وروستي مطالب

دامن که دډيورنډ جرگه؟

چهارشنبه, 12 دلو 1384 00:00

رښتياويل ترخه اومشکل دی ،خوويل يې ايماني اووجداني اړتياده !

دريمه برخه
ليکونکی : حبيب الله غخور
تر هرڅه لومړئ غواړم په څوکرښوکې دډيورنډ دلعنتي کرښې په هکله معلومات وړاندي کړم!



دبرتانوي هنددبهرنيو چارو سلاکار ((سرهنري مار تيمرډيورنډ)) شپږنفروانگليسي افسرانواو ۴۶۳ باروړونکوحيوانانواو۳۲۴نفروساتونکوسره د ۱۹۸۳م کال د اكتوبر په دوهمه كابل ته را ورسيدل، د ډيورينډ په مشرې دسرحدې سيمو پر سر خبري پيل شو ې، وروسته د انگليسانو د زيات سياسي فشار اومهارت په وجه اميرعبدالرحمن وهڅول شو چې دافغان ولس اوحتی دخپل دولت د دولتي چارواکو او درباريانو دمشوري نه پرته دخپل اقتدار دساتلو په خاطر پر خپل سر د انګليسانو سره دغه تورسند چې تراوسه دافغان ولس پر بدنه دناسور زخم دی د ۱۸۹۳ م کال د نومبر په(( ۱۲)) لاسليك كړ . په تاريخ کي دا منحوس اوتپل شوی سند د ډيورند دکرښي دسند په نامه شهرت لري . په واقيعت کښي عبدالرحمن خان له دېنه ډارېده که چيري له انگريزانو سره داتوافق نامه لاس ليک نکړې هغوي به دريمه جگړه پيل کړې ، امير عبدالرحمن دهغه ظلمونوپه خاطر چي له خلکوسره کړي وه وېرېده چي ممکن خلک دهغه ملاتړ

ونکړی ، پداسي حال کښي چې درې ميليونه پښتانه اوبلوڅ اودهغوي۲۵۰ زره وسلوال کسان اوافغاني پوځ انگريزانو دسرپه سترگو ليدل،که امير مخالفت کړی واي په دغه وخت انگريزانوددريمي جگړې توان او اماده گي نه درلوده ،ولي متاسفانه امير دخپل شاهي واک دساتلوپه خاطر ډار شواو ددې لعنتي کرښې ها خوا خلک يې دخپل اقتدار دساتلو قرباني کړه. انگريزانو ددې سند په لاس ليک سره دافغانانودکور په منځ کې دا لعنتي کرښه داسي تيره کړه چې د 2310 کيلومتره په بل حساب (( ۲۵۰۰)) کيلومتره په اوږدوالي يې له واخان نه تر بلوچستان ايران پوري دپښتنواوبلوڅو داوسېدوسيمې د افغانستان له خاوري جلا کړې ، انګلسيانو په مقابل كې داميرعبدالرحمن خان سره ځينې تړونونه لاسليك كړه چې ددې تړونونو نه يو هم د روسانو د يرغل په وخت كې د امير سره دپوځی مرستو مسله وه ،انگليسانو داومنل چي د روسانو دبريد په وخت كې به انگليسان دامير سره خپلې مرستې جارې ساتې .او دهمدغوجلا شويو سيمو ماليات چې لمړۍ (( ۱۲ ))لكه روپې اوبيا وروسته دغه رقم (( ۱۸)) لكو روپو ته ورسيده امير ته استول كيدې . دا هغه لنډ مهاله اقتصادي مرسته يا سياسي رشوت و چي اوس يې له هندي موره اوانگريزي پلارنه زېږېدلي پاکستاني چارواکي هم په خپله هره ليدينه ،کتنه کښې افغاني چارواکو ته دمرستوپه نامه وړاندي کوي . ددغه ناولی سند په لاسليک سره انگريزانو وکولاي شول د پښتنوداغښتلي او باتور قوم پر دووبرخوووېشلو سره ددې هيواد له بدنې څخه يوه لويه ټوټه دپراخو ورشوگانو او دنگو غرولمنې جلاکړې ،او په افغانستان کي ديو غښتلي حکو مت دجوړېدو مخه و نيسې . دامير عبدالرحمن او انگليسانو تر منځ ددې سنددلاسليک له امله ټول پښتانه اوبلوڅ ډېر سخت په غوسه شول او دامير داكار يې د ملت سره يو ستر خيانت وبا له .
زيات تاريخ پوهان او څيړونکي پدي باور دۍ چي دډيورنډ دکرښي لاسليک په هغه وخت کي کله چي عبدالرحمن خان دافغانستان دسياسي او نظامي ناخوالو شرايطو سره لاس په گريوان و پر هغه په زور ومنل سوه . مگر حقيقت دادۍ کله چې پرنگيانو په مخامخ جگړه کي ماته وخوړل او له افغانستان څخه وتلو ته مجبور سوه ، له دې ډارنه چې افغانان به په برتانوي هند کي دپرنگيانو پر خلاف ملي تحريک وهڅوي او هغوي ته به دمرستي لاس ور اوږدکړې ،له بلي خوايې غوښته چي تزاري روسيه ونشي کولاي دافغانانو په مرسته دافغانستان له لاري هند ته درسيدو پلان عملي کړي ، انگليسانو پرېکړه وکړه چې عبدالرحمن خان له نظامي او سياسي پلوه تر تهديد لاندي ونيسې اووئې ډاروي ، تر څو هغه مجبور سي دداسي يوه تړون لاسليک ته غاړه کښيږدي چي په هند کې دافغانستان دلاس وهنواو دتزاري روسي دنفوذدپراخوالي امکانات لږ کړی . انگريزانو دمخه تر هغه چې دافغاني مقاماتو سره دډيورنډ دلوزنامې په باب خبري وکړې دوي په دغه سيمه کښي دخپلو لاسپوڅواونوکرانو پواسطه قومونه يو دبل په مقابل کې ودرول ،دقومونوتر منځ دښمنيو اوتربگنيوته يې دخپل مينځئ جگړوتر بريده لمن ووهل .او پدغوسيمو کې دقومونو تر منځ خونړۍ جگړې پيښي کړې، اوله بلي خوا يي يو شمير قومونه دعبدالرحمن خان له امرونوڅخه سرغړولوته وهڅول حالت تر اندازې زيات کړکېچن شو، عبدالرحمن خان له دغه حالت نه سر ټکاوه په ځانگړې توگه له وزيرو او مسعودو نه خوابدی شو ،امير په لومړيوورځو کښي په احساتي بڼه ددې لعنتي سندلاسليک دغوقوموته جزا اوله هغوي نه د ځان خلاصون وباله ، خو حقيقت داسي نه و،انگريزانو خپل پلان او هدفونه لرل . زما په عقيده په هغه وخت کي دډيورنډ کرښي دا رول ولوباوه چې پښتانه يې دابد لپاره سره بيل کړه ،دا ((۶۰)) کاله يې افغان زورېدلی ولس دومره وزوراوه چي نور ئې په بدن کې توان نشته ، اوافغانستان دومره کوچنۍ سو ه چې خپله عبدالرحمن خان هم پسله څه مودې دانگیلسانو لخوا ورلېږل شوی نقشې په ليدلو حيران پاته سو،اوله بلي خوا دکرښي بل طرف ته پراته قومونه چي ددې سند دلاس ليک سره يي سخت مخالفت ښکارکړ هم له عبدالرحمن خان څخه خوابدي سول ،دانگليسانو پر خلاف يې بغاوتونه پيل کړه،انگليسانوپه خپل ټول قوت اوځواکدپښتنو اوبلوڅوقومونو انگريزي خلاف قيامونه او مخالفتونه يوپه بل پسي وټکول،داډول حالت او مناسبات دانگليسانو په گټه واوهم په قبايلي سيمو کي ددوي دسياسي نفوذ دپراختيااصلې لامل وگرځيد .
د۱۹۴۷ کال دجون په ۲۱ نيټه پسله هغه چې دانگليسانو دهندې مستعمرې پر دوبرخو دوېشلو(پاکستان او هند) او هغوي ته دخپلواکۍ دورکولواعلاميه خپره کړه ،دپښتنو يوشيمر مشرانو په گډون جرگه جوړه شوه پدې جرگه کښي پرېکړه وشوه چې دوي يومستقل حکومت داسلامي جمهوريت په نامه بايد جوړکړي ،کله چې انگليسان ددې جرگې له پرېکړې نه خبر ترلاسه کړ سمدستي يې دخپلې شومې موخي دپلي کولو پروسه گړندی کړه ،اودپښتنودسرنويشت ټاکلو په خاطر يې ددوي په اصطلاح دارادې دڅرگندولوحق ورکولوتر نامه لاندي دټول پوښتنې سرته رسولواعلان کړ ه . داټول پوښتنه دومره خائينانه وه چي په هغه کې دپښتنو اوبلوڅولپاره دوه انتخابه وه ،دهندياپاکستان سره يوځاي کېدل ،هلته دمستقل حکومت دجوړېدو اويا له افغانستان سره ددوباره يوځاي کېدو سوال نه وشوۍ .او بلې خوا دانگرېزانو په خاصه فتنه گرۍ سره دخلکو له مذهبې احساساتو څخه دناوړه گټي پورته کېدو په خاطر يې دپاکستان سره ديوځاي کېدوپر صندوق قران شريف اودهند په طرفدارۍدهندوانو مذهبي کتاب ((گرند)) ايښودل شوۍ وو،دکوټې په دروازه کښې دعلي جناح په مشوره دانگريزانونوکران ولاړ وه اودخلکوپه پاکو او سپېڅلو احساساتوپه راپارولويې هغوي ته يې ويل : ((ستاخوښه ده قرانکريم ته رايه ورکوې اوکه دهندوانو کتاب ته)) درنو لوستونکو تاسو فکر وکړۍ که همدا اوس تاسوديومسلمان په توگه له دغه ډول سوال او انتخاب سره مخامخ شۍ څه به وکړۍ ؟ . که څه هم غوڅ اکثريت دانگريزانو پلاس جوړه شوې ټول پوښتنه کې گډون و نه کړ،اودبلېي خوا دپښتنو اوبلوڅومشرانو داټول پوښتنه يوه دسيسه وبلل اوخلک يي په ريفرنډم کې دبرخي اخيستلونه منع کړه،سره لدي ټولولاس وهنواو د ريفرنډم سره بايکاټ دنگريزانو دټول پوښتنو پايلي دپاکستان په گټه اعلان کړې . که څه هم ددغه دروغجن ريفرنډم په مقابل کلښې دافغانستان ددولت لخوا قاطع اوجدي مخالفت ونشو،مگر دټولو پوښتنوپايلي نه دکرښې سويلي پلوته پرتو پښتنو اوبلوڅو اونه هم دافغانستان حکومت لخوا په رسميت وپېژندل شوې . ديادوني وړده دافغانستان دولت لکه څنگه چې يې مکلفيت درلود دريفرنډم دپايلو اودديورنډ دکرښي بې سرنويشته پاته کېدوپر خلاف کوم نړيوال جدي اقدام ونکړ ،يوازي يې پدې اکتفا وکړه کله چې په ملگروملتو کښي دپاکستان دغړيتوب مسله طرحه شوه افغانستان مخالفت وکړ اودمخالفت دليل يې دډيورندپر کرښه دپاکستان سره داختلاف خبره ياده کړه .خو دغه مخالفت کومه گټه ونکړه اونه هم افغاني چارواکو دډيورنددکرښې مسله په ملگروملتوکې طرحه اودهغې دحل غوښتنه وکړه.
دايوکال کيږي دمختلفو دښمنانه دلايلو له مخي يوشمير پښتون دښمنه او ايران پلوه عناصر چې يو ځيني يې په افغانستان کې دشوروي دښکېلاک په دوران کي ملې گراخو لاڅه چي (( دواتشه انترناسيونالستان ))وه ،قومې او ژنبي خبري ورته ټيټ کار اوسپکه معلوميده ،دقومونو،مذهبونو اوژبودتفق اواختلاف ياپدې اړه دمسلې مطرح کول يي ملي خيانت باله،نه پوهېږم څه پېښه شول يودم دقومونو اوژبو په بي ځايه دفاع کې ودرېدل ، داسي دفاع چي په حقيقت کښي موخه يې دقومونو جنگول اوخپل بهرني بادارته چوپړدۍ .
زه ديوافغان په توگه بيله دېنه چې په کوم قوم اوژبي اومذهب پوري تړاو لرم په هيواد کښي ټول اسېدونکی قومونه افغانان بولم ،پر افغانستاني او افغان وېشل يې دايران او ايراندوستو دسيسه گڼم ،ټول يوشان خو دشميرپه اندازه او دوطن دملي ارزښتونو،ځمکني بشپړتيااوخپلواکۍ دترلاسه کولو اوساتلو په لار کښي د اوتاريخي شواهدو پر اساس دقربانيوپه پيمانه هرڅوک حق لري پدې خاوره کښي ديوه افغان په توگه ژوندوکړی ،دگوتوپه شمير دراپيداشوو کسانو سياسي تجارت اودقومونوددفاع په نامه دډيره کيو يالږه کيوغولول اوپدي نامه خپل مينځي دښمنيو ته لمن وهل دملي خيانت روښانه بېلگه اونښانه بولم . اوس دغو کسانوددې لپاره چې دقومونوديووالي لپاره څه وليکې ، تمامه ورځ دپښتنو دسپکاوی لپاره په ليکنوپښې رالوڅي کړې دي ،ټول تکرار خبري ،خونوم يي وربدلوي ،ديوه عبدالرحمن خان په خاطر چي دکوچنيو قومونودبغاوت په وخت کې يې له هغوي سره هغه ناوړه چلندچې تر دغو کسانواوبې ځايه مدافعينو دمخه لا دپښتنو ليکوالو لخوا غندل شوی دی او حقيقت دادی چې هغه(امير عبدالرحمن خان) تر هرچا له پښتنو سره ډيرزياتۍ کړئ ،خودوي اوس دډيورنډدکرښي په هکله شپه او ورځ درغجن معلومات راټولوي اوتر پا کستا نيا نو زيات کوښښ کوي چې بيله دولسونو دخوښې اوغوښتني دډيورنډتپل شوې کرښه په رسميت وپېژندل شي .هر ړوند پدي پوهيږي چې دهيواددشمالي پولي دټاکل کېدواو ډيورنډدکرښي ترمنځ تر لمر روښانه توپير شته ،زماپه نظر هغه وخت دشمالي پولي ټاکل هم خائينانه وه . خوشوروي وتوانيده پر افغانستان دومره سياسي نفوذ وساتي چي دکرښې پر سر سوال هيڅ وخت راپورته نشو . څرنگه چې دجلاشوو سيمود خلکو ژوندپه افغانستان کې دپاته تاجکو،ازبکو اوترکمنو تر ژوند ښه و،هغوي له افغانستان سره ديوځاي کيدو خبره له ځان سره هم نده کړې ، له هغې ورځې بيا تر نن پوري يوه حکومت ،يوې جرگې اوپه يوه جرگه کښې کومي ډلې ،ياڅونفرودشمالي کرښي پر سر خبره اوپوښتنه نده رابرسېره کړې ،څوکاله ښاغلی استادرباني هم پاچاوهغه له روسي نه جعلي افغاني بانک نوټونه (پيسې)په کانتي نروترلاسه کولې،ولې يې دشمالي سرحدي مسلې پر سر له هغوي سره څه ونه ويل ؟،ټوله دنيا خبره ده هغه وخت چي مرحوم ډاکتر نجيب الله په ژوندي سرپه کابل دولتي مسؤليت لاره ISI او CIA په هدايت ديوشميرتنظيمو رهبرانو داستادرباني په گډون مسکو چې له روسي چارواکونه غوښتنه کوله چي په کابل کښي دويواک ته ورسوې ،اوس دانه وايم چې دروسانوسره ددوستی پل دکوموقومونودانسانانوپه سرونو جوړشوی واودچادپلوئ پر سردواک دترلاسه کېدو غوښتنه کېدل !استاد رباني په هغه ملاقات کښې داخبره نه ده کړې . کله چې همدا دنړيوال استخباراتي سازمانو لخوا اوملاتړ دولتي واک تر لاسه کړ اودبدخشان ددروازتر سمڅوپوري بې رعايته رئيس جمهور و،يوه سړې په يوشمير هيوادوکښي سفيران لرل ، داښاغلي هلته چيري وه او ولې يې دډيورنډدکرښي په مقابل کښي دافغانستاني اوشمالي سرحداتو، ددازبکستان ،ترکمنستان اوتاجکستان سره دسرحدي اختلاف خبري نه کولې او دخپل ولس حق يې نه غوښت ؟ ،طبعي ده هغه وخت دوي ته داډول هدايت نه و شوۍ . ولي په مقابل کې تاريخ شاهد دی چئ پښتنو اوبلوڅوله لومړۍ ورځې نه بياتر اوسه دخپل حق غوښتنه کړېده ،که دغه ښاغلي چې ټول يې دپخواني چپو سازمانوغړي وه دخپلو سازمانو کړنلاروته مراجعه وکړې هلته دغو گوندونو او سازمانوپه کړنلاروکښي داټکي ولولي چې هغوي ځانونه پښتنو اوبلوڅوته په خپلواکه توگه او خپله خوښه دبرخليک دټاکلو دحق ورکولوڅخه په دفاع ځانونه مکلف گڼل ،هغه وخت دغو ښاغلو ولي له خپلو گوندونواوسازمانوسره اړېکې پرې نکړې ؟ اويا يي دخپلو رهبرانو نه داپوښتنه ونکړه چې ولې ټول سياسي گوندونه اوسازمانونه يوازي او يوازي دپښتنو اوبلوڅودخوداراديت (په خپله خوښه دنظر څرگندولواو سرنويشت ټاکلو)له حق نه دفاع کوۍ؟او هغه ازبک،تاجک،ترکمن چي له افغانستان نه جلا شوې دي حق يې نه غوښتل کيږي ؟ پدې باور لرم چې هغوي به دغوکسانوته قانع کونکۍ جواب ورکړی . پدغوکسانوکښي چې دا توندي اوتېزي دښمنانه ليکني او خبري کوي داسي کسان پيژنم چې دپخواني شوري دموجوديت په وخت کښې يې له پخوا نی شوروي دوستی داثبات لپاره ددې امپراتوری په شمال کښي داغزن سيم دليري لوکوپه خاطر دشرابو پيکونه پورته کول ،څه وشوه چې اوس دسرحد دعوه کوي ،او ولي په خپله دعوه کښې له ايران سره پرسرحدي کړکېچ چوپه خوله پاته کيږئ ؟پدې هيله چې دقلماو کاغذ نه دانسانيت اوانساني ټولني ته دخدمت لپاره معقوله استفاده وشي .

