د پاڼې په اړوند
آرشیف
| Copyright sporghay.com 2005-2010 All rights reserved. Design by: Abdel Malek and Roman Parhiz |
| ف. بری |
 |
 |
| Tuesday, 23 February 2010 18:13 |
|
ډوب یم په فکرو څه ویلی نشم د بل چا سره یو می پیمانه ده بل دا شیخ دی له وینا سره یو راته وعدې په بل جهان کاندی دمیو جام بل دی راتیار د مستو شونډ و د صهبا سره یو رانه غوښتنه ریاضت له خوبرویانو کړي بل می ځا ن ته بولی خوږې مینی او خندا سره شیخ راته تریخ کړی دا ژوندون په مرونهی دی پروت یمه په بند تورو تیارو ددی دنیا سره نه وینم جومات کی بی له غیض اوتعصب بل څه نه دی را څرګند د دین ښیگڼی له هيڅ چا سره زر دی مذ هبونه په دنیا کی خو دا یو نشته وبولی انسان په لور د مینی له ښکلا سره حیرا ن یمه بری دغه اشرف د مخلوقاتو ته هسی تیر وتلی له خپل دندې له پیدا سره بر خیز تا ترانهء هستی به پا کنیم ظلمت سرای وهم و کدورت رها کنیم چندان به پای فتنه و شر اقتدا کنیم زانرو به هم فتاده به خود ناروا کنیم افغانیت زجهل و تعصب سوا کنیم وین سازغم فضای کدورت به پا کنیم صد جان فدای نیم نظر از ریا کنیم با ساز عشق فضیلت انسان ادا کنیم چندان به خود زخیره سری ها جفا کنیم لب تشنه ایم به قطرهء از جویبار صلح مارا نبود نصیب زمیی خوشگوار صلح دیو و دد ست رهزن نظم و قرار صلح چشم فروغ برعرصهء اینه وار صلح دستی دهد بدامن وصل در دیار صلح تا وانهد , مایه زجانش به کار صلح کو رهبرد , بدامن هستی بهار صلح از آدمی شرافت و هم اعتبار صلح کو را نبود, همتی بر کار زار صلح تیره نگاه وهم, نبود خواستار صلح مردانگی و همت والا شعار صلح بودی مسئول ارشاد در ادای رکن ایمانی صلا ی کار حج با تو بودی با شان قرانی ربودی ما ل ملت را بتر از قا تل و جا نی ز گفتارت هویدا بود فساد و حیله و تزویر حدیث فتنه می خواند منافق در رهء تعبیر زبیداد و شقاوت راضی و مغرورو خرسندی شرارت در نهادت بود رهء ابلیس بپسندی جهاد بر ضد پیشرفت و بقای علم وفن کردی زخود ببریده پا در ورطه فسق و لجن کردی به ذهن ملت افغان نوای عبرت آ موزی مقابل با رهء عرفان خد نگ خانمانسوزی عنبرافشان باد صبح در دامن کهساربود رشک فردوس بودکابل یک چمن گلزاربود میدمید انفاس عیسی با نسیم صبحگاه زنده میگردید عالم شافیی بیمار بود آسمان صبح نیلین راحت روح و روان کوکب شبهای تارش طالع بیدار بود ابر میبارید گهر در کوه و دامان وطن رونق و زیب چمن بر سبزه و اذهار بود ارغوان ساغربه کف دردامن خواجه صفا عاشقان وعارفان راکی غم خمار بود مست میبودم بسان چمچه مست درنوبهار نرگس مستانه مست اندر سربازاربود بر صفای خانقا شور ونوای عاشقان مست رندان خرابات عاقل وهوشیاربود خوشبودی انگرم جوشیهای دامان سخی سنت نوروز زرتشت مایه پرباربود میوه یی ترکرده اش بهتر بودی زاکسیر جان قوت قلب وصفای عید وهم خوشخواربود ازقضای روزگار آفت فتاد درملک ما ظلمت موهوم نمای خفت و ادباربود کابل زیبا بشد ویران بخاک وخون فتاد چونکه درچشم حسودان شوکتش چون خاربود افتخار ملک افغان رفت بر باد فنا خصم او حیله گرو نامردو هم غداربود چیره گردید دیو ظلمت بر صفای معرفت جغد را ویرانه باید دشمنش انواربود کی سزاوارچنین بربادی وماتم بودی کابلی کو نور چشم کاکه وعیاربود عید نوروزخوشبودی درکابل زیبا وطن ان زمان کوخوش سرای مردم احرار بود ازخدا خواهدبری آن عظمت پارینه اش کابلی کو سرفراز اندر دل اعصاربود د درواغو افسانه ده ساقی راشه د کبرونو هنگامه ده ساقی راشه دبی ننگو زمانه ده ساقی راشه د جهادو نذرانه ده ساقی راشه