراط هم دپلار نه تر لومړني زده کړو وروسته تیږې توږلې او بُتان به یې ترې جوړول.

مور یې «فیناریټي» نومېده، ډېره پوهه او عالمه ښځه وه. ویل کېږي چې، مور یې په وړکتون (کودکستان)کې د نورو خلکو ماشومان روزل او پالل خو ورسره، ورسره یې د خپل زوی سقراط ښه پالنه هم وکړه.

سقراط د مکتب او ښوونځی له وختونو ژور اندونه او فکرونه کول او له انساني چاپېریال نه پورته یې اندو فکر تر کایناتو رسېدلای وو. نوموړی د عقل، پوهې او حکمت ښوونکی بلل کیږي.

سقراط د ځانګړې پوهې، بیان، منطق، سمو او اغیز لرونکو خبرو د فلسفې پلار ګڼل کیږي. د سقراط فلسفه پر انصاف، مینه، نېکۍ او ځان پېژندنه ولاړه وه، هغه پدې اند وو چې د نړۍ ټولې بدۍ له ناپوهۍ او جهالت څخه مینځته راځي، ځکه یې د بدۍ پر وړاندې نېکي د خپلې فلسفې د بنسټ په توګه وړاندې کړې ده. له سقراط څخه هیڅ متن یا کتاب نه دی پاتې، او د هغه خبرې، زده کړې او تعلیمات د هغه دوو مهمو زده کوونکو «افلاطون» او «ګزینفون» نړۍ ته وروپېژندل.

د سقراط خبرې ډېرې ګټورې، مهمې، اغیزناکې او  د کاڼو کرښې دي، چې یو څو یې ستاسو لوستونکو مخې ته ږدم.

- سقراط باور درلود چې پوهه ترټولو لوی ځواک دی چې موږ یې لرو. هغهٔ د حقیقت موندلو هڅه وکړه او تل به یې ویل: "زه یوازې پوهیږم چې زه هیڅ نه پوهیږم."

- که غواړې چې هستي او وجود وپېژنې نو ځان وپېژنه.

- د خلکو د رازونو، نه لوڅول، د کرامت او شرافت نښه ده.

- خپل مور او پلار سره هغسې چلند وکړه چې څرنګه یې له خپلو اولادونو څخه هیله لرې.

- په نړۍ کې یوازینی خیر او ښه والی، پېژندنه او علم دی؛ او یوازینی بدي او بدمرغي ناپوهي او جهالت دی.

- په ژوند کې داسې شېبې مخ ته راځي، چې یوازې په زړورتیا به ورسره مخامخ کېږې.

- تاسو کولی شئ هر ارمان او ارزو ولرئ چې تاسو یې غواړئ، خو تمه مه کوئ چې دا ټولې به ترسره شي.

- تر څو چې یو سړی ژوندی وي؛ د هغه لپاره دا ستونزمنه ده چې په دې ټکي پوه شي؛ څوک باید مړ شي ترڅو تلپاتې  شي.

- پاکه او سپیڅلې  پوهه په ناپاکو زړونو کې نه ځایېږي.

- هوښیار او عاقل سړی کم غږېږي او ډېر اوري.

- که انسان بدي پېژاندلای بدي به یې نه کوله.

- د غوسې پر مهال زغم او صبر ډېر سخت، خو ډېر ارزښتناک کار دی.

- د غوسې غوره درملنه چوپتیا او خاموشي ده.

- د پوه او عقلمن انسان پېژندنه د قهر او غوسې په وخت کې څرګندېږي.

- په وخت خبرې کول او په وخت چوپتیا او خاموشي، د پوهې او عقل نښه ده.

- د اندو فکر آزادي یو اړین څيز دی.

- حقیقت او واقعیت د ذهن لخوا رامینځته کیږي موږ کولی شو د خپل ذهن په بدلولو سره واقعیت بدل کړو.

- هلته چې حقیقت نه وي، هر څه بدو زشت او بې ارزښته دي.

- په شر او فساد کې چې کوم خوند دی، ورته مه خوشحالېږئ او په دې یوازې اندو فکر وکړئ چې خوند نه پاتې کېږي او هغه څه چې پاتې کېږي شر او فساد دی.

- د نېکي ښوونکي هغه کسان نه دي چې د نېکۍ ښوونه او تدریس کوي، بلکې هغه کسان دي چې په خپله نېک دي.

- انسان تل د نېکمرغۍ او خوشالۍ په لټه کې دی.

- د یوې بریا خوند د سلو ماتو او ناکامیو په خوند ارزي.

 - په یوه هېواد کې ظلم، استبداد، زیاتوالی او افراطیت هغه وخت رامنځ ته کیږي چې تر اندازې زیاته آزادي ولري.

- بېوسه او غریب هغه نه دی چې پېسې نه لري، بېوسه او غریب هغه دی چې هیلې نه لري.

- ستاسو تر زړه هيڅوک هم، تاسو ته ډېر نږدې او رښتینی نه دی، له هغه چا لرې واوسئ چې ستاسو زړه يې نه غواړي.

- د اخلاقو لومړني فضیلتونه دا دي: پوهه او حکمت، زړورتیا، منځلاري، انصاف او د خدای(ج) بنده ګي.

- له مور او پلار سره هغسې چلند وکړئ چې له خپلو اولادونو یې تمه لرئ.

- ادب او علم خپل شعار وګرځوه، چې د زمانې غوره اهل شې او له نېکو خلکو سره یو ځای شې.

- هوښیار خلک له هرڅه او هرچا څخه زده کوي، منځني خلک له خپلو آزماېښتونو او تجربو څخه زده کوي، ناپوه او احمق خلک د مخه په ټولو ځوابونو پوهیږي.

- په هر کار کې د پایلې په اړه اندو فکر کول د ژغورنې لامل ګرځي.

- سیاست یو هنر دی، چې د هغه لپاره د خدايي استعداد او وړتيا ترڅنګ پراخ لوست او مطالعې ته اړتیا ده.

- له دښمن سره هم باید سپارښتنه او مشوره وشي تر څو د دښمني کچه یې په ډاګه شي.

- د نفس د تزکیې ټولې لارې چارې له پوهې او علم څخه تېرېږي.

- پرځای خبرې کول او پر ځای چوپتیا او خاموشي د پوهې نښه ده.

- په سترګو لیدل مهم نه دي په پوهې او عقل لیدل مهم دي.

- له مړینې او مرګ څخه تیښته ستونزمنه نه ده، له بدۍ څخه تیښته ستونزمنه ده، ځکه چې بد له مرګ څخه ګړندۍ کیږي.

- تر ټولو خوږ مرګ د هغو کسانو دی چې لوی کارونه یې سرته رسولي وي او د دوی لوې هیلې او ارمانونه پوره شوي وي.

- خلک هر یو هیله او ارمان لري؛ يو پيسې غواړي، يو ښايست غواړي او بل ویاړ او عزت غواړي، خو زما په اند ښه ملګري له دې ټولو ښه دي.