دامن جرگي ته اماده گی
افغاني چارواکي پداسي حال کي دامن جرگي ته اماده گي نيسي چي دپاکستان حکومت درې ځله دډيورنډ دتپل شوي کرښي په اوږدوکي د دطالبانو اونوروتروريستانودتگ راتگ دمخنيوی په بهانه دمينونوښخولو اويااغزن ديوال دجوړېدو په هکله اعلانونه کوي ، د۲۰۰۶م کال ددسمبر په ۲۸ نيټه دپاکستان دبهرنيوچارو دوزارت مرستيال نيزمحمدخان لخوايو ځل بيادا اعلان وشو،او څرگنده يې کړه چې پوځ ته هدايت ورکړه شوی چې دډيورنډدکرښي پر ځينو برخو دماينونودښخولوکار لپاره اسانتياوي برابري کړي .
په همدغه ورځ ولسمشر حامد کرزى په خبري کنفرانس کي دکلک غبرگون په ښکاره کولو سره وويل دوى حق لري چې د ډيورنډ پر کرښه د پاکستان له لورې د ماين ښخولو يا دېوال جوړولو مخنيوى وکړي . هغه په يوه خبري کنفرانس ته د وينا پر وخت څرگنده کړه د دغې پاکستاني پريکړې دمخنيوي لپاره به په سوله اېز ډول په نړېواله کچه منډې ترړې وکړي .
ښاغلي کرزی دا ونه ويل چې که دغه هڅې يې بريالۍ نه شي نو بل گام به يې څه وي . افغان ولسمشر وويل پاکستان په دې کار د ترهگرۍ مخه نه شي نېولاى .
حامد کرزي دترهگرۍ او اورپکۍ دمخنيوي لپاره دجرگوجوړېدل تر ديوال او ماينونو ډېر اغېزمن وباله .خو له خبرو يې داسې ښکاره شوه چې د امن د سېمه ېېزې جرگې د سملاسي جوړيدو امکان هم کم ويني .
د۲۰۰۶ م کال ددسمبر په ۲۸ نيټه ملگري ملتوسازمان هم پدې هکله خپله اندېشنه حرگنده کړه،د۲۰۰۷ م کال دجنوري په ((۸))نيټه يوځل بيا په افغانستان کي دملگروملتودسازمان داستازي مرستيال په يوه خبري کنفرانس کې څرگنده کړه چې دډيورنډپرکرښه به داغزن ديوال جوړول اوياماينو ښخول د دوى په وينا د ترهگرۍ مخه ونه نيسي .
په شاوخوا ٢٥٠٠ کيلومتره اوږدې پولې باندې دېوال جوړول د ډيرو په گومان د اسلام اباد له وسه پوره نه ده .
همدا دليل دى چې ملگري ملتونه يې اندېښمن کړي او دا ويره لري چې په دغه پوله پاکستاني پوځ ماينونه ښخ نه کړي . د ملگرو ملتونو په وينا ترهگري د دېوالونو په جوړولو او د ماينونو په ښخولو پاى نه مومي . مگر نن د۲۰۰۷ م کال دجنوري دمياشتي نهمه نيټه داسي خبرونه خپاره شول چي پاکستان دافغانانو،په پکساتنکښي دسياسي گوندونو اودنړۍ ديوشمير هيوادو او سازمانودمخالفت پر خلاف دډيورندپرکرښه دماينونودښخولوکار پيل کړ ،پاکستان پدې سپين سترگۍ افگانستان اونړيواله ټولنه له يوبل چلنج سره مخامخ کړه چې ددې ډول خپل سريو پايلي ډيري ناوړه برېښي .
د۲۰۰۶ م کا ل دسمبرپه ۲۸ نيټې راپدې خوا په پاکستان کې هم ځينو مذهبي او سياسى ډلومشرانو او رهبرانولکه محمودخان اڅکزي ،دملي عوامي گوند مشرسفنديارولي خان،قاضي حسين احمد ، د جماعت اسلامي د سرحد ايالت مشر سراج الحق اونورو د پاکستان لخواد ډيورنډ په کرښه د ديوال جوړولو او ماينونو د ښخولو مخالفت وکړ.
دپاکستان دمحکومو قامونوده تحريک پونم او دپښتونخوا ملي عوامي ګوند مرکزي مشر محمودخان اڅکزي دجنوبي پښتونخوا د پښين د ښار په فټ بال لوبغالي کي دخپل ګوند وهغه غونډه ته چي په زرګونو کسانو پکې برخه اخيستې وه وينا وکړه او ويې ويل چي د ډيورنډ دکرښي دواړو خواو ته يو ولس ژوند کوي د دوي خوښۍ غم او هر څه سره شريک دي .خوپاکستان غواړي چي د يوې کورنۍ او يوه کلي تر منځ ماينونه وشندي اواغزن سيمونه واچوي تر څو ورور له وروره او خور له خوره جلا کړي .هغه وويل موږ د پاکستاني حکومت دغه ناوړه او له قانونه لري عمل په کلکه غندو او هڅ کله د دې اجازه نه ورکوو چي دوي دي خپل دغه کار تر سره کړي .ښاغلي محمود خان اڅکزي په افغانستان کې دپنجابي استعمار لاس وهنه وغندله او زياته يې کړه چي دپاکستان دا ناروا عمل چي له تېرو دېرشو کالو راهسي په ازاد او تاريخي هيواد افغانستان کې لاس وهنه کوي به ډيري خطرناکي پايلي ولري .
دفرانتيرپوست ورځپاڼي دخبر له مخي همدا ډول دپاکستان دملي عوامي گوند مشر اسفنديارولي په پوله د ماينونو ښخولو او ديوال جوړولو پريکړه د پښتون ولس د بيلولو يوه دسيسه وبلل ،هغه وويل موږ دډيورنډ پرکرښي دهرډول مزاحمتونومخالف يو.
د جماعت اسلامي د سرحد ايالت مشر سراج الحق اعلان وکړ چې که چيرې حکومت دغه پريکړه واپس وانه خيسته د پاکستاني حکومت پر ضد به احتجاجى کمپاين پيل کړي . هغه زياته کړه چې د پاکستاني حکومت پريکړه به د دواړو هېوادونو ترمينځه اړيکې نورې خرابې کړي او دا چې دا پريکړه د پاکستان او صوبه سرحد په ګټه نه ده.
ملت پال عوامي نيشنل ګوند استازي زاهد خان هم په پوله د ماينونو ښخولو او ديوال لګولو په پريکړه انديښنې څرګندې کړي دي .هغه دا پريکړه د پښتون ولس د بيلولو يوه دسيسه وبلله او ويې ويل چې عوامي نيشنل ګوند به يې په کلکه مزاحمت وکړي . هغه ټينګار وکړ چې پښتانه به هيڅ کله هم د ډيورنډ کرښه ونه مني . مخالف پيپلز ګوند هم د پاکستاني پريکړې په مخالفت کولو سره وويل چې دا ګام د پاکستان د خارجي تګلارې ناکامي په ګوته کوي .د پيپلز پارټۍ مشر مخدوم امين فهيم وويل چې د ماين لګولو پريکړه ښيي چې د پاکستان حکومت هيڅ پاليسي نه لري .
همدا ډول دنړی زيات شمير هيوادو پدي هکله اندېښنې ښوولي دي ،مگر ددي ټولو مخالفتو اوغبرگونو سره دروان کال دجنوري په څلورمه دپاکستان دلومړی وزير و شوکت عزيز کابل ته راغلۍ دسفر موخه یي همدا وه چي دافغاني چارواکو سره ډيورنډ پر کرښه د اغزن تار دغځولو او ماينونو د ښخولو پر سر خبري وکري . او دهغوي موافقه ترلاسه کړي دخبري رسنيودخبر په حواله خبري ناکامي پاي ته ورسېدي .
دډيورنډ پر کرښه داغزن ديوال يا ماينونو دښخولواعلان اوافغانستان ته دپاکستان دلومړی وزير شوکت عزيز سفرپسله هغه گړندی شوکله چي دلومړى ځل لپاره د افغانستان ولسمشر حامد کرزي په احساساتي ډول ، په رسا او څرگندو ټکو سره د کندهار په ښار کې د ښونځيو سلگونو زده کونکو ته په وينا کي د پاکستان حکومت تورن کړ چې دده په وينا هڅه کوي افغانستان بې ثباته کړي . هغه د هيواد په ټولو بې امنيو او تاوتريخوالي کې د پاکستان لاس وباله او زېاته کړه چې گواکې پاکستان د پخوا په شان نيت لري چې افغانستان خپل غلام کړي .په هيواد کې د تاوترېخوالو ، ورانکاريو او ځان وژونکو برېدونو زياتيده ، ښاغلي کرزي د پاکستان يوه هڅه وبلله چې دده په وينا غواړي له دې لارې افغانان دهغوى غوښتنو ته غاړه کښيږدي . هغه له پاکستان نه راپيل شوې جهادله ځينوبرخو هم پېڅول پورته کړ.
افغان ولسمشر په خپلې دغې وينا کې په بيا بيا پر دې خبرې هم ټينگار وکړ چې افغان طالب دده په اند ، هيڅکله هم د هيواد ښونځي نه سوځي ، ښونکي او ډاکتران او انجينران نه وژني . ښاغلي کرزي د پاکستان پر حکومت غږ وکړ چې د افغانونو د زهيرولو څخه لاس واخلي او خپله خاوره کې د ترهگرو مرکزونه وتړي . دښاغلي کرزي په ويناکښي يوشمير بي مسوليته ټکي هم څرگند شول ،دبېلگې په توگه ((چې افغان طالب دده په اند ، هيڅکله هم د هيواد ښونځي نه سوځوي ، ښونکي او ډاکتران او انجينران نه وژني . )) متاسفانه يو تريخ واقيعت دادی چي پاکستان دخپلي دښمنی دپيل له ورځې بيا تر اوسه ديوشميرافغانانوپوسيله اودهغوي پلاسوداچي اوس هر نوم ورکول کيږي داوطن په کنډوالوبدل کړ،ښوونځی يې و سوځولې اوبېگناه انسانان يې دپيسو په مقابل کي وژلي اوبيا يي خپلو بادارانو دگټودساتلو په موخه دغه وژنی اوخرابۍ ته دجهاد نوم ورکړۍ ،دسړې هغه دريگن خبره راپياديږې چي په سپينه ماڼئ کښي دتنظيمودڅوتنو مشرانوسره دليدو په وخت کښي کړېوه ،هغه ديوه مشر په جواب کې چې غوښتل يې رېگن قانع کړې چې دوي جهادکوي وويل صاحبه ! داامريکايي ډالر دی چي ستاسو دغه جگړې ته يې دجهادنوم ورکړئ.
بلې کرزی صاحب ! پرون يو شمير هغو چې له پورته تر کښته يي اوس دولتي جگې چوکۍ پلاس کښې دي اوپه پاکستان کې اوه گونو او ايران کښې ددوي په اصطلاح هشتگانه يانه گانه جوړشووتنظيمو ورته (همداډول چې اوس ترسره کيږي ) کارونه کول اوغوښتنه يې گوياداوه چې شورويان له افغانستان څخه ووزي . خوپه اصل کې دشوروي او امريکا تر منځ دويتنام له وخته راپاتي دښمنۍ دسرته رسېدو په منظور امريکايي ډالر او عربي ريال اودپيسونور ډولونه مصرفيدل ،دامريکايانو لپاره دشوري گونډه کول دټولوورانيواودغرب لخوا دهڅونوموخه وه .دا هير شوه چې په هغه وخت کښې ښونځۍ سوځل کېدې،روغتونونه پلونه اونوردعامه گټو مؤسسې له خاورو سره برابرېدلې ،داوژونکی وسلې چااوله کومه ځايه دافغان غولېولواوپاکواسلامي احساساتو لرونکوپه واک کښي ورکول کېدلې ؟ چاخلک دکوکنارو کرلو ته هڅول ؟دافگانستان پر ښارو اوکليودبم اوريو اوراکټاوريوننداري کوموبهرني جنرالانو کولې ؟ او داسي نور لاجوابه سوالونه !
هغه زمان دښاغلی کرزی په گډون ټولودغو ورانيوته پداسي حال کي جهاد وايه، چې هغه وخت هم افغانستان ورانېده او افغان وژل کېده .
ښاغلی کرزی صاحب ! اوس همدغه عمل ته داوسني دولت مخالفين چي له هم هغه تاسوته علومو ادارو اوسازمانو او بنسټپالوډلو لخوا،دورته کار او ورته شعارو لاندي ،چې تاسو يوازي دشوروي مخالف واست ،دوي بياد۳۷ هيوادو دپوځی ځواکونو دشتون سره دمخالفت تر نامه لاندي بې گناه افغانان له منځه وړي ،ښوونکی اوبل هر هغه څوک چې دټولني په درد خوري له منځه وړي . دهيوادښارونه اوکلي ددواړوخواتر منځ په جگړو کښې يوځل بيا په کنډوالوبدليږې ، دوي هم ورته جهاد وايي . دبېلگې پوته دې وينا ته پام وکړی : د طالبانو د غورځنګ مشر ملا محمد عمر د اختر د نیکمرغي ورځي په مناسبت په خپاره شوي پیغام کي ((د امن جرګي په اړه ویلي (زموږ پر خاوره ير غل کونکي غواړي چې دجرګو تر عنوان لاندي دسيمي غيرتمند قو مونه پخپله شيطاني لومه او دام کې ګير کړي خو زه باور لرم چې هيڅ يو مسلمان به پداسي پروسه کې ګډون ونکړي چې هغه دير غلګرو او دهغوۍ دلاس پوڅو له خوا جوړه شوي وي او ددې جرګي ګډون کونکي به يوازي پلورل شوي اشخاص وي چې دهيڅ يو قوم نمايندګي به هم ونکړي ))
پاکستان ددې طرحي په وړاندي کولو سره غواړي په يوه ټک دوه نه بلکي درې نښانه وويلي له يوي خو اپدي کار سره دتروريرزم سره دمبارزي پر صداقت ټينگار ښکاره کوي ، نړيوالو ته څرگنده کړې چې پاکستان دداډول اقتصادي لگښتونوپه منلو حاضر دی چې په افغانستان کې دامنيت دټينگېدو اوترهگروپه خلاف مبارزي په لار ه کښې مرسته وکړي اوپر پوله اغزن ديوال وغځوي ،دوهم، ،پاکستاني چارواکي وايي : سمه ده! دامنو چي له کرښي ترهگر اوړي او را اوړې لکه چې شوکت عزيز په کابل کښي تيره هفته په خپلو خبروکي وويل : (( په پاکستان کښي دافغان مهاجرو کمپونه شته طالبان اونور ترهگرهلته پدغه کمپو کښي پټن ځايونه لري )) که دغه درواغوته پاملرنه وکړو نو ښاغلئ په هر صورت دامني چي ترهگر له پاکستان نه افغانستان ته رااوړي ،خو دISI داستخباراتي سازمان دترهگرو ډلوپټن ځايونه دافغاني کډوالوداوسېدو ځايونه وبلل .
دريمي او اساسي موخې ته درسېدو لپاره ،دوي وايي موږددي لپاره چې افغانستان ته تروريستان اوځان وژونکی راتير نشي ،ددوي په وينا پر پوله دتگ راتگ لپاره خنډونه جوړ وو،دوي پدي توگه خپل شوم اوخاینانه گټه غواړي مفته ترلاسه کړي ،او ساده افغاني لوری پدي وسيله دډيورنډلعنتي کرښه دسرحدپه نوم پېژندلو ته مجبورکړي . دا طبعي ده چي دپاکستان داموقف دافغاني لوري لپاره دخوښئ وړ ندی . مگر ددې پرابلم دحل په هکله په افغانستان کي پر دولتي ارگانو سربېره سياسي گوندونو اوروښانفکرانوهم متاسفانه تر اوسه هيڅ ډول داسي څرگندوني ندي کړي چې دمسلې دحل سره مرسته وکړی، چوپه خوله پاته دي .
ددې ناسورد زخم دجوړېدو علاج لاره ،زما په نظر دملي يووالی اوملي گټو پر بنياد داوسني لانجې داوارېدوپه خاطر په دوه اړخيزه اونړيوالو خبروکښې دپاکستان سره داختلاف داساسي مسلې (دډيورنډ دکرښي برخليک) دټاکلوخبره مطرح شی ،((دشف شف پر ځاي بايد شفتالو وويل شي)) ،زما په نظر دا دليل دومره غښتلی نه دئ چي دکرښې بندول يا اغزن ديوال دخلکو لپاره دتگ راتگ په وخت کي مشکلات پيدا کوي . ددې خبري په مقابل کښې کيداي شي پاکستان هم ځانگړي دلايل پيداکړې . چې زه يي اوس دهغوله يادولونه دځانگړوموخوپه اساس له یادولواوپه گوته کولونه ډده کوم . ښه به داوي چې داصلي مسلې او اختلاف دحل لپاره دنړيوالو سازمانو په مرسته دکرښي ددواړو خواداسېدونکو ولسونوپه خوښه دپاي ټکی کښيښودل شي . نه پاکستان بايد له اصلی موضوع نه پر څنگ شي اودترهگروپرخلاف دمبارزي په نامه داغزن ديوال ياماينونو په ښخولو داتپل شوې کرښه په افغانستان دسرحد په نامه وپېژندل شي . پداډول تاکتيکونو اوسياسي لوبوتنهاداختلاف ددوام وخت اوږدېږي اوبس ،خوداغوټه نشي خلاصېداي . پاکستان دخپل پيدايښت له ورځې نه تل د افغاني چارواکو نه غوښتی چې دډيورنډ کرښه دافغانستان اوپاکستان دسرحدي پولي په نامه پېژندل شي ،خو افغاني لوري دا جرات ندی کړۍ،او دامسله يې دحکومتونوتر صلاحيت لوړ اوپه ولسونو پوري تړلې بللې ده . هيځا داجرات ندی کړی چې ولسونه سره راټول اوپوښتنه ځيني وکړي ،ياهغوي ته ددغې مسلې دحل صلاحيت ورکړي،پخپله ولسونه څنگه کولاي شي دولت اوحکومت په شتون کښي دهغې مسلې په هکله جرگه جوړه کړي کوم چې حل يې ددولتونو صلاحيت اومسؤليت دی . پدې شپېتو کلنو کښي هر زمامدار لوټه په اوبو کښي ايښې اوپر تير شوی دي . دکرښي سويلي خواته پشتنو اوبلوڅوهم دافغانستان دآزادۍ نه راپدې خوادتپل شوی کرښي دبرخليک ټاکلوپه هکله جدي اقدام نه دی کړی .
همدا اوس دپولي ها خوا پراته قومونه اوسياسي گوندونه اغزن ديوال نه مني ،خوداپه زغرده نه وايي چې دوي څه غواړي؟ له بده مرغه ماته ددوي ثابت اومعين دريځ نه معلوميږي ،اړينه ده چې پدغه حساسه مرحله کښي دوي هم خپل ټاکلی دريځ اوغوښتنه نړيوالوته وړاندي کړي ،داپه جرأت سره ووايي چې دوي اوس څه غواړې . دغه دافغانستان سره شعارتکرارول چې اغزن ديوال نه من دمسلې دحل سره مرسته نه کوي،دوي بايد دخپل برخليک په هکله ثابته طرحه وړاندي کړي ،ددوي دغوښتني او نظر څرگندول به زموږ اوپاکستان تر منځ داوسنۍ لانجې په حل کښي لويه مرسته وکړي . دايوتاريخي اړتياده چي دوي هم دوي هم له شف شف ويلو نه تير شفتالو ووايي . سره لدې چې دافغانستان سياسي اوپوځی حالت ډير ويجاړ اوگډود دۍ ، دتونل په پاي کښي له بده مرغه تراوسه هيڅ ډول روښنايي نه ليدل کيږي ،ددولت اوخلکو تر منځ دواټن د اوږدېدو نور امکان نه ليدل کيږي ، داځل دبهرنيوپه راتگ سره هغه يوڅه اميدواری هم يو په بل پسي په نا اميديو بدليږې ،اودښاغلي کرزي صاحب حکومت په خپلو غير عملي وعدو اوبې ځايه مصلحتونواوپه دولتي اداروکښې دفساد اوج اوقانوني بڼې اخيستلو دافغان ولس ټولي هيلي په ناهيليو بدلې کړې .
اوس بېله هغه دافغان ولس پر ښارگوداتيز چاقو پروت دی ،داچې کله به يې ښارگونه ورپرې کړې نه معلوميږې ،خو يوي بلې توري تياري اودربيلې ته ټول يوځاي انتظار باسو،زيات شمير څېړونکی پدې عقيده دی چي همدا يي وخت دی چي افغانان په خپله راپورته شي اونړيوال تر گريوان ونيسي تر څو هغوي مجبور شي دنړيوالونورمونو او اصولوپر بنياد ددي لعنتي او خوني کرښې برخليک وټاکل شي . البته زهدډيورنډ دتپل شوی کرښې دبرخليک دټاکلو په موخه دنړيوالو سازمانو اودواړو هيوادولخوا دټاکلي هيئت ،دکرښې هاخوا ټولو سياسي اومذهبي سازمانواوقومي مشرانوتر نظارت لاندي ديوه ازاد اوبېطرفه ټول پوښتني پلوۍ يم . همداډول بايد دنړيوال قبول شوی معمول سره سم افغانستان ته دهند سمندرته دافغانستان له هره ښارنه چې وي يوترانسپورټي ازاد دترانزيت کوڅه ،دهليز ياکاريدورنه داستفادې حق ورکړه شي . سره لدې چې دکرښې دسرنويشت ټاکل به دافغانستان اوپاکستان ترمنځ ټولي ستونځې حل نشي کړاي خو تر ډيره بريده به دتاريخي اختلافاتو دحل په لور لار پرانيزي .
پاي نوربيا