خوارغریب ته ویرانه ده ساقی راشه نه یی نښه ,نشانه ده ساقی راشه نه بلبل نه پیمانه ده ساقی راشه دغمجنو ترانه ده ساقی راشه د بیدردو سامانه ده ساقی راشه جهاد هسی بهانه ده ساقی راشه دا د مستو میخانه ده ساقی راشه چون قلم بر دست غداری بود بیگمان منصور بر داری بود همچو طوطی نقل و گفتاری بود مبتلا بر وهم بیماری بود بر خفاشان نور چون ناری بود چون پناه و ستر در کاری بود در قبای دین چون ماری بود چون که قاضی رنج خماری بود همره و هم راز طراری بود زر فاسق و هرزه و مکاری بود چون که بر مسند ریاء کاری بود چی جشن و شادمانی برسر ویرانه ها داری زهر ویرانه نفرین و قذف از هر نگاه داری نمک بر زخم می پاشی چه دید بی حیا داری به خاک وخونش افگندی ازان دست حنا داری توشهرت را زدست ظلم و از روی ریا داری تو برخودخوانی این توصیف چه وصف نارواداری به پاس سکهء قلبت صبا روی سیاه داری نداری وصف انسانی جنون ادعا داری همه زان واقفند دست کثیف و پر گناه داری وې مې سۍ ای خلکو خپل ټاټوبي ا و زانگو ته مې وې مې سۍ په غېږ کې د خاپوړووځاېو ته مې وې مې سۍ دوستانوهندوکش د غرولمنو ته دغه دښکېلاک خلاف سنګرو مورچلوته مې وې مې سۍ دشنودښتو پراخو ورشوګانوته هلته چې ساه ورکړي دمين زړګي خيالو ته مې وې مې سۍ د مست اوڅپانده سيند له څپو سره آ د نا کراره او سرکښ اندسېلاو ته مې وې مې سۍ وطن ته که څه هم داسی ويجاړ دی دغه د پتنمو ننگياليوهديرو ته مې وې مې سۍ نور نه ښايي چې کارغان دې په کی اوسي زه يې يم بلبل دغه د مينې شنوبڼوته مې وې مې سۍ بری چې په هجران کی سوزېدلی يم وبوله ای مورې دافغان و سردرو ته مې دارم سرعاشق زجهان رنگ من اینست زین رنگ نبازم چو آهنگ من اینست راهم نه برد شیوه و فرهنگ من اینست با پیرمغان مشرب خوشرنگ من اینست باغ و چمن و شاخهء گلرنگ من اینست بر فرق جهان گردش یکرنگ من اینست با زاهد خود بین هوس جنگ من اینست دیوانهء عشقم بری اورنگ من اینست در دشت توهم همه وامانده به جایید اندر طلب یار چه بیهوده به راهید ای قوم به حج رفته کجایید کجا یید در ظلمت موهوم فتاده همه بیمار معشوق تو همسایهء دیوار به دیوار با خون دلی, از خود وبیگانه برفتند ده بار ازین راه , بدان خانه برفتند> نقش همه تا بنده ز نقاش بگفتند ان خانه لطیف است نشان هاش بگفتند آن قلب صفا کو اگر زنگار زدود ید یک دستهء گل کو اگر آن باع بدیدید دل را به سراب دگر هر بار کشیدن از عشق بری جلوه دلدار شنیدن یادباد ان نو بهاران یاد باد ان نسیم صبحگا هان یادباد جلوه های ماه تابان یاد باد ان صفای مرغزاران یاد باد میدمید بر تن چون جان یاد باد میله خواجه سیاران یادباد بر مزار شاه مردان یاد باد ان طربزا میله گاهان یادباد ان فضای مهرواحسان یادباد زین جفا با چشم گریان یادباد شیوه یی ازاده مردان یادباد رسم و ائین نکویان یادباد زین دغا با اه وا فغان یادباد بزم الحان هزاران یاد باد زین قضا با قلب نالان یادباد از صفای نور عرفان یادباد ا لتجا بر گوش اسمان یادباد ای ما یه کبر و ریا تا چند باشی بر هوا در بازی وهم و دغا باشد ترا دست رسا بشنوزمن حرف بجا این شیوه کی دارد بقا در ظلمت شب تا سحر باشد ورا اه بر جگر ای تو زانسان بیخبر تا کی حریص سیم وزر باشئ تو دایم برعداچون وحشیی در هرکجا هم کشتن و هم ناروا از بهر تو باشد روا در پای قدرت برسجود باخلق مکاروحسود این نیست فرمان ودودتاکی زهی دربا د وبود بازآه زراه خودسری زین جهل وزین خیره سری فردا به پای داوری شرمنده هر محضری ذوق رفتارم زبیرنگی ز پا افتاده است گاه ان امد که فکر همنوایی