- یوازې یو خېر شتون لري چې هغه پوهه ده او یوازې یو شر شتون لري چې هغه ناپوهي او ناداني ده.

- ژوند لنډ او فاني دی خو هنر اوږد او تلپاتې دی.

- بې آزماېښه او بې تجربې ژوند د ژوند کولو ارزښت نلري.

- ښکلا د لږ وخت ظلم دی.

- ښکلا پرته له عزت، سپیڅلتیا او فضیلت څخه لکه یو ښایسته ګل دی، خو بې بویه او بې عطره.

- هغه دولت هېڅکله پر ځای نه پاتې کېږي چې چاته سزا پکې واورول شي، خو ور نه کړل شي.

- پر مجرمانو باندې باید غصه او قهر ونه کړو، بلکې باید هغوی ته وښیو چې څنګه د تیر وخت عملونه تکرار نه کړي.

- هغه ژوند چې نه څیړل کیږي د ژوند کولو ارزښت نلري.

- فلسفه له کتاب څخه نه، له ژوند څخه سر چینه اخلي.

- له مرګه مه وېرېږئ، ځکه چې تریخوالی یې په همدې وېره کې دی.

- له مرګه هېڅ وېره نشته، ځکه دا یو ارام خوب دی چې په کې د ګډوډۍ خیال او تصور نشته.

- د یو هېواد چلولو لپاره داسې چا ته اړتیا ده، چې د سیاست له رمزونو سره بلد وي او د هېواد بېړۍ د وخت له توپاني سیند څخه خوندي راوباسي.

- ډارېدونکي خلک دیوالونه او دړې او دروازې خپل دښمن ګڼي او له هر شي او هر چا څخه وېره لري.

 - واده وکړئ، که ستاسو ښځه ښه وي تاسو به خوشحاله شئ که بده وي تاسو به یو فیلسوف شئ.

- د یو چا د شخصیت پر ځای  د هغه له بدن سره مینه کول د څارویو کار دی.

- د ژوند درد او مصیبت په غم کې نه، په رسوایۍ او بدنامۍ کې دی.

-  د یوه ملت د له منځه وړلو لومړی ګام، د هغه د حافظې پاکول دي.

-  علم او ادب خپل شعار وګرځوه، چې د زمانې غوره اهل او له نېکانو سره یو ځای شې.

-  کله چې له تا سره خبرې وشي، لومړی غوږ شه، بیا اندو فکر وکړه او ورپسې پریکړه وکړه.

- د ټولو دښمنانو نه زیات باید خپل تر ټولو نږدې دښمن ته چې ژبه ده، پام وکړې.

- بشپړ انسان هغه دی چې دښمنان یې له هغه څخه په امان کې وي، نه دا چې ملګري او دوستان یې ترې وډار شي.

- نېکمرغه انسان هغه څوک دی چې هر ناسم او ناوړه کار ترسره کړي، نوې تجربه او آزمایښت ترې زده کړي.

- لومړی خپل اهلیت ثابت کړه بیا د ډاډ او اعتماد هیله ولره.

- تکل او اراده لرونکي کسان غوسې او دښمنۍ ته لار نه ورکوي.

- د هر کار د پایلې په اړه اند و فکر کول، نېکمرغي ده.

- د یوې بریا خواږه په پرتله د سلو ماتو ترخه، ارزښت لري.

- هیڅ ځواک تل پوره او ثابت نه پاتې کېږي.

- د خوښۍ راز د نورو زیاتو شیانو په لټه کې نه دی بلکې دا د لږو شیانو نه خوند اخیستل دي.

- تاسو باید پوه شئ چې خوښي د تمې په لوړولو سره نه ترلاسه کیږي، خو خوښي باید د محدودې خوښۍ سره د قناعت له لارې ترلاسه شي.

- د غوسې دوا چوپتیا ده.

- لومړنۍ پاملرنه او دقت، له وروستۍ پښېمانۍ څخه مخنیوی کوي.

- کوم کور کې چې ښه کتابونه نه وي، داسې کور په حقیقت کې د کور ویلو وړ نه دی، دا خو د ژوندیو مړو هدیره او مړستون دی». دی وايي:

فیلسوف ایمرسن وايي: «ښه کتاب، بې‌سارې دوست ته ورته دی، چې تل پر ښې لارې د تگ سپارښتنه او مشوره درکوي».

کارلایل فکر کوي: «د گټورو کتابونه یوه ټولگه د نن زمانې یو ښه پوهنتون ته ورته دی».

- ټولنه هغه وخت پوه او حکمت تر لاسه کوي چې کتابونه پکې زیات وي.

- کله چې تاسو په ژوند کې لوړ شئ، ستاسو ملګري پوهیږي چې تاسو څوک یاست. خو کله چې ته په ژوند کې راښکته شې په ځمکه وغورځې هغه وخت ته پوهېږې چې ستا ملګري څوک ول.

- خپله ټوله مینه په یو ځل خپل دوست او ملګري ته مه ښکاره کوئ؛ ځکه چې کله هغه لږ بدلون وویني، هغه اندو  فکر کوي چې تاسو یې دښمن یاست.

***

په ادبي مینه او درنښت: انجنیر عبدالقادر مسعود

 

نور محمد غفوری

 در مقالهٔ پیشین تحت عنوان «اساسنامهٔ حزب چیست و چه چیز را در خود می‌گنجاند» یادآور شدم که اساسنامهٔ حزب در کنار مرام‌نامه، یکی از مهم‌ترین اسناد حزبی به شمار می‌آید. همان‌گونه که هیچ حزب معاصری بدون مرام‌نامه موجودیت نمی‌یابد، بدون اساسنامه نیز امکان فعالیت مشروع و پایدار ندارد.

اساسنامه به‌مثابهٔ یک سند حقوقی معتبر، نقش «قانون اساسی حزب» را ایفا می‌کند. این سند اهداف، ساختار تشکیلاتی، حقوق و مکلفیت‌های اعضا، شیوهٔ انتخاب رهبری و سایر قواعد درون‌حزبی را روشن می‌سازد. همچنین علت و هدف ایجاد حزب، روابط میان ارگان‌های رهبری و اعضا، و مناسبات درونی حزب را توضیح داده و تمامی حقوق و وظایف اساسی را مشخص می‌نماید. بدیهی است که پذیرش مرام‌نامه و اساسنامه از سوی اعضا شرط اصلی عضویت در حزب است.

در بسیاری از کشورهای دموکراتیک، هیچ حزبی بدون داشتن اساسنامه نزد وزارت عدلیه یا کمیسیون انتخابات به ثبت نمی‌رسد. موجودیت اساسنامه‌ای با محتوای دموکراتیک و منطبق با قوانین نافذهٔ کشور، شرط اصلی برای رسمیت‌یافتن احزاب است. اساسنامه‌ای که معیارها و ارزش‌های دموکراتیک را نقض کند، از سوی مراجع قانونی پذیرفته نشده و جواز فعالیت حزبی دریافت نمی‌کند. بنابراین، اساسنامه نه‌تنها یک الزام حقوقی برای ثبت احزاب است، بلکه نشان‌دهندهٔ پایبندی آن‌ها به قانون اساسی، قانون احزاب و سایر قوانین مروج کشور نیز محسوب می‌شود.