دامن که دډيورنډ جرگه؟

چهارشنبه, 12 دلو 1384 00:00

حبيب الله غمخور

رښتياويل ترخه اومشکل دی ،خوويل يې ايماني اووجداني اړتياده !

څلرمه برخه

دامن جرگي لپاره تر وخت دمخه منډترړی
دابرخه ديومنلي شاعرمجبور صاحب پدغه يوبيت شروع کوم :
دننگونوفرشتې بيا پېغله شه،بيامورشه زموږناشونوفيصلوته اکبر وزېږوه ،بل اکبر وزېږوه
کله چي دپاکستان مشر جنرال پرويز مشرف دملگروملتودسازمان په لويه غونډه کي دبرخي اخيستولپاره امريکا ته تللی ودامريکا دبهرنيو چارو له وزيري کاندوليزا رايس سره په افغانستان کي دامنيت دټينگېدو اوترهگرودتگ راتگ دمخنيوی په پلمه وړانديز وکړ چې دډيورنډپرکرښه اغزن ديوال جوړکړي ،که څه هم دا څرگنده نشوه چي ددې وړانديز په هکله دامريکا نظر څه و مگر افغانانوسمدستي ددغه وړانديز خلاف خپل غبرغون ښکاره کړاو دپاکستان داکار يې په افغانستان دډيورنډکرښي په رسميت پېژندولو پلمه وبلل . له هغه وخت نه دنړۍ په مطبوعاتو کښي دډيورنډدکرښي په هکله دمختلفو معلوماتو خپرېدل پيل شوه ،په راډيو يي اوتلويزيوني پروگراموکښي دنظرخاوندانو سره دمرکو لړۍ لاپاي ته نده رسېدلې ،دمياشتنيو ،اونيزو اوورځپاڼو کي ډول ډول نظريات خپاره شوي دي .دالړئ دانترنټ تر پاڼو هم رارسېدلې ده اوپه يوشمير پاڼو کي دمختلفواندو خاوندانو دکرښي دبرخليک په اړوند خپل نظريات خپاره کړې دي .

