داسې ستم دی چې د انسان پر ساه مالیه ږدي او لکه اژدها
ښارونه تر ستوني تېروي او د اور په ژبه
پر خوبونو باندې سرې کرښې کاږي.
دا ستم:
له بهاره او له سهاره څخه مو بیلوي اود حجر دور ته مو بیایې
چیرته چې چوپتیا وي
چیرته چې تیاره مو سبا وي
چیرته چې به له خپل سیوري بیلیږو
لکه ونه چې له خپلې ریښې پرې شي
چیرته چې قدمونه مو د ویرې په خټو ښخ وي
داسې ښکاري لکه تاریخ چې شاته تاویږي او زموږ لوگی اسمان ته آلوزي.
زلمی نصرت
وایله
دنمارک
ادبي ټوټه
Typography
- Smaller Small Medium Big Bigger
- Default Helvetica Segoe Georgia Times
- Reading Mode
