مونږ تر څو به ؟

مونږ تر څو به ؟

 مدې تیرې شـــوې کلـــونه انتظار یو

  پـه خیالونو، تصورکـــې د روزګار یو

 

 دهر پوه او مبتکرپـــه تمه  ناست یو

لا یې ضعم ، کار نامو ته امیدوار یو

 

پدې هیله چې بـــه سوله ، امن را شي

په هر لوري به اخته په کار او زیار یو

 

ځوان کهول به خپل وطن کې اسوده وي

نور به خلاص د بل محنت او د ازار یو

 

د کوکنار او بنګ د بوټو کر په ځای به

  کروندګر به د زعفران، غنم او جوار یو

 

په نیشو روږدي علاج به هر بیمار وي

ټول په  فکر، جوړیدو د خپل دیار یو

 

لا تر څو به د غفلت په خوب بیده یو؟

غلط شوي د هـــر چا په تش ګفتار یو

 

افغاني وطن کې هره ورځ  مرګی دی

   دې غمجن، غمجن  حالاتو نه بیزار یو

----------------------------------

سمیع الدین افغاني

۱۹ – ۸ – ۲۰۱۸

م ۰ کال

 

 

لوستل شوی 139 ځله
دې ته ورته نورې ليکنې « پیکِ مرگ غزل »

خپل نظر وليکئ

ټولې کړکۍ چې د ستوري (*)نښه لري ډکول يې ضروري دي