ددغو پورته خپاره شوومعلوماتو اويوشمير کتابونو کښي دافغانستان دمورخينواثارکه په يوه ځغلنده نظر وڅېړل شي دکرښي اودهغې دسرنويشت په هکله نظريات پر لاندي ډولو ويشل کيږي اودغه ټکوته دڅېړونکی پاملرنه راگرځي :
دکرښي دپيدايښت په هکله
۱/ يوشمير ليکوال اوڅېړونکی پدي باوردی چي دډيورنډکرښه دانگريزانو سره د۱۸۴۲دتړون پايله اوپه زورپه افغاني شاهانو منل شوېده .
۲/ بله ډله دامني چې انگريزانو دهغې لومړئ کرغېړني معاهدې دلاسليک نه وروسته چي په ۱۸۲۴ کا ل کي لاسليک شوهبيادډيورنډتر تپل شوي کرښي پوري انگريزانوتل دپوځی اوسياسي امکاناتو اوميتودونه په استفادې سره هر ځل داسي شرايط برابر کړي چي دهيوادله بدنې نه يي يوپه بل پسې ټوټې جلاکړی دی ،مگر دوي گوت نيونه کوي او وايي چي دغوشاهانو دخپل شخصي اقتدار دساتلو لپاره بېله دېنه چې دولس نه پوښتنه وشي داسي لعنتي لوزنامې لاسليک کړی دي .
دکرښي دمشرعيت په هکله
۱/ دډيورنډدکرښي دمشروعيت په هکله يوه ډله دانظر لري ،ترکومه ځايه چې داکرښه دانگريزانو لخوا په زور په عبدالرحمن خان تپل شوې اولاسليک شوېده اوتر هغه وروسته يې نور شاهان اړيستی چي داکرښه په رسميت وپېژني ،نوله يوې خوا زور اودبلي خواپه سيمه کي دانگلسيانودااستعماری ماڼۍ ړنگېدل افغانانو ته داحق ورکوی چي نور داموافقه لغوه اعلان کړي اودپه رسميت پېژنلو نه يي دده وکړي .
۲ / بله ډله نظر لري چي داکرښه که په جبراوياخوښه پر افغانانو تپل شوېده دپاکستان تر جوړېدو وروسته پدې هکله له پاکستان سره هيڅ ډول سند ندی لاسليک شوی . په ۱۹۴۷م کال کله چي پاکستان جوړشو اوافغاني چارواکو انگريزانوته دپښتنو اوبلوڅودبرخليک دټاکلو په هکله وړانديز وکړ دانگريزانو داوينا چي دهغوي سرنويشت ټاکل شوی دی او س هر څه خلاص شوه اوناوخته دی دهيڅ يوه افغان اودکرښي هاخوا پرتو قومونولپاره دمنلووړنه و .
۳ / يوشمير پدې نظر ديی چې داکرښه دانگريزانوتر استعمارلاندي هند او افغانستان تر منځ سرحدي کرښه نه وه ،او له بلي خوا انگريزانوداسيمه دخپل نفوذدسيمي په نامه له افغانستان نه جلا کړه اوداسيمه يي لکه دهندوستان خاوره خپله خاوره نده بللې او تل يي دخپل نفوذدسيمي په نامه يادول چي دا دوه مفهومونه يودبل سره فرق لري . له يوي خوا انگريزانو تل داکوښښ کړئ چې دافغانستان هر پاچا په يو ډول دډولونو مجبورکړی چي داکرښه په رسميت وپېژني اوله بلي خوا که دارښتيا هم دانگريزي امپراطوری اوافغانستان تر منځ سرحدي کرښه وه ،بيانو ولي دوي دهر پاچانه همدا يوخبر غوښته چي دديورنډ کرښه په رسميت وپېژني ؟
۴ /يوشمير پدي نظردي چي ددې کرښي دپيدايښت پيل په درغليو اوتيروتنو شوی ،دپاکستان دپيدايشت سره سم دانگريزانولخوا دکرښي دواړوخواواوسېدونکودارادې خلاف اودکوزي پښتونخوادپرتوقومونودخپلواکی اوسرنويشت دټاکلوحق ددروغجني ټول پوښتني ترنامه لاندي تر پښولاندي کړاوداسيمه يې په پاکستان پوري وتړل شوه .پدي ورستيوکي پاکستان کله کله دا ادعاهم کوي چي موږ دانگريزانو ميراث خواره يو،ددوي په وينا هغوي داکرښه دسرحدپه نوم ددواړو هيوادوتر منځه پرته ده ،په همدې شکل بايد پاته وي . مگر که ددوي نه پوښتنه وشي چي دپاکستان دجوړيدونه بيا تر اوسه ولي تاسوله افغاني چارواکو غوښتئ چي داکرښه په رسميت وپيژني ؟داغوښتنه له ظاهر شاه ،داودخان ،نورمحمدتره کي،نجيب الله نه شوې اودادی اوس يې له کرزي نه کوی نه پوهيږم ددوي جواب به څه وي .
که په رښتيا داکرښه دسرحدپه توگه منل شوې واي نودي ټولومنډترړوته اړتياڅه وه ؟ دنړي ټول بيل شوی ولسونه سره يوځاي شول دډيورنډپه کرښه جلاشوی پښتانه اوبلې خواته بلوڅ هم بايدله نورو پښتنواوبلوڅو سره يوځاي شي . که څه هم ايران ددې سره هيڅ ډول علاقه نلري ځکه هم تل پاکستان هڅوي چې دډيورنډکرښه په افغانستان دسرحدي کرښي په نامه په رسميت وپېژندل شي ،اويوشمير ايران پلوه سره لدې چي په افغانستان کي اوسېږي اوځان ته افغان وايي خوددې ډير ليوال دی چي بېله هر څه افغانستان تر خپل ټول حق پاکستان ته ورتير شي . دوي هم لدينه تشويش لري که پښتانه سره يوځاي شي اويوغښتلی افغانستان جوړشي ممکن دنوروجلاشوو سيموديوځاي کېدو غوښتنه وکړي او له بلې خوا ايران اوپاکستان ته ډالی شوی بلوڅ به سره يوځاي اوايران به کمزوری شي .
۵ / دا نظر هم شته وايي : دغه سيمه چي دډيورنډدلعنتي اوتپل شوی کرښي پوسيله له افغانستان څخه جلا شوېده ،دلته خو انسانان اوسي چي اوس يي شمير تر ((۲۰)) ميليونواوړی اهغه وخت چې دا لعنتي کرښه لاسليک کېده داوسيدونکو شمير په يوه حساب ((درې))اوپه بل حساب ((اوه)) ميليونوته رسېده له هغه لومړئ ورځې بياتر وروستي لاس ليک کونکی ددغو خلکوپر سر سياسي تجارت شوی اوله دغه ولس نه پوښتنه نده شوې چې دوي څه وايي اوڅه غواړي . ددغوخلکوچې سرنويشت يي دډيورنددکرښي سره نه شلېدونکی پيوند لري له ارادي خلاف اوپر خپل سر ديوه نفر لاس ليک هر څوک چي واوپه هرمقام کښي چي يي قراردرلود دمنلو وړندی . ددي کرښي په هکله دافغانستان پارلمان اولويي جرگې دافغان ولس نظر په خپلوتاريخي پرېکړو کښي منعکس کړی دی . اوس هم دکرښي دبرخليک په هکله دهرډول رسمي بحث اونظر څرگندولو،ياپرېکړې په وخت کشي دکرښي دواړو خواو ته پرتو قومونو نظر ،غوښتني اووړانديزونوته جدي پاملرنه وشي .پر خپل سر اوبېله دولس نه نظر غوښتلواوموافقي نه به هردول پرېکړه هيچاته دمنلو وړ نه وي .
پردې خبر دټولونظرو خاوندان په اتفاق دی که همدا لهظه افغانستان دديورنډکرښه دسرحد په توگه په رسميت وپېژني په پاکستان کي به جشن جوړشي اودپاکستان لويه ستونزه به حل شي .په هغه صورت کښي به هرو مرو پرويزمشرف دالافه ووهی ،که ضياالحق دافغانستان اردوله منځه يووړاوقانوني رژيم يې ړنگ کړ ، دادی ما دډيورنډکرښه دسرحدپه توگه په افغانستان ومنل .
که احساساتي خبره هم ده اودپاکستان پلووبه خوښه نشي هيله مې داده چي پاکستاني چارواکي دا ارزو له ځان سره گورته يوسي .
دکرښي دبرخليک دټاکلوپه هکله هم دوه نظره موجود دی :
۱ / زيات شمير پدې نظر دی چې ددې کرښي دسرنويشت ټاکلو په خاطر ډير انسانان قربانی شوی دی په ځانگړې توگه پدي ديرش کلن ناورين کښي دپاکستان گډون اوخاصي علاقمندۍ يوازنۍ لامل همدا ددډيورنډ کرښه ده اوس چې په افغانستان کي دپاکستان په هڅونه اوروزنه داوسنی اداري چي شاته يې دامريکا متحده ايالات اروپا اويوشمير نور هيوادوولاړدي ، داوسنی حاکميت پر خلاف جگړه کي نه يوازي افغانان له منځه ځی بلکه دامريکايي او اروپايي وژل شوواوزخمی سربازانوشمير هم لږ نه دی .
همدا اوس داډار شته چي ددغو هيوادو حکومتونه به دخپلو خلکو دسياسي اوټولنيزفشارپه نتيجه کي مجبور شي له افغانستانه پښې خپل کړی ؛چي دابه دافغانانو او افغانستان لپاره يوبله غميزه اودبل کورنی ناورين پيل وي . که په اقتصادي لحاظ افغانستان ته ورکړه شوی پيسې ددولتي واک ټيکدارانوپه خپل منځ کې سره تقسيم کړې ،دوطن دتقسيم حق ورکول خوځان وژنه ده . له دې کبله اساسي اوحياتي سوال دادی چي ددوي (بهرنيوهيوادو ،ملگروملتواوامنيت شورا) په شتون کي چي همدا اوس يي تر ((۴۰)) زره ډير پوځی ځواک په افغانستان کې دپاکستان پر مالي اومدي مټوولاړيودلوسره په جگړه مصروف دي ، داديوسل اوڅورلس (۱۱۴)کالوراپاته لعنتي اوتپل شوي لانجه حل شي .
دملگروملتوسازمان اودنړئ نور اړونده سازمانونه دا اخلاقي دنده لري اوبايد افغانستان اودکرښي بلې خوا پښتنو اوبلوڅوته خپل رواحق ورکړي ،که دغه لاجمنه مسله ددوي په موجديت ،مرسته اومخامخ گډون دبېطرفانه قضوت پر بنيادحل شي اودافغاني شاهانو په دود راتلونکی تاريخ ته پرېښودل شي دپاکستان اوافغانستان ترمنځ به همدا حالت دوام ولري . نړيوالو بايد پدي پوه شي چي ددې تاريخي لانجې دعادلانه حل له مخي به په سيمه اونړۍ کښې ډيري ستونزي ورکي شي اودبلې خوابه دنژيوال تروريستي سازمان لپاره دپټيدوځاله خرابه شي .
۲ / يولږ شمير کسان پدي باوردي چي اوس ددې خبرووخت نه دی چي له پاکستان سره دډيورنډپرکرښه خبري وشي ،دليل راوړي افغانستان په جگړه اخته دي ،کورنی بې اتفاقی اوج ته رسېدلي ،په اقتصادي لحاظ افغانستان داتوان نلري ،شرايط برابر ندي اوداسي نور . . . .
زه پدې عقيده يم چي دډيورنډدکرښي په هکله ټولي خبري روڼي اوڅرگندي وي ،پر هره خبره دکرښي ددواړو خوا پرتوقومونوسره مشوره وشي په چانگړې توگه دکرښي سويل ته پراته قومونه دلومړي توب حق لري ،هغوي بې سرنويشته شوي اوپه پنجاپيانوپوري تړل شوی دی دېخواته پرته پښتانه په خپل ټاټوبي کي اوس اوسي دخپل هيواد سياسي سرنويشت ټاکلوحق لري ،که څه همدلته يوکس يا يوه دله پرهيواد حاکميت چلوي خوبيا هم هغوي افغانان دي ،هلته هر څه دپنجاپي ميجرانواوجنرالانوپوسيله دهغوي په گټه تر سره کيږي .
تر کومه ځايه چي دولت له غير متجانسوډلواوڅېرونه دپردوپلاس جوړشوی دی ماته لدې ځايه نه معلوميږي چې دافغانستان دولتي چارواکی څومره د ارادې اوعمل ازادي لري ؟څومره دافغانستان اوافغانانو سره خواخوږي لري اوڅومره پدي پوهيږي چي څنگه دکومولارو ،امکاناتواو وسيلونه په استفادي اوگټه اخيستني سره کولاي شی دپاکستان سره دالانجمنه مسله حل کړي .
زه پدې عقيده يم چي افغانانو اوهاخوا پښتنو اوبلوڅوته به بل داسي چانس اوامکانات پلاس ورنشي ،همدا يي وخت دی چي خپل دحق غوښتلو اوازاوچت کړی . تر څودنړئ عادي خلک پدي پوه شي چي داددموکراسی اوعدالت پلويان په رښتيا دپښتنو اوبلوڅودغصب شوی حق دترلاسه کېدوسره څومره علاقه لري .
پدي ورستيو ورځو کي زماسره داسي ډار پيداشوی دی چي دپاکستان دبهرنيو پلويانواوپاکستان ددقيق اوژور سياست په پايله کښي يوځل بيادډيورنډپرکرښه سياسي تجارت وشي، دمسلې پر سر يوازي يواوبل ته دترخو اوتودوخبروپه ويلوقناعت وشي اوپدي شعاري خبرو چي دا يا هغه نه منو په اوبوکي لټه کښېښودل شي او پر تير شي .
زه پدې عقيده يم که دپاکستان او افغانستان تر منځ دکرښي پر سره جنجال شته ؟چې دايو واقيعت دی، نوبيا ولي نړي واله ټولنه پر هر څه سترگې پټوي اوله بلي خوا ولي پر خپلو ځوانانو او افغانان دجگړې په اورکې کړېدلي ولس زړه نه خوږوي چې هره ورځ ددي لعنتي کرښي دگټو قرباني کيږي ؟ امريکا ،انگلستان اواروپاته ولي پاکستان حتي دخپلو هيوادو تر خلکوهم گران دی ،داچي وايي زموږ ملي گټي ،نوملي گټي خودملت لپاره وي او ملت دانسانانونه جوړېږي ،نه پوهيږم چي دازبرځواکان يي دچالپاره غواړي ؟
زماپه نظر پدي هکله زموږ دهيواد دولتي چارواکي تر اوسه کومه معينه ،دقيقه اوسنجول شوي پاليسي نلري ،ځکه هم يو څه وايي اوبل څه اجرأ کوي . په کوم دليل زموږ دبهرنيوچارو وزارت ديوليک په لېږلوچي هغه هم پايله يې معلومه نشوه دننداره کونکی وزارت دنده سرته رسوي . له بده مرغه پدې شپېتوکلو کښي ديورنډ دکرښي پر سر دجنجال سره بيا هم هغه معلومات چي دموضوع دروښانتيا لپاره اړين برېښي دليکوالو په واک کښي ورنکړه شول ،قضاوت يوازي دتاريخ ليکونکوپر ليکنوکيږي اوهغه هم مختلف دی ، زمادمعلوماتوله مخي دافغانستان دبهرنيو چارووزارت ارشيف دتنظيموتر منځ ددولتي واک پر سر جگړه کي چور شو،ځيني وايي چي ارشيف دپاکستان په امرله منځه ولاړ،که چيري په ملي ارشيف کي دديورنددکرښي په هکله کوم اسنادوي بايددافغانانواوڅېړونکوپه واک کښي ورکړه شي ،ترڅودهمدغواسنادوپر بنيادقضاوت وشي اوداسوال حل شی چي ځيني واي دديورندکرښه پخوا لاپه رسميت پېړندل شوي ده اونور داخبره ختم ده بايد اوسنی حکومت يي يوچل بيا په رسميت وپېژني ،بله ډله وايي چې داګږښه کرغېړنه اودهيچالخواپه رسميت نده پېژندل شوي پښتانه بايد سره يوځاي شي .
دموضوع دروښانتيا لپاره دافغانستان دعلومو اکاډمي اوژوندي تاريخ پوهان ملي دنده لري لري چي موضوع روښانه وڅېړې ،اودغې جنجالي مسلې ته دتاريخي شواهدو اوعلمي تحليل په اساس دپاي ټکی کښېږدی ، دپوهانودغه دبازارپه نرخ ډوډئ خوړل اوله بې ځايه غير معقولواحساساتونه ډار دافغان ولس سره جفاده .
دامريکاددفاع دوزيراونوروبهرنيواستازوتر راتگ وروسته ښاغلی کرزی هم چوپ شو، خوست ته دده له سفر نه داطمع کېده چې هلته به نوې طرحه اعلان کړي .
مگر متاسفانه دپخواپه پشان ئې دبې شميره اونه پلي کيدونکووعدوسفر لنډپاي ته ورساوه .
ولي په مقابل کي همدا لهظه چي داکرښي ليکم دازادی راډيونه مي واورېدل چې جنرال مشرف داسلامي هيوادو په سفر ملاوتړله اونن دجنوري ((۲۰)) مه نيټه هغه دسعودي عربستان په لور دروانېدوپه وخت کي ژورنالستانوته په لوړ اواز وويل که امريکااوغربي هيوادونه غواړي دترهگری اوافراطيت مخه ونيسي داسلامي هيوادوته ورپېښي ستونزي دي حل کړی .
داډول څرگندوني پسله هغه کيږي چي دپاکستان اوافغانستان تر منځ په خبرو کي تريخوالی يوڅه ډير راڅرگند شو،اودنړی ديوشمير هيوادو په ځانگړې توگه دامريکادولتي استازي يوپه بل پسي کابل ته راغلل ،نه پوهېږو چي ددي سفروپايلي به څه وي ؟ پاکستان خو دادی په ځغرده اوس نړی ته خپل سياست او غوښتني دکتي کوي ،غواړي داسلامي هيوادونه دفاع وکړي ،دده داخبري پدې ورستيو کښي دډيورند پرکرښه داغزن تار او مانيو نو دښخېدواوافغانستان دامنيت حالت په اړوند دبهرنيو هيوادو داستازوڅرگندونوته يوډول غير مستقيم ځواب هم دی . دديورنددکرښي پر سر درپېښ شوی جنجال پر سر دبهرنيو هيوادو دراغلو استازو اونورو سا ز مانونظرياتوپه هکله به په راتلونکې برخه کي يوڅه په تفصيل يادونه وشي .
نوربيا

بازتاب حقايق

چهارشنبه, 12 دلو 1384 00:00

دستگير صادقي

قول معروفى است كه ميگويند: " حقيقت نخستين قربانى جنگ است " . در حالي که گردانندگان اصلى هر جنگ براى توجيه اعمال و تنظيم افكار عامهٴ كشور خويش و افكار عامهٴ جهانى همواره «حقيقت» تراشى ميكنند تا براى آغاز و ادامه جنگ و قبول قربانى هاى ناشى از آن ، زمينه هاى لازم و ضرورى روانى را فراهم و مساعد گردانند. عمده ترين وسيله آماده سازى افكار عامه در سطح كشورها و جهان در اين مورد ، همانا تنظيم توپخانه عظيم تبليغاتى است كه از طريق وسائل اطلاعات جمعى يا رسانه هاى گروهى و به همت لشكر بسيار بزرگى متشكل از صدها هزار ژورناليست، تحليلگر و قلم بدست عملى ميگردد.

زير تأثير چنين آتش عظيم ونامرئى بمباران تبليغاتى ، افكار عامه شكل ميگيرد و مردم بمثابه هيزم تنورآماده پذيرش و قربانى ميگردد. در اين راستا همه مساعى ضرورى بكار برده ميشود تا واقعيت و حقيقت به قربانگاه برده شود و جاى آن «حقيقت» خودساخته و خود پرداخته جعلى و مسخ شده را، كه در اصل از سياستهاى آزمندانه و حريصانه، و بر بنياد منافع استراتژيك اقتصادى و سياسى آنها شكل يافته، بگيرد و اين جنگ وحشتناك را رسالت «ملى و انسانى» بخشد.

استفاده از تحول عظيم در تكنولوژي اطلاعاتى و روشهاى بسيار ماهرانه ومتنوعى بكار برد از آن ، بمباران تبليغاتى را نيز به پيمانه بسيار گسترده و باورنكردنى مؤثر ساخته و به آن خصوصيت فلج كننده بخشيده است. تكنولوجى اطلاعاتى معاصر بگونه يى عمل ميكند كه حتى گاهي برخي زيادی از روشنفكران و شخصيتهاى آگاه را بموضع گيرى هاى شگفت آور و باورنكردنى و دور از حقيقت ميكشاند.