هر حزب برای آن‌که بداند «چرا» به وجود آمده و «به کجا» می‌خواهد برود، نیازمند یک سند مرجع است. اساسنامه این نقش را ایفا کرده و اهداف کلان سیاسی، اقتصادی و اجتماعی حزب را تعریف می‌کند. ارزش‌ها و اصولی چون دموکراسی، عدالت اجتماعی، آزادی‌های مدنی یا برابری حقوق شهروندان نیز در آن ثبت می‌شود تا معیار سنجش رفتار و سیاست‌های حزب باشند.

یکی از مهم‌ترین کارکردهای اساسنامه، طراحی ساختار درونی حزب است: از کنگرهٔ عمومی به‌عنوان عالی‌ترین مرجع تصمیم‌گیری تا شوراهای مرکزی، کمیته‌های اجرایی و دفاتر محلی. اساسنامه حدود صلاحیت‌ها و روابط میان این نهادها را تعیین می‌کند و مانع تمرکز قدرت در دست افراد معدود می‌شود. بدین‌ترتیب، مشارکت اعضا گسترده‌تر و مشروعیت تصمیمات قوی‌تر می‌گردد.

دموکراسی واقعی از درون احزاب آغاز می‌شود. اساسنامه قواعدی را برای انتخابات آزاد و منظم رهبری، حق رأی اعضا، گردش نخبگان و مشارکت زنان و جوانان وضع می‌کند. این سازوکارها مانع استبداد داخلی شده و امکان نظارت اعضا بر رهبران را فراهم می‌سازد. حزبی که در تعاملات داخلی خویش نورم‌های دموکراتیک را رعایت نکند، نمی‌تواند انتظار داشته باشد که دموکراسی را در سطح جامعه تحقق بخشد.

حزب نه‌تنها در درون، بلکه در تعامل با جامعه و دولت نیز نیازمند چارچوب روشن است. اساسنامه نحوهٔ همکاری یا رقابت حزب با سایر احزاب، نهادهای مدنی و ساختارهای حکومتی را مشخص می‌سازد. در نتیجه، فعالیت‌های سیاسی حزب در مسیر قانونی و مدنی باقی می‌ماند و از گرایش به خشونت یا اقدامات غیرقانونی جلوگیری می‌کند.

برای جلوگیری از فساد و بی‌نظمی، اساسنامه مکانیسم‌های نظارتی و حساب‌دهی را تعریف می‌کند. انتشار گزارش‌های مالی، بررسی عملکرد ارگان‌های رهبری و رسیدگی به شکایات اعضا از جمله ابزارهایی است که در اساسنامه پیش‌بینی می‌شود. این امر اعتماد اعضا و مردم را به حزب افزایش می‌دهد و شفافیت فعالیت‌ها را تضمین می‌کند.

احزاب سیاسی همانند هر سازمان دیگری می‌توانند در معرض بحران، اختلاف یا حتی انحلال قرار گیرند. اساسنامه با پیش‌بینی شرایط تعدیل، انحلال یا ادغام حزب، راهکارهای قانونی و منظم برای چنین وضعیت‌هایی ارائه می‌دهد و مانع فروپاشی بی‌نظم می‌شود.

اساسنامه بیش از یک سند حقوقی ساده است؛ این متن به‌مثابه «نقشهٔ راه» حزب عمل کرده و بقا، مشروعیت، دموکراسی، شفافیت و انسجام آن را تضمین می‌کند. بدون اساسنامه، حزب به مجموعه‌ای بی‌سامان و شکننده بدل خواهد شد که نه توانایی جلب اعتماد مردم را دارد و نه امکان ایفای نقش مؤثر در نظام سیاسی. به همین دلیل، اساسنامه را باید «قانون زندگی حزبی» دانست که فعالیت روزمره و چشم‌انداز آیندهٔ حزب بر آن استوار است.

30.09.2025

هر حزب سیاسی برای سازماندهی، فعالیت، شفافیت و تبیین اهداف خود دارای اسنادی مشخص است. اساسنامهٔ حزب در پهلوی مرام حزبی یکی از مهمترین اسناد حزب محسوب می گردد. اساسنامه آن سند رسمی و حقوقی حزب است که در آن ساختار، فعالیت‌ها، اصول و چگونگی وظایف یک حزب سیاسی تعیین می‌گردد. این سند حیثیت «قانون اساسی» حزب را دارد و همه اعضای حزب باید آن را بپذیرند و از آن پیروی کنند. به عبارت دیگر، اساسنامه سندی حزبی است که نشان می‌دهد یک حزب سیاسی چگونه ساخته می‌شود، چگونه کار می‌کند و چه اصول و وظایفی دارد.

در اساسنامهٔ حزب (و هر سازمان دیگر) اهداف، ساختار، حقوق و مکلفیت‌های اعضا، چگونگی انتخاب رهبری و سایر اصول تشکیلاتی درج می‌شود. در اساسنامه توضیح می‌گردد که حزب چرا ایجاد شده و چه هدف‌هایی دارد، ساختار تشکیلاتی آن چه نوع بوده، حقوق و مسئولیت‌هایی اعضای آن چه، رهبران و ارگان های رهبری آن چگونه انتخاب و تعین می‌شود و کارهای داخلی حزب بر اساس کدام اصول پیش می‌رود. هر حزب و سازمان سیاسی- اجتماعی می‌تواند محتویات اساسنامه را به ذوق خود تصنیف نماید، اما هر اساسنامه باید بخش ها و مواد ذیل در خود داشته باشند.

 بخش‌های مهم اساسنامهٔ حزب عبارت اند از:

  1. نام، نشان و شعار حزب که توضیح می‌دهد که حزب تحت چه نام رسمی فعالیت می‌کند، نشان (لوگو) حزب به‌عنوان علامت و هویت بصری آن را روشن می سازد، شعار حزب نیز که خلاصه‌ای از اهداف و روحیهٔ آن است، در این بخش ذکر می‌شود. اهمیت این بخش در آن است که حزب با همین نام و علامت در همه جا شناخته می‌شود و در اوراق رسمی، تبلیغات انتخاباتی و فعالیت‌های سیاسی از آن استفاده می‌گردد.
  2. اهداف و مقاصد حزب: در این بخش از اهداف سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی حزب یادآوری می‌شود که می‌توانند شامل مواردی مانند: تأمین عدالت اجتماعی، گسترش دموکراسی، تحقق برابری حقوقی شهروندان، دفاع از حقوق بشر و حقوق زنان، رشد و توسعهٔ اقتصادی، ارتقای سطح تعلیم و تربیه، صحت عامه و تحکیم وحدت ملی و غیره باشند.

