به مسجد رو به محرابم از آن بود

که دیداری زمطلوبم گمان بود

ندیدم جز فضای کینه و غیض

روایاتی زتبعیض درمیان بود

          عیبم مکنید کاین همه میخواره ومستم
چون خود نپرستم  همان باده پرستم
با کور دلانــــم نبــود رشته الفت
دل را به سراب رهۀ اوهام نبستم

لیکوال: محمدیوسف خدمتګار مزدورزی

ګریـوان مې ګوره چې تار تار او شړیـدلی پروت دی 
د مـیـنـي ګل مـې پـه ځـوانۍ کـې رژیـدلی پروت دی
هره کوڅه کې دې خال پروت دی هرګودرکې بنګړي...
پـه تـوره کـرښــه د بـابـا پـټـکـی لویـدلی پـروت دی