سالهای طولاني جنگ تحميلى در افغانستان نيز از اين امر مستثنى نبوده است. جنگ تبليغاتى و روانى عظيمى كه طى اين سالها بر كشور و مردم ما تحميل گرديده، بنا بر شرايط اجتماعى ـ فرهنگى و خصوصيت روانى مردم و تداوم و تشديد جنگ سرد ميان دو ابر قدرت و دو سيستم سياسى ـ اجتماعى مسلطدر آن زمان، در بسيارى موارد بي نظير بوده است. در جنگ افغانستان نيز حقيقت به قربانگاه برده شده، و زير تأثير بمباران عظيم تبليغاتى ، سياه، سفيد و سفيد، سياه وانمود گرديده و از احساسات پاك و شريفانه و وطندوستانه مردم ما وسيعأ سؤاستفاده بعمل آمده است.

دهاهزار انسان زحمتكش اين وطن از خانه وكاشانه اش دور رانده شده اند و زير نام «قهرمانان راه آزادى» و «جهاد» مسلح گرديده اند و در خدمت منافع حريصانه كشور هاى بيگانه و سازمانهاى استخباراتى آنها قرارگرفته اند. آنها هم خود به كشتارگاه رفته اند و هم دهاهزار هموطن و برادر خود را به كشتارگاه برده اند، و در نهايت وطن برباد رفته و كاملا تخريب شده و از هستى ساقط گرديده يى را از خود به يادگار گذاشته اند. كشورى كه تا همين چند روز پيش بنا بر غارت دارائى هاى عامه، حاكميت استبدادى و خشن مذهبى ، قتل عام هزاران بيگناه و مظلوم به شمول زنان، اطفال وكهنسالان، پناهگاه دهشت افگنان افراطى اسلامى و بزرگترين توليد كننده مواد مخدر در جهان، به ننگ زمانه مبدل گرديد.

آنچه «حقيقت» وانمود ميگرديد با آنچه بالاخر به واقعيت پيوست و مردم آنرا با گوشت و پوست و استخوان خويش به بدترين نحو احساس كردند از زمين تا آسمان فاصله دارد.

زير تأثير همين حال و هوای بسيار تاريك و مبهم مسلط در آن زمان، تعداد بزرگى از روشنفكران ما با نشر مقالات و مضامينى متنوع و كتابهاى قطورى كه حتى نام آنرا «تاريخ» گذاشته اند، در معكوس جلوه دادن حقيقت و در خدمتگزارى به سياستها و منافع سازمانهاى استخباراتى كشورهاى بيگانه ، با هم مسابقه داشته اند. غافل از آن كه، با آنهمه احساسات آتشين، آنچه نوشته اند و گفته اند با واقعيت و حقيقتى كه آنروز پوشيده بود كاملا تفاوت داشته و روزى بخاطر همين احساسات لجام گسيخته، نزد وجدان خود و هموطنانى كه از اين طريق گمراه شده و فريب خورده اند، سرافگنده و شرمگين خواهند بود. آنها به اين وسيله و از همين راه ، صرف به بلند گوى منافع و سياستهاى كشورهاى خارجى و ارگانهاى بدنام استخباراتى که در افغانستان تنها منافع آزمندانه خويش را جستجو ميکردند، مبدل شده و در خدمت آنها عمل نموده اند.

تعداد زيادى از روشنفكران ما با مواجه شدن به حقايقى كه بعدها افشا گرديده ، مواضيع فكرى خود را تغير داده و حقيقت را با تمام تلخى آن با شهامت پذيرفته اند و در نوشتارها و گفتار هاى بعدى حوادث و رويدادهای افغانستان را در اين برهه ، واقعبينانه به تحليل گرفته اند و بدين وسيله با وجدان بيدار در خدمت روشنگرى اذهان عامه مردم وطنى به خون نشسته خود كمر بسته اند .

تعدادى ديگرى قلم به جيب گذاشته و زبان در كام كشيده اند و از نوشتن و گفتن بيشتر خوددارى كرده و در شوك ناشى از بحران در باور هاى خود غرق شده اند.

معدود اشخاصي كه شهامت مواجه شدن با حقايق را ندارند و يا اين كه باور هاى شان چنان منجمد و متحجر شده كه اصلا نميتوانند در آن تغيرى وارد كنند، بهمان راه و روش ، و همان کيف و کان مانند گذشته عمل ميكنند و همان دشنام هاى ركيك و بازارى را همچنان تكرار مينمايند و از اين عمل ناهنجارخويش مانند يک مريض رواني لذت ميبرند.

عده يى ديگرى آگاهانه و منحيث وظيفه، همان وظايفى را كه از طرف محافل و ارگانهاى بدنام استخباراتى و جاسوسى بصورت مستقيم و يا غير مستقيم به آنها سپرده ميشد، با همان شور و شوق گذشته در جعل حقايق و فريب افكار عامه، هنوز هم بكار خود همچنان ادامه ميدهند، بدون آن که متوجه گردند که ديگر اين متاع بازار ندارد و گردانندگان اصلي و پشت پرده اين ماجرا سخت بدنام وافشا شده اند.

بنابر تغيرات سريع و درامتيكى كه از اثر فروپاشى اردوگاه سوسياليسم در وضعيت و روابط بين المللى بوجود آمد، و هر بازی کن عمده و غير عمده خواست در اين « فتح بزرگ » نقش و نشان خود را عجولانه برملأ سازد، خلاف معمول و به سرعت يك سلسله حقايق در ارتباط به حوادث افغانستان در جريان بيش از دو دهه اخير نيز آشكار گرديده است. در حالي كه معمولا براى افشاى اسنادى با چنان اهميت ، حد اقل بايد پينجاه سال انتظار كشيده ميشد. بگونه مثال حتى برخى اسناد تاريخى مربوط به اوايل قرن بيستم تاريخ افغانستان در ارتباط به نقش بريتانيا در سقوط شاه امان الله ، پادشاه وطندوست و ترقى خواه افغانستان ، تاهنوزهم آشكار نگرديده است.

تعداد بزرگى از شخصيتها ، تحليلگران و نويسندگان خارجى اعم از امريكايى، روسى، انگليسى، فرانسوى، ايرانى، هندى وپاكستانى و امثال آنها كه به نحوى از انحا در مسايل افغانستان نقشى داشته اند ـ چه بزرگ و يا كوچك ـ هر يك به نوبه خود، سهمى ادأ كرده و كتابى و مضموني به نشر رسانيده اند. تنها در صفحات شبكه بين المللى انترنت در ارتباط به فهرست كتابهاى مربوط به افغانستان بزبان انگليسى ، ده ها اثر جالب را ميتوان ملاحظه نمود كه در اين زمينه به نشر رسيده است. در حاليكه در ساير كشورها و بزبانهاى ديگر در مجموع ، تعداد بزرگ ديگری نيز چاپ و نشر شده است.

البته مجموع اين كتابها را ميتوان به كتهگورى هايى مختلف جدا كرد و از لحاظ سطح و سويه و درجه واقعبينى ، آنها را تفكيك كرد؛ ولى در ميان آنها تعداد كتابهاى كه توسط اشخاص با صلاحيت و آگاه نوشته شده و بيطرفانه مسايل مربوط به اين دوران مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته اند ، كم نيست که خيلي ها فراوان است.

شخصيتهاى صاحب مقام و مسوول و آگاه از مسائل افغانستان در ارگانهاى بين المللى ، و همچنان حكومات كشورهاى مختلف ، ارگانهاى سياسى و امنيتى اين كشورها ، آثار خوب و با ارزشي را به نشر رسانيده و در آن يك بخشى قابل ملاحظه يى از آگاهي های خويش را صادقانه مطرح كرده و بي ريا به خوانندگان آثار خويش عرضه کرده اند. محقيقين و پژوهشگران نامدار و نستوه با استفاده از منابع گونه گون سياسى ، امنيتى و نظامى ، آثار و تحليل هاى جامعى را در ارتباط به مسايل و رويداد های افغانستان به نشر رسانيده اند كه هر يك در جاى خود غنيمتى هست بسيار بزرگ. حالا تقريبا مجموعه يى از آثار ارزشمند و رهگشاه در اين عرصه بدست آمده است؛ ولى اين بدان معنى نيست كه همه گره ها گشوده شده اند.

بصورت عموم ميتوان آثار نشر شده در ارتباط به مسايل و معضلات بيش از دو دهه اخير افغانستان را كه در آن اين كشور به جولانگاه منازعات بين المللى و ميدان تاخت و تاز و زورآزمائى دو ابر قدرت جهانى مبدل شده بود، به دو بخش اساسى تقسيم كرد:

نخست آثار نشر شده در زمان تشديد جنگ سرد، و دوم آثار نشر شده بعد از ختم جنگ سرد و فروپاشى اردوگاه سوسياليسم.

بخش بزرگي از آثارى كه در جريان جنگ سرد در ارتباط به افغانستان نوشته شده اند ، زير تأثير حال و هوای اين دوران عمدتا خصلت تبليغاتى دارند؛ ولى درين جاى شك نيست كه در اين دوران نيز نويسندگان و محقيقنى هم بوده اند كه آگاهانه حقيقت را جستجو ميكردند و در تلاش روشنگرى اذهان عامه جهانى و بخصوص مردم رنجكشيده افغانستان ميكوشيده اند. گرچه صداى رساى همچو اشخاص در چنان هياهوى عظيم به گوش كسى نميرسيد و تأثيرى نميگذاشت ، ولى آثار آنان براى مؤرخين و محقيقين امروز و فرداى جهان وكشور ما بمثابه آثار خيلى ارزشمند و جالب ارزيابى ميگردند.

بعد از ختم جنگ سرد و فروپاشى اردوگاه سوسياليسم ـ چنانچه گفته شد ـ شخصيتهاى مسؤول و آگاه در سازمانهای بين المللى ، سازمانهای دولتى و غير دولتى و شخصيتهاى مستقل، معلومات و داشته های شان را در ارتباط به قضاياى افغانستان مطرح ساخته اند و با استفاده از آنها و همچنان استفاده از منابع گوناگون سياسى ، امنيتى و نظامى ارگانهاى مربوط در كشور هاى مختلف، مخصوصا ايالات متحده امريكا ، اتحاد شوروى (اسنادى كه ازآرشيف هاى اداره امنيت دولتى اتحاد شوروى « ك.ج.ب» و حزب كمونيست اتحاد شوروى بدست آمده ) و همچنان پاكستان (كارمندان سابق آى اس آى) ، تعدادى از نويسندگان و پژوهشگران آثارى جالبى آفريده اند كه در بازتاب حقايق مربوط به قضاياى افغانستان طى اين دوره بحرانى و ريشه يابي فاجعه عظيمي که در کشور رخ داد ، خيلى ها برجسته ميباشند.

نبايد فراموش کنيم که نخستين اثر بسيار تكاندهنده در اين زمينه همانا رساله كوچك جيبى است كه از جانب دگروال يوسف مسؤول امور افغانستان در سازمان استخبارات نظامى پاكستان يا آى اس آى بنام « خاموش مجاهد » به نشر رسيده است. اين اثر پرده از روى اسرار «جهاد» برداشته و ماهيئت درونى آن را و اهداف سياسى ـ نظامى و جغرافيا ـ سياسى پاكستان را در اين راستا کاملا آشكار ساخته است. كتاب بعدى وى تحت عنوان « تلك خرس» معلومات بيشترى را در اين زمينه در اختيار علاقمندان و پژوهشگران ميگذارد. بدين وسيله با افشاى رازهاى پشت پرده، سهم و نقش پاكستان و بخصوص سازمان استخبارات نظامى آن كشور در ايجاد و تداوم تراژيدى افغانستان خيلى ها برجسته گرديده، و آنعده از «روشنفكران جهادى» كه ندانسته در آسياب « آى اس آى » آب مى ريخته اند با اين افشاگرى، سركوفته و نادم گرديده اند.

ولي آنچه را مردم افغانستان بعد از سلطه تفنگسالاران و جنگسالاران تنظيم های جهادی و طالبي ـ در عمل ـ در کلبه های ويران خويش ، در شرف و عزت برباد رفته خويش، در کوچه ها و بازارهای غارت شده خويش ، و حتي در گورستانهای ويران شده خويش شاهد بوده اند ، در هيچ کتابي و گزارشي با تمام عمق و پهنای آن ، نميتوان دريافت. بنابران اين فاجعه بسيار عظيم را ناديده گرفتن و هنوز هم با سماجت وخيره سری به روی واقعيت ها چشم بستن و همان سناريو های بسيار کهنه و پوسيده را تکرار کردن و به آن چسپيدن ، در حقيقت خود را بيشتر از آن در گمراهي و بي عزتي غرق ساختن است.

در اين راستا کافي است تا از صدها گزارش بيطرفانه و جامع سازمان های بين المللي حقوق بشر نام برد که به وسيله بخش بزرگي از ناظران آن سازمانها ترتيب و نشر گرديده و نماينگر عمق تراژيدی بسيار بزرگي است که کمتر ملتي ميتواند در يک برهه کوتاه تاريخي تحمل نمايد. با خوانش اين گزارشها ، نسلهای امروز و فردای جامعۀ ما همواره احساس سرافگنده گي و شرمنده گي خواهند کرد.








مارکسيستي که سراز آستين اخوانيت بدرکرد؟!