قابل تذکر است که در مرامنامه که سند فکری و ایدیولوژیک حزب است، معمولاً اهداف کلان، آرمانها و دیدگاه ایدئولوژیک حزب به تفصیل لازمی ذکر می گردد. اما در اساسنامه که سند تشکیلاتی و حقوقی است و بیشتر به ساختار، تشکیلات، ارکان، وظایف، حقوق و مکلفیت‌های اعضا و طرز کار حزب می‌پردازد؛ در بسیاری از احزاب دنیا یک بخش کوتاه از اهداف عمده و عمومی هم درج می‌شود. دلیلش این است که اساسنامه یک سند حقوقی و رسمی است و باید چارچوب کلی حزب را معرفی کند. اگر در آن هیچ اشاره‌ای به اهداف نشود، ممکن است از نظر حقوقی و ثبتی ناقص پنداشته شود. ولی باید متوجه بود که اگر اهداف را به تفصیل در هر دو سند (مرامنامه و اساسنامه) آورده شود، این کار تکرار غیرحرفوی و دوپلیکاسیون غیرضروری می‌ باشد. از نظر علم سیاست و مدیریت احزاب باید چنین تفکیک وجود داشته باشد.

  1. ایدئولوژی و اصول حزب: اساسنامه باید به‌روشنی بیان نماید که حزب بر کدام بنیاد فکری یا ایدئولوژیک استوار است. این بنیاد می‌تواند مذهبی، لیبرال، سوسیالیستی، ملی‌گرایانه، کمونیستی و غیره باشد و یا ترکیبی از چند رویکرد و راه و روش فلسفی باشد. اصول حزب به‌عنوان ارزش‌های ثابت و تغییرناپذیر، راهنمای عمل اعضا و رهبران در تمام فعالیت‌ها محسوب می‌شوند. این بخش چارچوب فکری حزب را از دیگر احزاب متمایز می‌سازد و سبب می‌شود که مردم بدانند که حزب از چه دیدگاه جهان‌بینی و سیاسی پیروی می‌کند.

باید ذکر شود که منظور از «ارزش های ثابت و تغییرناپذیر» همان اصول حزب است که به‌عنوان ارزش‌های بنیادین در نظر گرفته می‌شوند که با گذشت زمان، تغییر شرایط اجتماعی، سیاسی یا اقتصادی دستخوش تغییر نمی‌گردند. اینها اصول همیشگی هستند و جایگاهشان در مرام‌نامه یا باورهای حزب پایدار بوده و قابل دگرگونی یا بازنگری بر اساس موقعیت‌های مؤقت یا فشارهای بیرونی نیستند. به زبان ساده می توان گفت که این اصول مانند ستون یا پایه‌های یک ساختمان در نظر گرفته می‌شوند که همیشه پابرجا می‌مانند و تغییر شرایط روزمره یا تاکتیک‌های سیاسی آن‌ها را عوض نمی‌کند.

ستون اساسی حزب تابع آن جهانبینی و طرزدید فلسفی است که از آن پیروی می کند. به همین علت ستون‌های اساسی یک حزب از دیگر متفاوت می باشد.  مثلا ستون های اساسی عمده یا ارزش های ثابت و بنیادین احزاب سوسیال دموکراتیک را در همه کشورها میتوان ذیلاً ذکر کرد:

  • عدالت اجتماعی (یعنی کاهش نابرابری‌های اقتصادی و اجتماعی و حمایت از اقشار ضعیف و گروه های فقیر جامعه)؛
  • آزادی و دموکراسی (یعنی احترام به آزادی‌های فردی و سیاسی، و ادارهٔ جامعه بر اساس رأی مردم)؛
  • همبستگی اجتماعی و (برابری فرصت‌ها) (یعنی پشتیبانی از همکاری جمعی، حمایت از حقوق کارگران و وسعت تأمینات اجتماعی)؛
  • ایجاد دولت رفاه ( که تأمین کنندهٔ‌ خدمات عمومی و رفع ضرورت های اولیهٔ زندگی همه مردم باشد؛ مانند تهیهٔ منازل برای همه، رسیدگی به امور خوراک و پوشاک برای همه، سواد وآموزش، خدمات صحی و بیمه‌های کار و امور اجتماعی برای همه)؛
  • کرامت انسانی و حقوق بشری (یعنی احترام به شأن انسان‌ و مبارزه با انواع تبعیض‌ها)
  • پذیرش اقتصاد بازار همراه با مداخله و نظارت و تنظیم‌گری دولت برای جلوگیری از بی‌عدالتی.

شعار مختصر احزاب سوسیال دموکرات را میتوان آزادی، عدالت و همبستگی نامید؛ زیرا که همین سه ستون اصلی سوسیال‌دموکراسی‌اند.

بخاطر این‌که نوشته به درازا نکشد، از توضیحات اضافی و ذکر نمونه‌های احزاب دارای جهان بینی‌ها و ترند های دیگر صرف‌نظر می شود. 

  1. شرایط عضویت: در این بخش اساسنامه ذکر می شود که چه کسانی می‌توانند عضو حزب شوند، شرایط سِنی، تابعیت، و همچنین حقوق و مکلفیت‌های اعضا را مشخص و معین می سازد. در شرایط عضویت حزبی صراحت می یابد که داوطلب عضویت حزب باید مرامنامه و اساسنامهٔ حزب را پذیرفته، در عمل از آن پیروی نموده و در فعالیت‌های حزبی سهم فعال بگیرد. همچنان سِن پذیرش در حزب را معین نموده و وضاحت می دهد که آیا هر عضو حق‌العضویت می پردازد؟ همچنان واضح می گردد که نوع درخواستی چطور (شفاهی و یا تحریری) بوده و صلاحیت پذیرش به عضویت حزبی را کی داشته، از کدام سلسلهٔ مراتب گذشته و کدام ارگان در مورد تصمیم نهایی را می گیرد. همچنین تعین می گردد که اعضا از حقوق برابر در فعالیت‌های حزبی برخوردار اند، از جمله حق رأی، حق انتخاب‌کردن و انتخاب‌شدن.
  2. تشکیلات و ساختار حزبی: در بخش تشکیلات و ساختار حزبی اساسنامهٔ یک حزب معمولاً مسائلی گنجانیده می‌شود که نحوهٔ اداره، تصمیم‌گیری و سلسلهٔ‌مراتب قدرت در حزب را مشخص می کند. به‌طور دقیق، مهم‌ترین موارد عبارتند از:
  • سازمان‌های داخلی و ارکان حزب؛ معرفی ارکان کلیدی حزبی مانند کنگره یا مجمع عمومی، شورای مرکزی، کمیته‌ها، منشی عمومی و یا رئیس و غیره.
  • شرح وظایف و اختیارات هر ارگان و تعیین زمان دوره‌های مسئولیت و شیوهٔ انتخاب یا انتصاب اعضای هر ارگان.
  • سلسله‌مراتب و تقسیم وظایف: تشریح تشکیل و ساختار هرم سازمانی حزب.
  • تعریف و تشریح روابط میان واحدهای محلی، منطقه‌ای و مرکزی. و
  • مشخص کردن مرجع نهایی در تصمیم‌گیری‌های مهم.
    • نحوهٔ تصمیم‌گیری:
  • فرآیند و مراحل مختلف تصویب سیاست‌ها و برنامه‌ها و چگونگی تصمیم‌گیری حزب برای تعیین سیاست‌ها و برنامه‌های عملیاتی مشخص می‌شود. یعنی اینکه چه مرجعی در حزب حق دارد در چه مواردی تصمیم بگیرد، چه مراحلی طی می‌شود، و چه اکثریتی برای تصویب لازم است.
  • هدف این است که تصویب سیاست‌ها شفاف، قانونی و منظم و نوع انعکاس ارادهٔ اعضا در آن معین می‌گردد، تا همه بدانند که چگونه برنامه‌ها رسمیت پیدا می‌کنند.
  •  شیوهٔ انتخاب رهبران (از طریق انتخابات یا انتصاب) و مسئولیت‌های آنان، قواعد رای‌گیری و اکثریت لازم برای تصویب تصمیمات شرح می‌شود
  • مقررات دربارهٔ تغییر اساسنامه یا برنامهٔ حزب توضیح می گردد که در صورت نیاز به تغییر یا تعدیل اساسنامه، روند و پروسهٔ آن چگونه خواهد بود؟
  • منابع مالی:

