د چپړاسي مړینه

د چپړاسي مړینه

ځان چوپړ ؤ غم لړلی رنګ يې ژېړ ؤ

پښې ابله ګریوان څيرې لوڅ لغړ ؤ

همېشه به سولېده او ربړېده دی

بیا هم هر وخت د هرچا د غصې وړ ؤ

**********

نه یوازې ښوونځي کار کې اخته ؤ

د امر صیب د کور شخصي نوکر ؤ

د پنځه سوه تنخوا په بدله کې

شپه او ورځ لکه ماشین په کارو سرؤ

**********

بېوزلي په مخه کړی ډېر مجبور ؤ

د اولاد او خپلې خېټې نه ترور ؤ

که نه دا کار د انسان په وس کې نه ؤ

خو دې کام ناکام لګیا په دې ضرور ؤ

**********

یوې خواته د آمر قهر او غضب

بلې خواته ماشومانو کش اوکړب

ډېر بې حده بې حسابه ؤ تنګ کړی

پرې دپاسه ډېر د نورو اخ اوډب

**********

سړیتوب له اډانې نه چور بهر ؤ

په وینا د آمر لټ او بې خبر ؤ

ځکه دلته ټول په سرو او سپينو کېږي

دی نادار ؤ دی غریب ؤ چې نوکر ؤ

**********

یوه ورځ چې د آمر صیب په امر

موظف شو د کوهي په پاکولو

یو څو سطله يې چې له خټو تيږو ډک کړل

کوهي پیل وکړ ورو ، ورو په نړېدلو

**********

یوه تېږه د کوهي له  نه خطا شوه

برابره چپړاسي سرته رسا شوه

هغه دم کې يې له پزې او له خولې نه

دسرو وینو داره پورته په هوا شوه

**********

په شیبه کې زده کونکي معلمان بیا

د کوهي په سر راټول شول هغه ان بیا

چوپړانو پس له ډېرو کړاونو

له کوهي نه را اوچت کړ خوار انسان بیا

**********

ټول وجود يې خړوب شوی ؤ په وینو

سر تر پایه په سرو وینو کې رنګین ؤ

چوپ پې دمه ؤ په کټ کې غزېدلی

هيڅ اثر په کې نه پاتې د ژوندون ؤ

**********

ډېر کسان يې خوا او شا نه را چاپېر وو

چا چوک چوک کړ او چا وې چې يې تقدیر ؤ

په ګوښه کې هم آمر صیب لیدی شو

چې له وېرې او ریا اخته په ویر ؤ

**********

په دې منځ کې بوډۍ مور يې را پيداشوه

په خپل زوی باندې نسکوره په ژړا شوه

ده وې ځویه! غریبي راځنې یووړې

او که نه څه به نازله دا بلا شوه

**********

ځويه ولې ژر خپه شوې موږ نه لاړې

ما وې ستر په کتانو اوپه کرواړې

زه بوډۍ یم نور مې وس د کړاو نشته

ماشوم زوی ښځه دې چاته کړه ورغاړه

**********

زه به څه وایم چې زوی کله تا غواړي

په کوکو نارو به ژاړي ابا غواړي

دی انسان دی څه په خاورو نه لوېږي

دی ډوډۍ غواړي جامې او دوا غواړي

**********

ویل يې: خدایه له خدايۍ دې زه قربان شم!

ستا نظام دی عجیبه په دې جهان

بډایان دې تل تکړه منډلي ګرځي

په سره اور کې وریتوې خوار مظلومان

**********

ستا تقدیر قسمت غریبو ته پیدا دی

دا بې وخته مرګ نصیب کې د ګدا دی

ستا لویان غټان ژوندون په پیسو اخلي

مرګ ګونډه تل د بېوزلو په درګاه دی

**********

په نارو چیغو په دا شان ژړېدله

هم سینه يې په سپېرو خاورو مږله

په ستاینو يې د زوی ځواني ستایله

له ډېر تاوه په سره ځمکه رغړېدله

**********

لږ څه وروسته يې اوچته جنازه شوه

په ځوانۍ يې بس د خاورو خوا سړه شوه

خو هېڅ چا دومره پوښتنه هم ونه کړه

چې د ژوند ډيوه يې بې وخته ولې مړه شوه؟

**********

هلته غلی یو شاعر ګوښه کې ناست ؤ

د قلم په ژبه يې دا کیسه لیکله

د وراسته نظام کڼو غوږو دپاره

په شعري بڼه يې دا پېښه غندله

**********

**********

عبدالعزیز پرهیز

 

لوستل شوی 42 ځله
دې ته ورته نورې ليکنې « مهاجرت غزل »

خپل نظر وليکئ

ټولې کړکۍ چې د ستوري (*)نښه لري ډکول يې ضروري دي