هوډ

 راځه چې د آسمان زړې قاعدې بدلې کړو

تقدیر او زمانه په جوش د جام بدلې کړو

‎ ‎

د زړه په سترګو وګورو بې کرکې او ريا‎ ‎

څادر د تورو رېځو له اسمانه څيرې کړو

 

‎ ‎د جهل په وزر ختى نشې تر آسمانه

وزر څو د فکرونو د انسان بدلې کړو

 

د سرو ګلو ګېډۍ کړو سوغات د خوږې مينې

فکرونه که مو خلاص د تیارې له زولنې کړو

 

په ډکو پیمانو به دا سرونه تودو وو

د عقل له هډونو هټکړۍ به ماتې کړو

 

له شرمه به تېرېږو ټینګ به غېږې له ورځو

په شور او په مستۍ د عشق نغمې بدلې کړو

 

‎ ‎د زړه په ولولو بنده کړو ساه د سبايي

د ګل په ترانو د بورا غم سندرې کړو

‏ ‏

د شپې د تورتمونو پرده لرې له فکرو ‏

‎ ‎په څړک د یو رڼا لارې د تلو روښانې کړو

 

چې اخلي له ګل څانګې نه د شنو غوټیو باج

د ګل د قاتلانو يې چړې ور ماتې کړو ‏

 

زه څنګه باور وکړم په خبرو د جانان ‏

راځئ ټولې خبرې بې له رنګ او ریا کړو

لوستل شوی 163 ځله Last modified on یکشنبه, 11 حوت 1398 16:21

1 Response Found

خپل نظر وليکئ

ټولې کړکۍ چې د ستوري (*)نښه لري ډکول يې ضروري دي