 در بخش منابع مالی اساسنامهٔ حزب منابع درآمد، نحوهٔ مدیریت و شفافیت مالی حزب مشخص و تعین می‌گردد که معمولا موارد آتی را در بر می‌گیرد:

    • اندازهٔ حق العضویت اعضا و نحوهٔ پرداخت آن تعین می‌شود
    • کمک‌های مالی داوطلبانهٔ افراد حقیقی یا حقوقی در چارچوب قوانین کشور توضیحات داده می شود.
    • در بارهٔ تحویل‌گیری، محافظت و مصرف کمک‌های قانونی مالی دولتی صراحت داده می‌شود.
    • درآمد حاصل از فعالیت‌های مجاز حزب (فروش نشریات، سمینار، کارگاه و غیره) و توزیع عاید و حق العضویت ها در بین سازمان‌های محلات و مرکز تعین می نماید.
    • حسابداری و شفافیت در نحوهٔ عواید، نگهداری و مصرف پول‌ها و ثبت صریح هر آمد و رفت پول مطابق قانون صورت میگیرد. پول حزب نباید در جیب اشخاص و یا در حساب بانکی شخصی رهبر و یا حلقهٔ رهبری نگهداری شود.
    • تعین طرز و صلاحیت برداشت پول از حساب بانکی در اساسنامه درج می شود، افراد صلاحیتدار اصولاً و قانوناً تعین می گردد و در طرزالعمل امور مالی (که بعداً تصویب می گردد) به جزیات وضاحت می یابد.
    • الزام به ارائه گزارش مالی به اعضا و نهادهای نظارتی در اساسنامه قانونی و حتمی می گردد.
    • نوع پرداخت حقوق و دستمزد اعضای رسمی و کارمندان حرفوی ذکر می‌گردد.
    • شفافیت در مصارف برگزاری جلسات، کنگره‌ها، آموزش و تبلیغات و غیره باید تثبیت باشد.
    • سرمایه‌گذاری در پروژه‌ها یا برنامه‌های حزب باید در چارچوب اهداف و اصول حزب صورت بگیرد.
    • ممنوعیت دریافت کمک‌های غیرقانونی یا مغایر با اصول حزب و محدودیت‌ها برای جلوگیری از وابستگی سیاسی یا اقتصادی به افراد یا نهادهای خاص در اساسنامه ذکر می گردد.
    • تعیین مرجع تصویب بودجه سالانه یا پلان مالی و روش نظارت و رسیدگی به تخلفات احتمالی مالی پیش بینی می‌گردد

 به زبان ساده و صریح می توان گفت که بخش منابع مالی اساسنامه مشخص می‌کند که حزب چطور پول درمی‌آورد، چگونه خرج می‌کند، چه کسی مسئول کنترول آن است و چگونه شفافیت مالی رعایت می‌شود.

  • شرایط انحلال حزب
    در اساسنامه باید شرایط انحلال حزب و انجام پروسهٔ قانونی انحلال درج گردد.

در اخیر می‌توان گفت که اساسنامه، قانون اساسی داخلی حزب است که مشخص می‌کند چه کسی، چه وظیفه‌ای دارد، چگونه تصمیم می‌گیرد، و چگونه به اهداف حزب پایبند می‌ماند. اساسنامه‌ها از نگاه اهداف، تشکیلات، شرایط عضویت، شیوهٔ تصمیم‌گیری و منابع مالی تفاوت می‌کنند. این تفاوت‌ها معمولاً ریشه در ایدیولوژی و نوع فرهنگ سیاسی حزب دارند.

نور محمد غفوری

25.09.2025

 

 

 

میرعبدالواحد سادات 

تتبع ‌نگارش از میر عبدالواحد سادات  

تعریف

دیموکراسی یکی از بحث برانگیزیرین مفاهیم در تاریخ اندیشه سیاسی است که هیچگاه نظر واحد به ارتباط آن وجود نداشته است . 

دیموکراسی یا مردم‌سالاری نظامی است که قدرت سیاسی در آن از مردم سرچشمه می‌گیرد. در معنای حداقلی، دموکراسی یعنی انتخابات آزاد و رقابتی 

اما در معنای حداکثری، علاوه بر انتخابات، آزادی‌های مدنی ، حقوق شهروندی و حقوق بشر نیز جزء جدایی‌ناپذیر آن است  ، در مقابل، دیکتاتوری یعنی نظامی که مردم در آن هیچ نقش واقعی در قدرت سیاسی ندارند.

 

تاریخچه

 

ریشه واژه دموکراسی به قرن پنجم پیش از میلاد  و در آتن برمی‌گردد. ابتدا تنها اقلیتی ممتاز حق مشارکت داشتند. اما در قرن‌های نوزدهم و بیستم، با جنبش‌های مدنی و مردمی حق رأی،  در دموکراسی  ها به تدریج همگانی گردید . 

 

انواع دموکراسی

دیمکراسی مستقیم: 

مشارکت بی‌واسطه مردم در تصمیم‌گیری.

دیموکراسی نمایندگی: انتخاب نمایندگان برای اداره امور

دیموکراسی لیبرال یا چندحزبی: 

همراه با تضمین آزادی‌ها (مانند اروپا و آمریکا).

