یوه ادبي ټوټه

یوه ادبي ټوټه


ساعت د شپې له  دریوو اوښتي 
خوب له سترګو الوتی
له ځایه پورته شوم 
له کړکۍ نه د باندې نری باران
د یو نیم لاروي

 
په لاس نیولې چترۍ 
لمندوي
د لارې پر سر لګېدلي څراغونه 
ځای ځای رڼا لګولې 
او لاره داسې نه ښکاري لکه 
یوه عمومي جاده . 
بېرته راستون شوم 
د کمپیوټر د میز خوا ته 
په یاد مې شول چې 
فیسبوک کې ولیکم 
یوه خبره پخه خبره : 
باران اوري 
خو لکه زموږ د کلي باران سېل 
نه جوړوي 
په آسمان کې بريښنا 
پړق وهي 
خو نه لکه زما د ماشومتوب 
د وخت برېښنا 
چې زه به یې وېرولم 
اوسنۍ بې خوبوي 
لکه زما د ځوانۍ بې خوبي نده 
چې : 
د یارانو لیدو ته به مې تلوسه درلوده 
هيواددوست

لوستل شوی 490 ځله

خپل نظر وليکئ

ټولې کړکۍ چې د ستوري (*)نښه لري ډکول يې ضروري دي