د کنړ ناورین

کنړه ستا په درد او غم کې نن اسمان ژړېږي

ستا د ماشوم هرې سلګۍ ته هر انسان ژړېږي

دې ستر ناورین دې کلي کور ته مصیبت راوړی

ځکه هر کور کې له دردونو ماشومان ژړېږي

په شنو ښایسته درو نن خپور د غم سپېره څادر دی

ستا د هر مور او هر بوډا له غم جهان ژړېږي

د اسمان ستونی هم نیولی دی د غم خپسې

د وینو اوښکې تویوي لکه باران ژړېږي

ستا له هر درده مې په زړه هزار دردونه راغلل

په دې ستر ویر کې کاڼي بوټي د لغمان ژړېږي

خونه دې وران شه زلزلې ولې کنړ لړزوې

په سر درو د ننګرهار کې سره ګلان ژړېږي

دلته خو هسې رژوي خزان ګلان د بهار

دلته ناورین پسې ناورین هم نورستان ژړېږي

څپې خورېږي هره خوا خنج او پنجشیر لړزوي

هلته پامیر په اوچت څوکو بدخشان ژړېږي

له ناورینو نه د وتلو بس یوه لار پاتې ده

څوک چې له علمه روسته پاتې هر زمان ژړېږي

په علم او پوهه به قابو د طبیعت هر ځواک شي

د علم له ځواکه بې خبر به تل داشان ژړېږي

د طبیعت د یاغي آس قایزه کول پکار دي

چې قایزه نه وي خلک تل له هر توفان ژړېږي