چهارشنبه, 12 دلو 1384 00:00

پوهنياربشير مؤمن

تاريخ نشان ميدهد که درجهان پس از هر تحول سياسي قهرآميز ، مانند:انقلاب، کودتا و شورش واعتشاش که باعث سرنگوني حکومت برسرکار ميشود، همزمان منجر به تغييرات ودگر گوني هايي در عرصه هاي سياسي واجتماعي نيز ميگردد.
يکي از خصايل بارز ودر خور توجه تمام انقلابات جهان جوش وخروش مملو ازاحساسات انقلابيون است. اگر به برخي انقلابات بزرگ جهان نگاه کنيم، ديده ميشود که تمام دگرگونيهاي قهرآميز وانقلابها با عملکردهاي افراطي توأم بوده اند وبا طرزتفکر، «هرکه با ما نيست دشمن ماست» عمل ميکردند. بطور مثال درانقلاب کبير فرانسه هنگاميکه زندان باستيل توسط انقلابيون فتح گرديد وحکومت شاهي سقوط کرد، دوران عملکرد وحشت آور بر سراسر فرانسه سايه انداخت. انقلابيون فرانسوي هر کسي راکه به سلطنت واشراف ارتباط داشت بدون چون وچرا اعدام ميکردند وآن قدرآدم کشتند که خودشان نيزاز اين همه کشتار خسته شدند. اين دوران وحشت ودهشت بالاخره با محاکمه واعدام انقلابيون افراطي به پايان رسيد. چنين عملکردها را ميتوان در انقلاب اکتبر ، انقلاب سرخ چين، انقلاب اسلامي ايران وغيره انقلابات جهان مشاهده نمود که باعث قتل ميليون ها انسان گرديده است، و اين سرشت وکرکتر اکثر انقلابات جهان بوده است. سال هاي نخست انقلاب ، دوران شور وشعف انقلابي است. يعني عقلانيت ومنطق در اوايل انقلاب ها جايگاه متعلق به خودرا از دست ميدهد. در عوض آن اعمال ورفتار تند ، ديوانه وار وقهرآميز مورد توجه انقلابيون است . در سال هاي اول هر انقلاب شعور ذاتي انقلابيون جاي خود را به شور و افراط گري ميگذارد. اين صفت بر جسته تمام انفلاب ها است که کنترول اين شور وهلهله يکي از هنر هاي رهبران است که ميتوا نند ، انقلابيون را به چپ وراست بچرخانند.
در کشور هاي عقب مانده اکثرا اين تحولات بمنظور مبارزه با ظلم وبي عدالتي وکسب آزادي صورت ميگيرد ودر نخست از پشتيباني مردمي بر خوردار ميباشند، از اين رو ازقدرت فوق العاده برخورداراست،وهرکاري که دلشان بخواهد ميکنند، مگر معولاً عملکردهاي شان در مطابقت با اقتضاي جامعه نميبا شد. يعني که هرمقام وهر رفيق وآشنا وقوم وخويش کودتاچي و انقلابي، دست به اقداماتي ميزنند که مطابق به شوق و ذوق حکومت جديد است.
بهرحال ميدانيم که تمام انقلابات قرن گذشته در سطح جهاني چه در اروپا ، چه در امريکاي لا تين وآسيا وافريقا شکست خورده اند، وبر خلاف آن دوران « روند انقلابات بر گشت ناپذير است» همه برگشت پذير گرديده اند. اين مسله بيانگر آن است که اصلا انقلاب راه درستي براي گذار جوامع نيست، شايد آخرين و جبري ترين آن با شد. به عباره ديگر تا وقتي که جوامع بتوانند از راه ها طبيعي ايولوشن به تحولات وپروگرس دست پيدا کنند، دست بردن به عمل انفلابي وقهرآميز ،مورد نخواهد داشت ، زيرا سخن انقلاب سخن عقلي نيست بلکه شور وهيجاني ناشي از روانهاي آشفته است .
مهم ترين نکته که در بسياري از کشور هاي تيپ افغانستان توجه را بخود جلب ميکند، اين است که نو به قدرت رسيده گان هر آن چيزي که به حکومت قبلي ارتباط داشته، نابود ميکنند و از همين جا اشتباهات بزرگ آغاز ميگردد.
يکي از اين حوادث، کودتا يا تحول يا« انقلاب 7 ثور» است ، که به قول قوماندان آن « اين انقلاب در نوع خود بي نظير وتيپيک بود » . شايد به اين خاطر که در اين جا انقلابيون به عاشقان « جزبه ئي » رهبران مبدل شده بوده اند، وهر بي احترامي نسبت به رهبران وانقلاب را خيانت به وطن تلقي مي کردند.از تيپيک بودن انقلاب يکي هم صف بندي تمام نيروها ، به دو اردوگاه بود ، باين معني که تمام نيروهاي چپ وراست يا بر له « انقلاب ثور » ويا بر عليه آن بودند، نه آن طوريکه که امروز عده اي، يکتعداد را بنام نوکران روس و تعداد ديگري را بنام نوکران پاکستان و ايران ياد مينمايند. در اين مطلب هيچ جاي شک وترديد وجود ندارد ، ولي حرف برسر اين است که نيشخوار کننده گان چنين مسايل خود نيز در اين حلقه شامل بودند. به قول معروف« نميشود که در مرداب غوطه ور شد وآلوده نگرديد». نه تنها گروهک هاي داخلي بلکه ، قدرت هاي بزرگ جهان نيز تمام سلاح هاي مدرن خود را در اين جا به آزمايش گذاشتند. فقط از همين نقطۀ نظز ميتوان پذيرفت که « انقلاب ثور » واقعاٌ بي نظير بود ، مشکلات مهمي که دامنگير اين تحول گرديد: عبارت ازيک مشت وعده ها و شعارهايي بود، که خارج از توان وقدرت حکماي وقت بود. وفقط در همين جاست که شعار ها وعملکردهايشان باعث تخريب ديدگاه مصلحت انديشي در وطن گرديد. وزمانيکه نشۀ انقلابي از سر شان پريد وچشمان را باز کردند، ديدند که دنيا به ايشان به چشم ديگري مي نگرند. اکثر رهبران انقلاب واقعاًٌ در حالت سکر حکومت ميکردند ودر هوا ميزيستند.
اگر اعضاي حزب ( که بدون شک اکثريت آنها دلشان بخاطر خدمت به وطن مي تپيد وهزاران کس ايشان بخاطر همين هدف مقدس جان هاي شيرين خود را از دست دادندو ياد شان گرامي باد) از بالا ئي ها در مورد عملکردهاي عجيب وغريب شان سوال ميکردند ، جواي ميگرفتند که: رفقا درتمام انقلاب ها چنين بوده، لذا اين گپ نونيست وباور داشته باشيد که رفقاي شوروي وضعيت را خوبتر درک ميکنند، سوالات باين نوع پاسخها خلاصه ميگرديد، رفقا !! تشويش نکنيد !!! به قول داکتر نجيب فهم اکثر رهبران در سطح بسيار نازل بود و حد اقل درکي که از جامعه ومارکسيزم داشتند آن هم ناقص بود. اين حرف بسيار دقيق بود، زيرا همه حرف شان مرگ بر امپرياليزم و زنده باد دژ تسخيرناپذير صلح وسوسياليزم بود. به عباره ديگر به عامل دروني چندان وقع گذاشته نميشد. به باورمن روند تحولات سياسي را قبل از هر چيز روابط داخلي تعيين ميکند ، اينکه نيروهاي خارجي چگونه وچرا از آن استفاده مکنند، امر بعدي است. در اين هم ترديدي وجود ندارد که خارجي ها به تعقيب منافع خود استند.
ار لحاظ سياسي هر قدر حکومت عقبتر مانده وضعيفتر باشد، امکان رخنه کردن عامل خارجي در آن بيشتر است.حکايت ميکنند که روزي گروه مدافعين انقلاب با گروهي از« مجاهدين » در زد وخورد بودند واز طريق بلند گوها به آدرس رهبران يکد يگر دشنام ميدادند، دراين ميان از طرف مجاهدين صداي شنيده شد که زن بريژنيف تان را چنين وچنان ... کنم ، يکي از مدافعين روي خودرا بطرف د يگرش دور داده پرسيد که: « دا بريژنيف زموگ دي که دهغوي؟».
خلاصه احساسات به اوج خويش رسيده بود و در مقابل انقلابيون بي باک هيچ کس را مجال گپ زدن نبود. آرام آرام اوضاع قسمي شد ، که دهقانان وزحمتکشان سلاح بدست گرفتند وعليه مدافع خويش قرار گرفتند، به دليل اينکه شعارها وعملکرد انقلابيون متناسب به شرايط جامعه افغاني نبود. ورهبران هم رفته رفته مصروف انتقام گيري ها وترکاندن عقده هاي شخصي خويش گرديدند . روزگار آن وقت شباهت زياد به اين حکايت روسي دارد که ميگويند: روزي طفل از پدرش پرسيد که دولت يعني چي؟ پدرش فکر کرد که هرچه بگويم طفل نميداند بعد از تعمق زياد گفت ، دولت يعني مادرت ، پسرک باز سوال کرد که حزب چيست ؟ پدرش گفت: حزب من هستم .پسرگفت :مردم چي ؟ گفت ، مردم يعني تو ، طفلک قبول کرد وشب شد و خوابيد. فرداطفلک بيدار شد، ميخواست تشناب برود،صدا کرد ما ما ، ماما جوابي نشنيد، بار ديگر پاپا،پاپا صداکرد از او هم جواب نه شنيد، پسرک ناچار هر چه داشت در بستر رها کرد، کمي سر خود را بلند کرد ديدکه والدين اش مصروف کار خير هستند . لحظه اي بعد مادرش آمد ديد که گپ از گپ گذشته وقهر شد که چرا چنين کردي ؟ طفلک در جواب گفت : وقتي حزب با لاي دولت سوار شود ... مردم خود به خود ميرود.
بعد از سال ها وقتي اوج شور انقلابي به پايان رسيد وکم کم عقل و شعور جاي احساسات انقلابي را گرفت ، عده اي متوجه شدند که کوهي عظيم از مشکلات ونابساماني ها (که بدست خود خلق کرده بودند ) در برابر شان قرار دارد.
با فرا رسيدن چنين روزهايي لا زم است يکبار از روي وجدان به کذشته خود نگاه کنند که چه کارنامه هاي از خود بجاگذاشته اند؟. اينان بعد ازآنکه با دو روئي همه ميدان ها را باختند ، خود رابه آغوش امپرياليزم انداختند واينک به سفسطه بافان سياسي امروز مبدل گرديده اند. اينان تصور ميکنند که مردم ازبازي هاي دو پهلوي شان آگاه نيست. خيال ميکنند که مردم اين انقلابي نمايان وطن باخته وحزب وآرمان حزب فروخته را نمي شناسند و باز فريب سفسطه هاي ميان خالي راآنهارا خوهند خورد. برخي ازاين رهبران و تئوريسنهاي ح. د.خ.ا، از مدتي بدينسو ارکسترقوم پرستي وپشتون ستيزي را براه انداخته وآهنگ«خراسان» بجاي «افغانستان» راسرداده اند وگمان ميکنند که با تغيير نام افغانستان به خراسان، همه چيز گل وگلزار ميشود، ومسايل ملي که يک پروسه تاريخي است، به يکباره حل ميگردد، گرسنه ها شکمشان سير ميشود، بيخانه ها صاحب خانه ميگردند، بيسوادان با سواد وبيماران شفا مي يابند و بي خانه ها صاحب خانه ميشوند وآناني که مال ودارائي خود را در رژيم غارت و تجاوز وخون وآتش (دوران رباني، مسعود)از دست داده اند، دوباره بدست مي آرند و عِرض و آبروي برباد رفته مردم اعاده خواهد شد. اينان با اين تصورات خام خود ميخواهند بازهم يک گرۀ ديگر برکور گره هاي اجتماعي جامعه افغاني بيفزايند و کشور را بسوي جنگ داخلي و تجزيه سوق دهند.
از جمله رهبران حزب از هم پاشيدۀ دموکراتيک خلق که درهنگام سخن راني هاي آتشين وپر شور خويش، هرگز نام شوروي بزرگ را درآغاز و در پايان کلامش فراموش نميکرد وپس از هرنطق وخطابه اش،گروهي از جوانان پاک دل منسوب به حزب .د.خ.ا.را براي دفاع جان بازانه راهي ميدانهاي جنگ با «اشرار بي فرهنگ» ميکرد، مگر درفرجام کار خود با اين اشرار بي فرهنگ ساخت و برخانه وشهرما تاخت وجوانان پاکدل صفوف را قرباني يک معاملۀ ديگر سياسي نمود وخود را براي احراز مقام در رژيم همان «اشرار بي فرهنگ» ساخت، يکي هم آقاي نجم الدين اخگر کاوياني است که اکنون بنام هاي«برمک خراساني» و«کاوه» به سايتهاي انترنتي ونشرات برون مرزي مقاله ميدهد.
ازآن ميان دو سه مقاله اش در باب «زبان فارسي دري» و « حوزه تمدني» و«نوروز» جالب اند. درهريکي ازاين نوشته ها اهداف سياسي خاص خودش نهفته است و هرکدام ازآنها مانند خود آقاي کاوياني، يک رخ و چندين پهلو دارد. همان طوريکه کاوياني ديروز نميدانست ، امروزهم مردم رانادان تصور ميکند و از نام نوروز ميخواهد تابو بسازد وديگران را به سجده به آن وادارد. ويا آنچه در مورد «حوزۀ تمدني » مينويسد، ميخواهد گام درجاي گام چنگيز پهلوان کارمند اطلاعاتي ايران بگذارد وايران خواهي آخندي رابه مردم ما عرضه نمايد. کاوياني حتي در مقالۀ «نوروز» خود نيز هدف سياسي (پشتون ستيزي) را دنبال ميکند و به پشتونها طعنه ميزند تا هم خود را تسلي داده باشد وهم توجه ديگران را بخود جلب نمايد که براستي آقاي کاوياني درغم فرهنگ فارسي است.اودر مقاله نوروز خودمينويسد :
« درعقب نوروز ستيزي وفرهنگ بر اندازي طالبان ومتحدين تروريست آن چه نيت وغرض سياسي وفرهنگي خوابيده است؟... چرا شماري از دولت مردان سعي کرده اند که آئين نوروزي را کم رنگ سازند وحتي به جاي کار برد واژه تاريخي وجا افتاده نوروز کلمات « ميله دهقان » و« ميله نهال شاني » وغيره بکار ببرند».
آقاي کاوياني در مقاله طويل وعريض نوروزخويش مينويسد که شماري از دولت مردان ديروزي، يعني پشتونها نوروز را به «ميله دهقان» عوض کردند، امااو همان طوريکه ديروز جامعۀ خود را نمي شناخت، وشعار انترناسيو ناليزم پرولتري ميداد، امروزهم يا نميشناسد ويا ميداند وخود را بکوچۀ حسن چپ ميزند؟ او بايد اين رابداند که اسلام با جشن نوروز سرسازگاري ندارد ووقتي دانشمنداني چون امام غزالي نوروز را نکوهش کنند وآنرا مردود بدانند، پس از طالب بيسواد چه توقعي ميتوان داشت؟ اگردولتمردان پشتون تبار، جشن نوروز را «ميله دهقان» خوانده وآنرا تجليل کرده اند، هدفشان جزاين نبوده که با ناميدن «ميلهً دهقان» يکطرف سوء برخورد روحانيت مسلمان را از تخريب ونکوهش نوروز برطرف کنند واز سوي ديگربا اينکار خودباعث دلخوشي اکثريت قاطع جامعه زراعت پيشه مانيز شوند؟ واقعاًاگر ما بتوانيم روزي را به نام اين طبقۀ محروم وزحمتکش کشور نامگذاري کنيم ، بهتر از روز اول سال که هم نوروزاست وهم روز شادماني دهقانان وهمه ساکنان کشور، چه روزي بهترازآن خواهد بود؟ اصلاً اين نام گذاري از سوي هرکسي که صورت گرفته باشد،چه ازطرف صدراعظم يا منسوبين وزارت زراعت افغانستان، واقعاً من دراينکار عيبي نمي بينم بجز حسن ونيت خير. در اين کار فقط کساني عيب مي بينند که عينک عيب جوئي درچشم گذاشته اند وهر حرکت ولو از سر نيت خيرهم صورت گرفته باشد،تحمل ديدن آن را ندارند.اگرشاهان واميران پشتون گويا از روي ضديت با نوروز آنرا «ميله دهقان» ناميده باشند، کاوياني بگويد که اميران واميرالمؤنين هاي غيرپشتون در دوران حاکميت خود چه گلي برسر نوروز زده اند؟
کتره وطعنه زدنهاي آقاي کاوياني به طالبها و بالنتيجه به پشتونها ما را به ياد نکته بسيار مهم وجالبي ازجناب ميرعبدالوحد سادات مي اندازد که دريک مقاله محققانه در مورد ذهنيت قوم پرستانه و پشتون ستيزي آقاي کاوياني زيرعنوان« کيها قوم پرستي را دامن ميزنند» مينويسند: « ضرور خواهد بود تا توضيح گردد که چه کساني ميخواهند به اصطلاح قوميت را دامن زده و ميخواهند نقش « مدعي العموم» اين يا آن قوم را "بازي" نمايند. کتگوريهاي متعدد و باانگيزه هاي مختلف اين مسايل را دامن ميزنند که يکي از آن جمله "سيا ستمداران " و يا "سياست بازان" شکست خورده اند. حوادث ساليان اخير نشان داد که چگونه عده ئي از بلند پايگان "چپ" و "راست" ومدعيان انتر ناسيوناليزم پرولتري و انتر ناسيوناليزم اسلامي در سطح قوم پرستان تنزل کردند و تلاش نموده و مينمايند تا "مصرف بازار سياست" را بقول خودشان با" کارت اقوام" تمويل نمايند. يکي از دوستان صادق القول که در دنمارک تشريف دارند درباره چنين قصه نمودند که: آقايان مزدک و نجم الدين کاوياني معاونان حزب دمو کراتيک خلق افغانستان (حزب وطن) بعد از آنکه با ديگر شرکاء کار حزب و دولت را يکطرفه ساختند در شمال افغانستان شروع به کار سياسي کردند و روزي درمجلسي در منزل آقاي صد باشي در تاشقر غان، آقاي کاوياني ضمن صحبت مخاطبين را بخاطر سقوط حاکميت سه صد سالهً پشتونها تبريک گفته و آنانرا به مقا ومت و حفظ دستاوردهاي تاريخي شان فرا خواند، هنوز اين صحبت ها تمام نشده بود که يک هموطن تاجک و وابسته به تنظيم جمعيت اسلامي، به آقاي کاوياني گفت که :« ما حاضر نيستيم با برادران پشتون بجنگيم ودر دشمني با آنها قرار بگيريم، سالها ما در کنار هم در شمال افغانستان زنده گي کرده ايم و نمي خواهيم چند سال ديگر بنام قوم خون بريزيم...» هيهات، افسوس و صد افسوس!!!»( مقاله موجوديت افغانستان درگرو وحدت ملي آن است، سايت هاي مهر، اريائي، ژواک، افغان_جرمن آنلاين،وغيره)
آقاي کاوياني که قبل از بقدرت رسيدن حزب دموکراتيک خلق، مدتي به عنوان مربي حزبي حوزۀ پروان وکاپيسا براي اعضاي حزب د.خ.ا. اصول فلسفۀ مارکسيزم وديالکتيک تدريس ميکرد وبا تاکيدميگفت: کسي که ديالکتيک نداند مارکسيزم را هضم نکرده است، و در خطابه هايش دم از انسان وانسانيت ميزد وداشتن ذهنيت قومي وقبيلوي را بدترين نشانه عقب ماندگي انسان ميدانست، چگونه شد که قبل از فروپاشي حاکميت دولتي آن حزب خود به اخوانيت که نقطه مقابل فلسفۀ مارکسيستي است گرائيد وبدتر ازآن در گودال قوميت گرائي سقوط نمود و تاجيک پرستي را شعار اصلي خود ساخته است؟
نميدانم به چنين انسانهايي چه نامي ميتوان گذاشت؟ او با چنين رنگ بازيها ميخواهد مردم را بازهم فريب بدهد و نقاضت هاي قومي را که خواست دشمنان تماميت ارضي کشوراست فربه تر کند.او بجاي اينکه خپ خود را بگيرد تا کسي او را در جملۀ مجرمين بلند پايـۀ حزبي به محاکمه نسپارد، ميخواهد با اينکارها گمان صفوف حزب را در مورد سقوط حاکميت آن حزب از سر خود پس کند. من متيقنم که اگر روزي جناب کاوياني وديگر همکاران خيانت کارحزبي او که رژيم حزب دموکراتيک را در تحقق مشي مصالحه ملي ناکام ساختند و بالنتيجه هزاران عضو پاک طينت حزب را بدست دژخيمان اخوانيت تباه ونابود کردند ووطن را به چنين روز سياه روبروساختند، به پاي ميز محکمه کشانيده شوند، صدها سند خيانت وجنايت ايشان در معامله با دشمنان وطن افشا خواهد شد. نبايد تصور کرد که جنايتکارتنها کسي است که انسان کشته است، بلکه آناني که زمينه چنين آدمشکي را فراهم ساخته اند نيز جنايتکارتراز آدم کشان اخواني اند و ميبايد مورد بازخواست جدي قرارگيرند تا درس عبرتي براي ديگران شده باشد.
آقاي کاوياني در جاي ديگر ازمقاله نوروز شان مينويسند: «در واپسين تحليل نوروز جشن سياسي«؟» بوده است و به عنوان جشن سياسي باقي ميماند».
جناب کاوياني صاحب ! خدمت تان عرض شود ، تاامروز تحقيقاتي که در باب نورور انجام گرفته، دال بر اينست که نوروز جشن طبيعت وانسانها است ، که بدون اغراض خاص ويا تحميل شرايط معين از جانب يک گروه ، قوم وکشور خاص ، بر ديگران تحقق مييابد، وهيچ غايت سياسي – اقتصادي ونظامي بخصوص را تعقيب نمي کند . نه به کدام قوم ويا مردم ويژه پرستيژ واعتبار ميدهد ونه هم کدام قوم ونژاد را تهديد ميکند. آورده اند که روزي برهان الدين رباني به عربستان سعودي سفر داشت، از مهماندار خويش خواست که از کوه صفا برايش کلوخ بيآورند، قصه به شاه سعودي رسيد ، وشاه ازوي پرسيد که جناب «پروفيسور» کلوخ را چي مي کنيد ؟ رباني در جواب گفت که استنجاام را با آن خشک ميکنم .شاه برايش گفت يا «اخي» برادر شما که خاک خود را به ... زديد از براي خدا از مارا نزنيد. لذا ما هم از چنين رهبران مانند آقاي کاوياني ميخواهيم، که از براي خدا آتشي را که افروخته ايد تا هنوز خاموش نشده است، اکنون ميخواهيد با بحث نوروز يک آتش ديگري را در کشور برافروزيد وخود ازآن سود ببريد! بس است، ديگر قطعه تان رخ شده نياز به اين حرفها نيست . آقايون انقلابي« فرهنگي » ! رهبران بزرگوار ! فرزندان شهيدان ، مادران داغديده، شهيدان وبيوه زنان شهيدان از شما ميخواهند، وبا بانگ رسا مي پرسند: اي مقامات انقلابي ، ديروز که پدران ، فرزندان وشوهران ما را بخاطر امنيت خود وحکومت کردن تان به جبهات جنگ در مقابل « اشرار بي فرهنگ» ميفرستا ديد تا در اين راه جانها يشان را از دست بدهند، مگر غيرت وشرم نداريد که امروز با همان هايکه بي فرهنگ خطاب ميکرديد، به معامله گري پرداخته ايد وبه قدم گاه آنها سجده مينمائيد. با اين کارشما در ذهن هر کس اين سوال خطور ميکندکه با فرهنگ کي وبي فرهنگ کي است؟
آقاي کاوياني! رفقاي همفکروهمسنگر ديروزي تان در فکر اين است که شما را رفيق؟خطاب کنند يا برادرو يا ابن الوقت؟از شما ميخواهند به عوض زبان دري که کار پژوهشگران اين رشته است وبه عوض نوشته هاي طويل وعريض نوروزي که تکرار در تکرارهم است و با روح گله ئيعجين است ، توضيح بدهيد که از کجا به شما وحي نازل گرديد که شما اصيل ومسلمان وقابل عفو هستيد وصرف دوبرادر گنهکار وکافر هستد و کفاره همه حوادث بر گردن اين دوبرادر است ؟ بجاي نوشتن نووروزنامه ويا زبان دري وحوزهً تمدني که ديگران خيلي بهتر ازشما مينويسند ونوشته اند، بهتر است دربارۀچگونگي قتل غلام فاروق يعقوبي، شهباز، شادان ، جنرال باقي و( يا در مورد قهرمانان چون پهلوان احمدجان شهيد و روان شاد جنرال احمدالدين و ديگران) بنويسيد که به کدام جرم وبه فرمان کدام محکمه « دره ئي» سربه نيست شدند؟
بد بختانه «انقلابيون»؟ ما فاقد اين کرکتر هستند که با گذشته هاي خود بر خورد انتقادي نمايند.حتي چيزيکه خود انجام داده اند، شهامت وجسارت نقد آن را ندارند، بر خلاف در صدد آن استند تا براي آ ن توجيه هاي تيورتيکي پيدا نمانيد . واگر چنين چيزي ميسر نگرديد خود برايش مي تراشند. وسر انجام اگر وجدان خويش را قا ضي بسازيد ، به اين حرف اعتراف خواهيد کرد ، اينکه نسل ما با مقدس ترين آرمانها در استقرار حکومت ممد واقع شد ه اند که در نتيجه جنگهاي دروني وانتقام گيري هاي شخصي رهبران ودر نهايت آن حتي به سر نوشت ملت بازي شد و فاجعه آفريد. آهسته آهسته آرمان مردم فراموش گرديد .به ارمان ماليخوليائي پناه بردند وبه ميل استخبارات کشورهاي همسايه ها ، به شکل تراژيک با دستان خويش نظامي را سقوط دادند که بهترين فرزندان وطن براي بقا واستقرارآن قربان شده بودند. روح آن جوانان پاکباز وپاک طينت توطئه گران ومعامله گران سياسي را نفرين خواهد کرد ونسل هاي اينده نيز عناصر ناشريف ووطن فروش را نفرين ميکنند. ختم