دیموکراسی تک‌حزبی یا شبه‌دموکراسی: 

ساختاری محدود یا صوری (مانند چین یا برخی کشورهای در حال توسعه) 

 

نظام‌های سیاسی مبتنی بر دیموکراسی 

 

دموکراسی‌های مدرن معمولاً در چهار شکل تجربه گردیده اند : 

 

 - ۱ریاستی

۲- نیمه‌ریاستی

۳- پارلمانی

۴- نیمه‌پارلمانی 

تفاوت آن‌ها در میزان توزیع قدرت میان رئیس‌جمهور و پارلمان  بیان میگردد .

 

مشروعیت و چالش‌ها

 

دموکراسی امروز در سطح جهانی مشروع‌ترین نظام سیاسی شناخته می‌شود. با این حال، طبق شاخص‌های جهانی، تا سال (۲۰۲۲  م ) کمتر از نیمی از مردم دنیا در نظام‌های دموکراتیک زندگی می‌کردند. این نشان می‌دهد که دموکراسی همچنان نظامی آسیب‌پذیر است.

 

دیدگاه فیلسوفان  و متفکران در مورد دیموکراسی 

افلاطون: 

دموکراسی را حکومت توده نادان می‌دانست.

ارسطو: 

دیموکراسی را حکومت فقرا تلقی می‌کرد که تعادل سیاسی ندارند.

ماکیاولی: 

دیموکراسی  را در کنار دیگر اشکال حکومت خوب  و اما مستعد انحطاط میدانست 

مونتسکیو: 

معتقد بود در جمهوری‌ها حسادت و رقابت کمتر به خشونت می‌انجامد.

 

کارل مارکس: 

دموکراسی لیبرال  را پوششی برای سلطه بورژوازی میدانست که بدون عدالت اقتصادی معنایی ندارد.

کارل پوپر: 

ارزش دموکراسی در امکان برکناری مسالمت‌آمیز حاکمان بد است . 

او  دیموکراسی را بهترین نظام موجود می‌دانست.

گرامشی: دموکراسی لیبرال ابزاری برای هژمونی فرهنگی است، اما می‌تواند به دموکراسی مشارکتی و رهایی‌بخش تبدیل شود.

 

چامسکی: دموکراسی‌های معاصر تحت نفوذ شرکت‌ها و رسانه‌ها هستند، اما هنوز بهترین بستر برای مبارزه مدنی‌اند.

 

تجربه  دیموکراسی در افغانستان

 

دموکراسی در افغانستان مسیری پر فراز و نشیب داشته است:

نخستین تجربه رفتن به دیموکراسی با مشروطه‌خواهان و انفاذ اولین قانون اساسی و ایجاد نخستین دولت ملی در افغانستان  (۱۹۰۹–۱۹۱۹ م ) شروع میگردد . 

جنبش مشروطیت سوم و دوره هفتم شورا ، تجربه درخشان دیموکراسی در افغانستان است که همچون دولت مستعجل بزودی افول مینماید و حامیان دیموکراسی سرکوب میگردند . 

دهه دموکراسی و یا دهه مشروطیت  (۱۹۶۴–۱۹۷۳ م ) ، انفاذ قانون اساسی ( ۱۳۴۳ خورشیدی ) ، ایجاد پارلمان ، آزادی احزاب و مطبوعات ، نقطه اوج  این دوره است که با کودتای (۲۶) سرطان (۱۳۵۲ خورشیدی ) دروازه آن بسته میگردد . 

از (۱۹۷۳ وتا ۱۹۹۲ م ) افغانستان نظامهای جمهوری و جمهوری دیموکراتیک را در وجود قوانین اساسی اندوره ، تجربه مینماید . 

پس از دوره انارشیم تنظیمی و استبداد اول طالبان ( ۱۹۹۲ - ۲۰۰۱ م ) ، افغانستان برای دو دهه دیموکراسی طراز امریکایی و غربی را تجربه مینماید که متاسفانه با وجود انفاذ قانون اساسی ، بخاطر فساد گسترده و حضور فساد کاران دشمن دیموکراسی ، به کلیپتوکراسی منتج میگردد . 

چهار سال اخیر ‌حاکمیت طالبان در افغانستان استبداد خشن مذهبی و شخص محور ، بد ترین دوره دشمنی با حقوق و ازادی مردم و بویژه زنان و دختران است .

منحیث جمع بندی صحبت باید گفت که : 

دموکراسی در نظر و تیوری نظامی  است ، برای تحقق اراده مردم و تضمین حقوق و آزادی‌ شهروندان 

که فیلسوفان و اندیشمندان علوم سیاسی هر یک  به سپک و سیاق خود ، آن را نقد یا دفاع کرده‌اند. 

البته در سه دهه اخیر و با اوجگیری راست افراطی در دیموکراسی های لیبرال و شکست افاده نیولیرالیزیم ، با بحرانات درون سیستمی سرمایداری و اوجگیری ملیتاریسم ، دیموکراسی معاصر غرب با چالش های بزرگ  مواجه می باشد .

تجربه  بیشتر از صد سال افغانستان نشان می‌دهد که بدون  حاکمیت قانون ، نهادهای پایدار و متعهد به تطبیق قانون ، بستر فرهنگی مساعد ، رشد اجتماعی و اقتصادی صحبت از دموکراسی  ، همیشه یک سراب فریبنده  می باشد . 

 

با حرمت

 

ادبیات عرفانی بخشی از ادبیات است که دارای موضوعات و مضامین عرفانی در قالب شعر یا نثر می با‌شد. بخش بزرگی از ادبیات فارسی به تصوف، عرفان و مبانی سیر و سلوک می‌پردازد.

 در قرن ششم سنایی عرفان و تصوف را با شعر فارسی درآمیخت، تحولی بزرگ به وجود آورد و ادبیات منظوم عرفانی رسماً پایه‌گذاری شد. عطار عارف و شاعر نامدار آن را ادامه داد و در قرن هفتم ادبیات عرفانی در شعر مولانا و دیگر عارفان به کمال و شکوه خود رسید. نگاه صوفیه به شریعت، هستی انسان و سرانجام و مقصد او، و نیز طبیعت و خدا، نگاهی خلاف عادت و مبتنی بر ذوق و قلب و استنباط نو از دین بوده‌است؛ از این رو حتی بسیاری از آثار منثور آنان نیز رنگ و بویی شاعرانه دارد و در قلمرو ادبیات به مفهوم خاص جای می گیرند که عنصر زیبایی، عاطفه، ابهام دربیان، و کیفیت طرح مضامین و اندیشه‌های بدیع و خلاف عادت در آنها تشخّص دارد.

عرفان به ‌سبب سرشت جهان‌بینی و استنباط خاص خود از شریعت و گرایش به حال، از همان آغاز با شعر آمیخته بود. در زبان فارسی با پیدایی و گسترش عرفان، شعر عرفانی پدید آمد و سبب تحولی برجسته در صورت و معنی شعر فارسی شد.

