طومار دغا
دردا که درین ملک دیګر عافیتی نیست
از معرفت و حسن ادب خاصیتی نیست
پیوسته بوند در پی تفتین و دو راهی
آنانکه به صلح و سلمش منفعتی نیست
بڅرکی
فقیر احمد عزیزی غزنوی
پاس په سر د جهان غرونه ایښودل
له ختیزه تر لویدیزه ځغلېدل
را ایستل په غاښو ځیرمې د پولاد
پرهارونه د ناسور په ځان منل
همنوایی
گاه آن آمـــــد که فکرهمنوایی داشتن
کینه و بغض وتعصب را زسربر داشتن
ازخصـومت بر شده برورطۀ محووفنا
بس جفا باشد که تخم کینه بردل کاشتن
بهار
فقیر احمد عزیزی غزنوی
خیمه زد باز خالقانه بهار
با هیاهوی شادمانه بهار
مردگان را حیات می بخشد
از دم گرم مشفقانه بهار
می دمد جان تازه در عالم