مکتبونو څۀ ګناه کړې ده؟

چهارشنبه, 12 دلو 1384 00:00

عبدالهادي حيران

څو ورځې د مخه په مطبوعاتو کې نشر شوى دا خبر به ستاسې له نظره هم تېر شوى وي چې د افغانستان په څلورو جنوبي ولايتونو کې لږ تر لږه دوه سوه ( 200 ) مکتبونه لدې امله وتړلى شول چې د طالب جنګياليو لخوا ورته د سوځولو دړکې ورکړل شوې وې. لدې وړاندې اؤ وروسته په قندهار، هلمند، ارزګان، زابل، لغمان او ځينيو نورو ولايتونو کې د نامعلومو وسله والو لخوا د مکتبونو د سوځولو او ورانولو پيښې رامنځته شوې اؤ دغه لړۍ لا اوس هم روانه ده. تېر کال هم د يو شمېر دا ډول پېښو له امله زيات خلک دې ته اړ شول چې خپل ماشومان له مکتبونو وباسي چې په دې توګه به د پښتنو راتلونکى نسل د زده کړې څخه بې برخې پاتې کېږي. د پښتنو راتلونکى نسل مې ځکه وويل چې دا پيښې يواځې د افغانستان په هغو ولايتونو کې رامنځته کېږي چې د اوسيدونکو اکثريت ئې د پښتنو دى. تيرو ورځو کې د افغانستان په ختيځو ولايتونو ننګرهار، لغمان، کنړ او نورستان کې د يوې اندازې له مخې وويل شول چې په مکتبونو کې د ماشومانو شمېر ډېر کم دى . په ځانګړې توګه د ماشومانو انجونو شمېر خو بېخي د نيشت برابر دى.

زما په نظر عِلم اؤ پوهې سره د دښمنۍ دا مثال به تاسې د نړۍ په بل کوم هېواد کې پيدا نکړى شئ. د ځان مرګي بريدونو، چاودنو اؤ جګړو صحنې خو به تاسې اوريدلي وي چې په عراق، فلسطين اؤ ځينيو نورو هېوادونو کې هم کيږي خو د مکتبونو د سوځولو، روغتونونو د ورانولو اؤ د بيا ودانۍ په کارونو کې د بوختو خلکو تښتولو اؤ وژلو صحنې به تاسې يواځې په افغانستان کې وينئ، ګورئ اؤ اورئ. خلکو ته دړکې ورکول کيږي اؤ په ډول ډول طريقو ډارول کېږي تر څو خپل بچي په مکتبونو کې داخل نۀ کړي. د حيرانتيا وړ خبره دا ده چې په افغانستان کې د امريکا، نورو بهرنيو هېوادونو قواوې اؤ د افغانستان ملي فوځ اؤ پوليس د دې وطن دښمنه، عِلم دښمنه اؤ انسان دښمنه ډلو سره ځاى په ځاى لاس اؤ ګرېوان دي خو دوئ کمېږي نۀ، بلکې د هرې ورځ په تيريدو زياتيږي اؤ مضبوطيږي. دوئ سره د جنګ لپاره بېخي نويو وسلو، تماس لپاره د ستلايت تليفونونو، اوسيدو لپاره د محفوظو ځايونو، د چاودنو کولو لپاره د چاوديدونکو موادو اؤ د ځان مرګي بريدونو لپاره د تيارو خلکو هيڅ کمى نشته. دا له کومه راځي؟ په افغانستان کې زيات خلک فکر کوي چې د دې هر څۀ په شا د پاکستان د استخباراتي ادارو لاس دى.

په هر حال، د افغانستان يؤ نسل خو په جهاد قربان شو. هغه جهاد چې نتيجه ئې د يوې بدترينې خانه جنګۍ په صورت کې راووتله. چې کله دغو کورنيو جګړو د افغانستان په ورانولو اؤ د افغانانو په ځپلو کې کوم کمى پرې نۀ ښود نو له نامعلوم لوري څخه د افغانستان په ځمکه طالبان راوورول شول. د طالبانو د اساسي قانون دوهم نوم "بندېز" ؤ. د انجونو په زده کړه بندېز، په هنر بندېز، په سپورتي لوبو بندېز، په انټرنېټ بندېز، په اخبار بندېز، په اظهار بندېز اؤ دا ډول نور بې شمېره بندېزونه چې په افغانستان کې ئې د خلکو ساه ګانې بندې کړې اؤ يؤ ځل بيا د وطن د پرېښودلو لړۍ پيل شوه.

اخر هم د طالبانو افراطي پاليسيو د هغوئ کشتۍ ډوبه کړه. له هغوئ وروسته د حامد کرزي نظام راغى چې ورسره سم افغانستان هم د يوې ماتې ګوډې ديموکراسۍ په لور روان شو. دا ماته ګوډه ديموکراسي هر څو کۀ ډېرې خامۍ لري خو سياسي نظامونه د خلکو په ملاتړ اؤ نويو تجربو خپلې لارې مضبوطوي. خو ستونځه دا راپېښه شوه چې په يؤ سياسي نظام کې د ګډون اؤ د هغې د برخې د جوړېدو لپاره د خلکو لپاره لازمه ده چې هغوئ د سياست اؤ ديموکراسۍ په اهميت پوهـ اؤ خبر وي. اولس بايد په دې پوهـ وي چې په يؤ سياسي اؤ ديموکراسي نظام کې بايد هغوئ څرنګه خپل رول ولوبوي. د افغانستان غوندې هېواد لپاره کۀ څۀ هم دا تجربې نوې نۀ وې خو تر ډېره حده نا اشنا ضرور وې. ولې د ډېر تاسف اؤ ماتم ځاى دا دى چې کله په يؤ اولس کې د زده کړې لارې چارې بندې وي نو هلته به خلک د سياست اؤ ديموکراسۍ نظام څۀ وپېژني اؤ څۀ به پکې ځاى شي؟؟. د عِلم اؤ پوهې په لارو کې خنډ دغه خلک دومره ځواکمن دي چې حکومت اؤ اولس دواړه ئې په وړاندې ملا ماتي دي.

د مطبوعاتو له لارې د نشر شويو راپورونو له مخې د مکتبونو د سوځولو، ورانولو اؤ تړلو دا عمليات د طالبانو لخوا ترسره کېږي چا چې په افغانستان کې د خپل حکومت پر مهال هم د عِلم اؤ پوهې هرې دروازې ته د قلف اچولو هڅه کړې وه. اوس د مکتبونو د سوځولو لپاره هم د دوئ سره دليل دا دى چې په دې مکتبونو کې د عيسائيت تبليغ اؤ درس ورکول کېږي. تاريخ شاهد دى چې کله هم د عِلم دښمنانو د عِلم اؤ پوهې د رڼا لپاره د لارو د بندولو اؤ د تيارو د خورولو اراده کړې ده نو همدا ډول دليلونه اؤ بهانې ئې ورته پيدا کړې دي. کۀ ستاسې په ياد وي نو په هندوستان د پرنګيانو د واکمنۍ پر مهال په پښتونخوا کې هم دې خلکو د عِلم اؤ پوهې د رڼا په ضد دا غږ پورته کړى ؤ چې:

سبق د مدرسې وائي
دپاره د پيسې وائي
جنت کې به ئې ځاى نۀ وي
په دوزخ کې به غوپې وهي
يعنې دوئ ته چې کله هم د خپلو "مقاماتو" لخوا د عِلم اؤ پوهې په ضد د عملياتو لپاره ويل شوي نو ورسره ئې دوئ ته دا ډول "دليلونه" هم په لاس کې ورکړي دي چې دا د اسلام په ضد دى، دې کې د عيسائيت تبليغ دى ، په دې کې دا دي اؤ په دې کې دا. ساده خلک يا خو د دوئ په دې خبرو غوليدلي اؤ يا هم د دوئ د بريدونو څخه ډاريدلي اؤ د عِلم څخه بې برخې پاتې شوي دي. همدا لامل دى چې نن په ګرده نړۍ کې زمونږ تعليمي کچه تر هر چا زياته برباده اؤ خواره ده.