عرفان به ‌سبب موضوع و اوضاع تاریخی و سیاسی و اجتماعی و فرهنگی، جاذبه‌ای داشت که تنها در میان اهل خانقاه نماند و بسیاری از مردم عادی را نیز به خود جذب کرد. تغییر مخاطبان شعر عرفانی را به شعری مردمی بدل کرد و این نوع شعر وسیله‌ای مؤثر، هم برای تبلیغ و تعلیم جهان‌بینی عرفانی و هم برای حفظ بخش عظیمی از فرهنگ مردمی گردید؛  تجربه‌های روحی و عاطفی عرفانی از یک سو و وظیفهٔ تعلیم مریدان و مردمی که جذب تعالیم متصوفه می‌شدند از سوی دیگر، شعر عرفانی را در دو حوزهٔ «شعر تعلیمی» و «شعر غنایی»، به‌خصوص قالب غزل، گسترشی بسیار بخشید.

اما کسی که در پرتو طبع لطیف و فکر بلند و استعداد شگفت‌انگیز خود، هم نوع تعلیمی و هم نوع غنایی شعر عرفانی را به اوج شکوفایی رساند، سنایی غزنوی بود. قدر و اعتبار سنایی هنگامی بیشتر آشکار می‌شود که بدانیم او راه را برای پدیدآمدن دو شاعر بزرگ عارف دیگر، یعنی عطار و مولوی، هموار کرد.

عامل تغییر مخاطب در شعر عرفانی، و عامل تغییر جهان‌بینی که سبب حضور فردیت شاعر و جدایی شعر از دربار شد، بسیاری از جلوه‌های فرهنگ مردمی را در شعر رخصت حضور داد و زبان فخیم و اشرافی شعر درباری را به سمت سادگی و روشنی سوق داد. کار سترگی که با سنایی آغاز شد، بعدها با عطار و مولوی به اوج کمال رسید. سنایی در نامهٔ منظومی که همراه با نسخه‌ای از حدیقه برای امام اجل برهان‌الدین ابی‌الحسن‌علی‌بن ناصرغزنوی (معروف به بریان‌گر) به بغداد می‌فرستد، این اثر را چون «رُخ حور دلبر و دلبند» وصف می‌کند و می‌گوید آنچه از انواع علوم می‌دانسته‌است، در آن خلق را معلوم کرده‌است و آنچه نص و اخبار و آثار است، در آن گرد آورده‌است. ملکوتیان اگر آن را بخوانند، حرز و تعویذ خویش می‌گردانند. عاقلان را غذای جان است و عارفان را بهتر از روان. یک سخن از حدیقه برابر عالمی دانش است و می‌توان آن را قرآن پارسی خواند.

عطار مشهورترین شاعر عارفی است که در تکامل شعرعرفانی نقشی بسیار برجسته دارد. شیخ فریدالدین محمد عطار نیشاپوری بعد از سنایی، شعر تعلیمی عرفانی را ادامه داد.

فخامت و دشواری زبان سنایی و آشفتگی طرح و تدوین مطالب و پیچیدگی‌های ناشی از اشارات و تلمیحات گوناگون در حدیقه‌الحقیقه، در مثنوی‌های عطار به سادگی و نظم و روشنی گرایید.

ابهامی که در غزل عارفانه به سبب تغییر شخصیت معشوق و تجربه‌های روحی فردی عارف و ناسازگاری معانی حاصل از نظام نخستین نشانه‌شناسی زبان با شخصیت و جهان‌بینی شاعر عارف در غزل عرفانی عمومیت دارد، در غزلهای مولوی با ابهام‌های دیگری که خاص غزل مولوی است، می‌آمیزد و جلوه‌ای خاص به آنها می‌بخشد.

این ابهامهای دیگر ناشی از تجربهٔ خاص مولوی است که حضور حق و معشوق آسمانی را در وجود شمس تبریزی و حسام‌الدین چلبی می‌یابد و خود را همچون واسطه‌ای احساس می‌کند که الهامات آنان را، که الهامات حق است، بازگو می‌کند.

مولوی همچنان که شعر تعلیمی عرفانی را با مثنوی معنوی به کمال رساند، غزل عرفانی را نیز به چنان حدی از کمال ارتقا داد که غزلهای عرفانی سعدی، اگرچه در غزل عاشقانه استاد بی‌بدیل ادب فارسی است و غزلهای شورانگیز عراقی، در جنب آن چندان درخششی ندارند. چنان‌که غزلهای عرفانی شیرین مغربی و شاه نعمت‌الله ولی و حتی خاتم شاعران کهن نورالدین عبدالرحمن جامی نیز در قیاس با غزلهای مولوی وزن چندانی ندارند.

گرایش سعدی به عرفان که بخشی از غزلهای او را در کنار غزلهای عاشقانه‌اش رنگی از عرفان معتدل و مبتنی بر زهد بخشیده‌است، راه را برای حافظ شیرازی در قرن هشتم‌ق هموار کرد، تا بتواند از تلفیق غزل عاشقانه و غزل عارفانه، که اولی به همت سعدی و دومی با مولوی در قرن هفتم‌ق به کمال رسیده بود، راه سومی در غزل فارسی پدیدآورد که به مدد استعداد و نبوغ خارق‌العاده‌اش با خود وی به کمال رسید، تا آنجا که از شاعران بسیاری که راه او را ادامه دادند، هیچ‌یک نتوانستند در عمق معنی و ظرافت و زیبایی صورت، به کمالی که او بدان دست یافته بود نزدیک شوند.

عزیزی غزنوی

۱۳ جولای ۲۰۲۵ تورنتو/کانادا

 

 انجنیر زلمی نصرت 

(سیاسي فلسفه٬ سیاست د سیالانو لوبه) یو سیاسي٬ تاریخي٬ ټولنیز او یو ژور فلسفي تحقیقاتي اثر دی٬ چې داکتر سید شیر آقا حرکت هغه په ۳۶۸ موخو کې قابل د فهم په خورا لوړه سطحه ایجاد او لیکلي دي. 

 دغه مهم سیاسي فلسفي اثر د خدای بخښلي داکتر سید شیر آقا حرکت د زوی ښاغلي سید اباسین حرکت له خوا ما ته را ورسید. 

 د هر څه د مخه د هغه څخه مننه کوم٬ چې داسي یو نایابه او گران بها اثر یې راته ډالۍ کړ. 

پوهیږم چې ددغه علمي٬ سیاسي٬ فلسفي اثر په اړوند نظر ورکول او د هغه نقد کول د مسلکي کسانو دنده ده٬ چې ژورحقوقي٬ سیاسي او ټولنیز پوهه ولري٬ ټولنه ـ ځان او جهان وپیژني. 

شاید د نهضتونو د پرلپسي د ناکامیو یو دلیل هم دا داوي٬ چې افغان سیاسیون له حد او اندازې څخه زیات په پردیو تکیه او باور کوي نظر خپلو ته٬ چې پایله یې د ترکاڼ او د بیزو مامله شي. 