داشتن کینه و بغض وتعصب را زسربر داشتن بس خطا باشد که تخم کینه بردل کاشتن بر تمیز دانه و دام فکر ازهر داشتن خونچکان گردیده میهن زین همه اوهام وجهل بادل اگاه به تیمارش همت بگماشتن کینه و بغض برادر را زسر برداشتن هست القاب دگر تخم نفاق انبا شتن همتی باید نوای همد لی افراشتن خداوندا چه دیدم در دل ظلمت چه ها دیدم به میهن نالهء فقر و فریب و نا روادیدم جلال عظمت پارینهء مهد عقابان را نهان در پردهء ظلمت زبون و بینوا دیدم به گلزار وطن دست شقاوت میکند بیداد ادای دست گلچین را غریب و بی حیا دیدم غرور مردم ازاده و سیمای مردان را ندیدم جز تن رنجور و خلقی بر عزا دیدم ندیدم شور بلبل نی صفای نو بهاران را همه فصل شتا وسردی و ظلمت سرا دیدم ندیدم مرد صاحبد ل نه رندان خراباتی قبای زاهد سالوس پر رنگ و ریا دیدم کثیر خلق افغان را اسیر محنت و بیداد گروه شب پرستان را به قدرت دررفا دیدم مگر شور قیامت شد به پا برملت افغان شده زیروزبر این ملک همه را برملادیدم بری از انچه می بینم به خوابم هم نمیدیدم بساط غفلت و وهم چهرهء نا اشنا دیدم ف.بری نوباوگان خسته و معصوم ازکجاست نوم بال گشوده مرغک , محروم بینواست اندر سراب دانه , فتاده به صد بلا ست نی مهر مادری , نه پناه پدر وراست واماندهء فقیر و غریب, در صف گداست در دخمهء سیاه , به ویرانه اش پنا ست آرزو ببریده از نهال چمن , از سر جفا ست از سرزمین گشته بخون , قلب اسیا ست بی خانه و یتیم و سراسیمه ,هر کجا ست خلقی بخاک وخون شده خود برسررفاست احکام ظلم و کشتن و غارت همه رواست زهد ریا , طریقهء ابلیس بی حیا ست اندر مسیر فتنه , فتاده ز راه را ست حیرانیم فزاید , شور و نوای دوران هر بی هنر فتاده اندر هوای دوران زاغ وذغن نباشد زینت نمای دوران با روبهی نسازد شیر غرای دوران کشتیی نوح باید, دفع بلای دوران جهد ریا نمودند, صد فتنه افریدند شوری به پا نمودند بهر بقای دوران رنج وعزای مردم هرکامروای دوران با همتش نسازد این نا روای دوران یارب چه جرم ماست چنین نا توان شدیم وز عافیت بدور , بدین خاکدان شدیم پژمرده گشت پرپر باد خزان شدیم بار گران محمل دور زمان شدیم آئینه دار مذهب تیغ و سنان شدیم افگنده سرزبازی این جا هلان شدیم با هر منافقی به رهء سر گران شدیم چشم گدا , به دیدهء خلق جهان شدیم با پای دیگران به رهء بی نشان شدیم بال و پری شکسته بدورزاشیان شدیم هارت و پورتی می سرایند از جهاد ما ندیدیم جز عناد و جز فساد رزم تو بود حیله و مکر و دغا دام تزویریست بهر مردمان در خفا آن استر زین کردهء بر تو زیب و زینتی آراسته اند هر مراد فتنه از تو شد روا بر تو رمز فتنه ها آ مو ختند بر نشاندند بر هوای بود و باد بهر ارضای اجانب ای جبون بر دریدید یکدگر را جان و تن زین طریق رسم دغا افراختند بر شده بر مسند صدر رفاء می نبینند جز فساد و رهزنی بر سر فرمان بود وهم و جنون نیست زینان همتی بهر رفاء چون نبودند مرجع صلح و امان بهر کار خویش در وقت و زمان رو کشیدند زین فساد وزین لجن می ستودش بر غلط بهر فساد جاهل و بیمار و ننگ مردمی خود نباشد دیگران سازند از او |
اړیکې و نیسې
د اونۍ نوي شعرونه
- ستا اختر + عبدالحيظ مليار
- محمدیوسف خدمتګار + غزل
- اختربه چیرته وي؟ + علي خان صافی
- اسدالله زمری + عادت
- رقـم + نسیم ستوری
- عبالهادی بیله وال + خیال د بستر
- صدیق کاوون توفاني
- انجينيرهمت الله امين زی + غزل
- ډاکټر حنیف بکتاش + د پرواز پر ایرو
- غزل - نبیلا وفا
- ژوندون څه دی؟ - سميع الدين افغاني
- ف . بری / حیرانتیا
- غزل - نورعلی شاه ځلبلاند