داکتر سید شیرآقا حرکت د لوی فلسفي شاعر رحمان بابا د لاندې بیت په اړه٬ چې متقابل مسولیتونه روښانه کوي٬ هم ژور تحلیل لري: 

دلته دم او قدم دواړه په حساب دي

پل غلط له لارې مه ږده بې حسابه

رحمان بابا 

  په دغه اثر کې د ټولنې سیاسي او حقوقي مناسباتو پر فلسفي اړخونه جدي بحث او څیړنې شوي او دغه مساله یې هم څیړلې ده٬ چې مونږ یو تعداد ولې دومره بې وسه او بې ننگه شوې یو٬ چې پردي گټې پر خپلو گټو بره گڼو او پردي زموږ په ملک کې دخپلو ناروا اعمالو د پلې کولو جرآت کوي.؟ 

په یاد اثر کې د ملي گټو په نظر کې نیولو سره د سولې  او د گفتمان د فرهنگ ترویج او نهادینه کولولاري٬ چاري او لارښوونې او وړاندیزونه په لومړي قدم کې د افغانانو تر منځ په نښه شوي٬ چې سیاست وال٬ دولتونه٬ ولسونه٬ گوندونه او منفرد کسان دې څنگه خپل ذات البیني ستونزي سره حل او د سیالیو په ډگر کې د سالم رقابت پر اصولو ودریږي او پرې عمل وکړي.کنه ټولنیز نظام شلیږي٬ د ټولنې توازون له منځه ځي٬ د سیالې ټولنې جوړیدل ناممکنه او سیاستوال هم  ناکامه٬ بدنامه٬ رسوا او ذلیل کیږي.همدارنگه ملي او موضيعي ارزشونه که د بین المللي معیارونو سیال او ور سره برابر نه وي٬ د ارزش وړ نه دي. که څوک د داسې معیارونو سره د لوبې میدان ته ورځي٬ حتمن به یې بایلي. لکه چپیان٬ جهادیان او لیبرال دیموکراتان.د تیرو حکومتونو مثبت او منفي درسونه او معیارونه اوس طالبانو پورې ارتباط نیسي٬ چې د جهان سره څنگه تعامل او سیالي کوي؟. 

داکتر سید شیر آقا حرکت په کال ۱۳۵۷ کې د کابل ښاروال په توگه وگمارل شو.لومړی کار یې د کابل ښار ماستر پلان تکمیلول او قانوني کول و.هغه به ویل: 

د کابل ښار بې مفهومه پراختیا باید د ۲۱ پیړۍ په ایکالوجیکي فاجعه بدله نشي!!! 

په خواشینی سره٬ چې د جهادیانو او د غربیانو په موجودیت د جمهوریت په شل کلنه خود سره او بې قانونه دوره کې کابل ښار د ۲۱ پیړۍ په فاجعه بدل شو، چې معیاری کول یې غټ لگښت او بودجه غواړي. 

داکتر سید شیر آقا حرکت د شاهی نظام په جمهوري نظام د بدلیدو په سیاسي بدلون کې فعاله ونډه لرله. 

په دې اثر کې د هغه د سترگو لیدلي حالات٬ لید لوري او خاطرې د افغانستان د سیاسي حالاتو په اړوند آن د هغه تر مړینې ( کال ۲۰۲۳)  پورې هم لوستلای شو. 

هغه ( ۲۰۰۴ ام میلادې کال) کې د افغانستان په باب د علمي٬ فرهنگي٬ سیاسي او فلسفي مسایلو د رسولو په موخه د خپلو افکارو٬ مرامونو د خپرولو په غرض یې د ٫٫ حرکت٬٬  په نوم دوه میاشتنی اخبار تاسیس او د جرمني له ایسن ښار څخه یې خپور کړ. 

هغه په دې هلکه داسې وایې: 

(...  په دې ورستیو وختو کې په افغانستان او د هغه د باندې ډیرې خپرونې خپریږي. هغه څوک چې په ایمانداری سره دغه کار سر ته رسوي٬ مونږ یې هر کلی کوو. ددغه خپرونو په سرخطو کې معمولآ لیکل کیږي: بې طرفه٬ آزاده٬ مستقله٬ ملي٬ اسلامي او داسي نور.

موږ ټولې دغه پدیدې نسبي گڼو٬ ځکه د لومړي ورځې څخه وایو چې موږ هیڅکله بې طرفه نه یو. موږ ټاکلی او مشخص هدف٬ طرف او ارمان لرو. زموږ طرف د هر څه د مخه زموږ گران هیواد افغانستان دی٬ افغان اولس٬ د هغوی ملي گټې٬ منلي رسوم٬  عنعنات٬ عقاید او مقدسات او وروسته له هغه بین المللي او عام انساني تعلقات او تعهدات دي٬ چې په پوره ایمانداری سره د هغې پلوي او دفاع کوو او نور به هم دې کار ته اړ باسو..) 

٫٫ حرکت٬٬ د اشغال مخالف او د هغه ضد و٬ په دې مورد کې هم  د روسانو٬ ناټو او امریکایانو د يرغل په اړه د واقعیتونو پر بنیاد جدې تحلیلي مسایل او فاکتونه لوستلای شو.

نیکلای استراوسکې چې د ( پولاد څنگه کلک شو ) ناول سره شهرت پیدا کړ٬ داسي وایې: 

 انسانان د خپل ژوند په ورستیو شیبو کې٬ خپلو تیرو ته ځغلنده نظر اچوي٬ چې څه یې کړي او له هغه نه کوم څه پاتې دي او کنه!. 

 کال ۲۰۲۴ میلادې د فبروری د میاشتی  په ۱۵ نیټه ښاغلي جنرال ذبیح الله زیارمل چې یو مدت تر یو چتر لاندې د داکتر سید شیر آقا حرکت سره کاري معرفت درلود٬ د هغه په مورد کې راته  داسې وویل: 

داکتر سید شیر آقا حرکت صاحب د قلم٬ صاحب د مطالعې با سواده٬ با سویه علمي٬ فرهنگي٬ سیاسي او یو فعال اکادمیک پلټونکی او څیړونکی شخص و.

پاک لاس او نفس یې درلود او د نیکو او ښو اخلاقاقو خاوند و. 

د داکتر سید شیر آقا حرکت د ژوند او نورو اثارو په باره کې ( د تللو د یادونو)  د مقالو په ټولگه کې اړین معلومات خپاره شوي دي. 

 زه باور لرم٬ که دغه اثر زموږ د هیواد نور پوهان او مسلکي کسان تر لاسه او ولولي٬ هغوي هڅوي٬ چې په خپلو تخصصي٬ مسلکي او علمي ساحو کې ورته اثار ایجاد او هیوادوالو ته وړاندي کړي.او باور لرم٬ چې  دا شان اثار د ځوان او ملي مبارزو د لارې مشعل گرځیدلای شي.

پای

 

زیاتې مقالې …