نن بيا په افغانستان کې مکتبونه سوځول کېږي اؤ خلکو ته دړکې ورکول کېږي چې خپل ماشومان دې له مکتبونو څخه ليرې وساتي. اؤ دا کار يواځې په هغو ولايتونو کې کېږي چې اکثريت ئې د پښتنو دى. ايا دا په اجتماعي ډول د افغانستان د راتلونکي نسل د ورکولو اؤ بربادولو يؤ لوي پلان نۀ دى؟







a

!اوس خو خبره سپينه شوه

چهارشنبه, 12 دلو 1384 00:00

هېواد افغان

د طالبانو يو نظامي قوماندان ملا دادالله په خپله تازه مرکه کې د دې پوښتنې په ځواب کې چې تاسې ته دا طياره شکن شيان چا درکړي دي؟ وويل " مونږ نشو ويلاى چې دا مونږ ته فلانکي راکړي دي او مونږ سره تقريباً د دنيا کافران او مسلمانان کومکونه کوي مسلمانان يې د اسلام په بنياد کوي او کافران چې د امريکا سره کومه دښمني لري هغه يې په دې راسره کوي مونږ انشاء الله شيان هم لرو او اوس به يې خلک له دې بعد (وروسته) په زياته پيمانه راکړي."

په دې ځواب کې چې کوم ټکي ته بيا بيا زما پام اوړي هغه دا دى چې د طالبانو سره ځينې اسلامي او ځينې کفري هېوادونه مرستې کوي او په افغانستان کې يې جنګوي. په اسلامي هېوادونو کې خو ښکاره خبره ده چې يو پاکستان دى چې په افغانستان کې له ډېره پخوا راهيسې خپل سياسي اهداف لري. او کفري هېوادونه (چې امکان لري چين او روس وي)، لکه چې دادالله ورته اشاره کړې ده، د امريکا سره د مخالفت له امله په ښکاره توګه نشي کولاى چې د امريکا خلاف د جنګ اعلان وکړي نو پټ په پټه طالبانو ته وسلې، مهمات، دولت او نور شيان ورکوي چې د امريکا خلاف يې وجنګوي. د امريکا د دغو مخالفو قوتونو به خپل سياسي اهداف وي خو پوښتنه دا ده چې ايا د افغانانو به ټول عمر همدا کار وي چې د امريکا لپاره به روس ماتوي او د روس لپاره به د امريکا خلاف جهاد کوي؟. او ايا افغانستان د دې پرديو جهادونو ټيکه اخستې ده؟.

کۀ څوک په دې خبره پوهېږي نو د ملا دادالله په دغه يوه خبره کې هغه ټول حقيقتونه واضح شوي دي چې افغان او افغانستان ئې در په دره کړي دي او لا تر اوسه پورې د افغانان ددغه "ډالري جهاد" نه نه دي خلاص شوي.

دا لومړى ځل دى چې د طالبانو يو مهم قوماندان دا خبره مني چې دوئ ته مرستې او مهمات ځينې کفري هېوادونه هم ورکوي. او په دنمارک کې د اسلام د پيغمبر حضرت محمد (ص) د بې ادبه کاريکاتور د خپرېدا د پېښې څخه وروسته به دغه هېوادونه طالبانو سره خپلې مرستې نورې هم پرېمانه کړي تر څو طالبان د بې ادبه کاريکاتور بدل د مغربي نړۍ څخه واخلي. خو دلته يوه پوښتنه بله راولاړېږي چې ايا هغه کفري هېوادونه چې طالبانو ته د امريکا خلاف د جهاد لپاره مرستې ورکوي د اسلام پېغمبر ته هم درناوى لري؟ خامخا به يې لري ځکه چې دا مهال هغوئ په افغانستان کې يو مشن لري او د هغې مشن لپاره يې طالبان په لاره اچولي دي. د روس خلاف د امريکا د جهاد پر مهال هم د غربي نړۍ هغه ټول هېوادونه چې جهاديانو ته يې مرستې او مهمات ورکول تر ډېره حده "مسلمانان" شوي وه. خو چې کله روس مات شو، هغوي خپل اهداف ترلاسه کړل نو بيرته "مرتد" شول.

ملا دادالله په خپله دغه مرکه کې دا اعلان هم وکړ چې څوک د دنمارک په ورځپاڼه کې د بې ادبه کاريکاتور د خپريدا مسئول ووژني نو طالبان به هغه ته سل کيلو ګرامه سره زر انعام ورکړي. دوه ورځې وروسته طالبانو د لغمان ولايت د قرغيو په ولسوالۍ کې يو مکتب ته ورغلل، د مکتب ټول سامان يې راټول کړ او اور يې ورته کړ. د راپور له مخې طالبانو د مکتب د کتابونو او نورو سامانونو سره قران کريمونه هم راواخستل او اور ته يې ورواچول. ايا دا د قران کريم سپکاوى نه دى؟ يا د طالبانو لپاره د الله پاک له لوري خاص حکم نازل شوى دى چې هغوي که د قران پاک بې ادبي کوي نو خير دى.

په هر حال، دا خبره خو سپينه وه چې د روس خلاف امريکا کوم جهاد وکړ او په مليونونو افغانان يې پکې خاورې ايرې کړل د هغې پايله د افغانانو د نورې تباهۍ په صورت کې راووتله. او دا خبره هم سپينه شوه چې اوس طالبان په افغانستان کې د امريکا خلاف کوم جهاد کوي دا ځينې اسلامي او ځينې کفري هېوادونو روان کړى دى. اسلامي هېوادونه خو يو ښکاره پاکستان دى. بل کېدلاى شي چې ايران وي ځکه چې اوس ايران هم په دې هڅه کې دى چې په افغانستان کې د امريکا پښې ووهي. د دې لپاره طالبان په ميدان کې موجود دي. طالبان هر څو کۀ د خپلې واکمنۍ پر مهال د ايران سره خلاف وه خو دا په افغانستان کې د جهاد او اسلام په نوم جنګيدونکو ډلو لپاره يوه عادي خبره ده. رباني د روس په خلاف د شل کلن جهاد څخه وروسته د روس په غيږ کې سر کېنښود؟ او اسامه، حکمتيار او نورو چې د امريکا نوکري کوله اوس د امريکا دښمنان نه شول؟ مقصد دا چې د دې خلکو هيڅ ايمان او عقيده نشته. چا چې د جنګ لپاره دولت او مهمات ورکول دوئ د هم هغو نوکران دي. وژل کېږي خو هسې هم دوئ نه. وژل کېږي خو عام افغانان.

نور نو افغانان بايد په دې خبرو پوه شي. او که نۀ پوهېږي نو بيا همدغسې د دې "ډالري جهاديانو" د لاسه تباه و برباد ښۀ دي.








عدالت نبا یدقر بانی بازی های سیاسی شود

چهارشنبه, 12 دلو 1384 00:00

غښتلی افغان

اخيرآ مطلبی تحت عنوان (عدالت نبا یدقر بانی بازی های سیاسی شود) از جانب خانواده محترم حسام الدین حسام ریس خدمات اطلاعات دولتی نظامې جمهوری دموکراتیک افغانستان (بعداریس خدمات اطلاعات نظامی وزارت امنیت دولتی جمهوری افغانستان) و عْضو سابقه دار ح.د.خ.ا وحزب وطن در سایت مشعل به نشر رسید ه که نکاتی را به این ارتباط قابل تذکر و توجه دانسته خدمت عرض مینمایم :
۱ـ استدلال ودلایل ارائه شده در نوشته متذکره این واقعیت تلخ را به اثبات می رساند که آقای حسام و همکار ایشان محتر م حبیب الله جلال زی به علت نداشتن حامیان سیاسی و ادعای فردی شخصی به میز محاکمه ای کشانده شده که اساسآ صلا حیت حقوقی بررسی اورا ندارد.بناء بایست همه رفقای سیاسی وی با احساس مسولیت حزبی در مورداو سکوت را شکستانده ودر صورت اعتماد به بی ګناهی و ی صدای اعتراض بر حق خویش را بلند نمایند،اګر به این باورند که او واقعآ ناقض حقوق بشر است دران صورت همه همرزمان وهمکاران دیروزی اش شرکای جرمی وی پنداشته شده وقابل تعقیب عدلی میباشند.
۲ـ از مطلب فوق همچنان برمی اید که اقای حسام در حقیقت به اتهام وابستګی به« رژیم کمونیستی »از جانب مقامات دولت هالند مجازات شده است ؛ دراین باره نیز با یست به اثبات رساند که کارکرد تمام ارګانهای دولتی و حزبی ان وقت با احساس مسولیت وطنپرستانه و شریفانه در برابر مردم ووطن دوست داشتنی مان افغانستان عزیز صورت ګرفته که حق دفاع مشروع جان ،مال ، ناموس مردم نیز در سرخط ان قرار داشت ؛ چنانچه واقعابعد از سلطه جنایتکاران هم جان ،هم مال وهم ناموس مردم ووطن مورد تجاوز ان های قار ګرفت که حاکمیت متمدن قبلی از ان دفاع مینمود، بایست رفقای دیروزی اقای حسام وجلال زی با جریتیکه از حقانیت شان برمیخیزد از مقامات واقعآ باصلاحیت خواهان محاکمه مخالفین «کمونیست ها»ګردند.
۳ـ مراجعیکه ژریم «کمونیست ها »را غیر قانونی میداند، چرا به اجراات ژریم دلخواه شان
وقعی نمی ګزارند و عفو چندین بار اعلان شده توسط روسای جمهور شان را نقض کرده وباز هم در صدد محاکمه این دو نفربرامده واز سوی دیګر قرعه فال صرف به نام همین دو نفر زده اند،اینها اګر قادر به تامین ورعایت عدالت برهمه نیستند ونمیتوانند جنایتکاران اصلی را که نام های مبارک شان در لیست های بیشمار درج اند محاکمه کنند بابیست با محاکمه تنها این دو نفر خود مرتکب بی عدالتی دیګر نه شوند
با احترام
غښتلی افغان








مرورکوتاه بر سیاه مشق بیمارگونهء بنام(کابوس سرخ)

چهارشنبه, 12 دلو 1384 00:00

حقيقت جو


طی چندین سال اخیر یک سلسله کتابهای به نشر میرسد که گوشه های مختلف تاریخ سرزمین بلا کشیدهء ما را به نحوی بر ملا می سازد، که خواننده با مطالعهء آن عطش دستیابی به حقایق را بیشتراحساس می کند، اگر چه کار محققین افغانی درین راستا و با در نظر داشت محدودیت هایی که در تهیه و دستیابی به منابع موثق وجود دارد، از اهمیت زیادی بر خوردار می باشد، اما بعضی از اثار نشر شده در ارتباط با مسایل وطن عزیزمان افغانستان، بخصوص فاجعهء بیش از دو دهه اخیر آن زیر تأثیر منابع آزمندانهء قدرتهای بزرگ و کشور های کوچک منطقوی قرار گرفته، ومتأسفانه مسخ شده ارائه گردیده که گره کار امروز و فردا را در ارتباط به شناخت حقایق باز نمی نماید، همچو اثار قبل از آنکه موثر و مفید بحال مردم باشد، در جهت گمراه ساختن آذهان مردم نقش مهم بازی مینماید، یکی ازاین سیاه مشق های بیمار گونه که در این تازگی ها به سایت آریایی به نشر رسیده به عنوان ( کابوس سرخ )نوشته محمد اکرام اندیشمند؟ است که نه تنها زمینه روشنگری در جامعه روشنفکر افغانستان ندارد که جنگهای قلمی و تعصبات ایدلوژیکی و گروهی را دامن زده، وفاقد هر گونه ارزش اکادمیک است، در این به اصطلاح " کتاب ؟ " از اولین نگاه در روی جلد بیـننده متوجه میشود که یک کارتون (اهریمن سیاه) در آغوش خود( داس ـ چکش ـ ستاره) را دارد و در اطراف آن ( فوتو های سه تن از رؤسای جمهور و یک صدراعظم افغانستان) را جاه سازی نموده اند، که هر روشنفکر آگاه و انسان با خرد را " شوکه " می سازد ، که از آزادی ها چگونه استفاده سوء میشود، زیرا که نه تنها به ( داس) که سمبول دهقانان است و ( چکش ) که سمبول کارگران است و( ستاره ) که مظهر درخشندگی و روشنگری است را به توهین گرفته بلکه سه تن از رؤسای جمهور کشور که هریک به سرای آخرت رخت بسته اند و هر یک از خود طرفداران بیشماری دارند را نيزبه توهین و استهزا گرفته است، در حالیکه مردم اصیل ما « رفته گان » را توهین نمی دارند و احترام به جاه میدارند، از آقای (اندیشمند ـ تحلیلگر مسایل افغانستان؟)، می پرسیم که : امروز در جهان یکی را بما اسم ببرید که در ایام زمامداری خویش اشتباهی را مرتکب نشده باشد؟ و اگر انتقادی در برابر زمامداران گذشته وجود دارد باید مانند یک روشنفکر وبا اخلاق انسانی گوشه های تاریک تاریخ را به روشنگری بگیرید، نه با توهین وتحقیر و کلمات زشت، سیاه مشق ( کابوس سرخ ) این معمارکج بحث و منفی باف ، بی احترامی را از روی جلد آغاز نموده و تا ثریا میرود معمار کج .
بزرگش نخوانند اهل خرد كه نام بزرگان به زشتى برند
بی شک که سیاه مشقی بنام ( کابوس سرخ ) با الهام از عقده تیزم کاغذی بیشماری را سیاه نموده که با هزار تأسف وقت خواننده را نه تنها ضایع نموده بلکه باعث رنجش عدهء دربین هموطنان رنجدیده ما گردیده است وبه زخم های در حال تسکین مردم افغانستان بازهم نمک پاشی نموده تا جنگ " سرد " اینبار از ناحیه دیگری وارد صحنه شود ، و مردم روی آرامش را نبیند،. سیاه مشقی بنام ( کابوس سرخ ) مسیرعمومی تاریخ افغانستان را به بررسی گرفته نتوانسته، بلکه از روی تعصب ایدلوژیک وارد صحنه شده و تهدید تمامیت ارضی و تضعیف حاکمیت ملی، رقابت قدرتهای خارجی و مخالفتهای متنفذین را که زمینه ساز جنگهای طولانی و برادرکشی در افغانستان بوده است نه تنها دقت نه نموده بلکه از دیده خاص و زاویه خاص به سیاهی آن پرداخته است، ودر شرایط خاص جغرافیای، جیوپولتیک و جیو استراتژیک چیزی دقیق به بیان ندارد،و معمار کج بحث( کابوس سرخ ) قهر است ومیتازد بالای رهبران دولت قبلی جمهوری دموکراتیک افغانستان، ومطالبی از آنچه راکه دیگر نویسندگان بنا بر تحلیل خاص در صفحات خاصی به بررسی گرفته در سیاه مشقی بنام ( کابوس سرخ ) جمع آوری نموده چون مهره شطرنج چال منفی بافی پیشکش میکند، و همه بازیگران( تر و خشک ) آن زمان را در کانتینر، انداخته و دروازه آنرا می بندد وپطرول می افروزد تا آتش گیرد واین آتش ازچشمان خلایق پنهان نگهداشته شود، برای آقای ( اندیشمند؟ ) و( تحلیل گر مسایل افغانستان؟ ) یکبار دیگر باید بیان کرد که آنچه که نیرو های روشنفکر و دموکرات آن زمان آرزو داشتند در این شعر مصدق دارد :
اينكه گاهي ميزدم بر آب و آتش خويش را
روشني در كارِ مردم بود، مقصود م چو شمع
در سیاه مشقی بنام( کابوس سرخ ) آقای ( اندیشمند؟ ) آرزو دارد تا این سیاه مشق روی خیـری بیابد وعقده مندانی مثل خودش را خوش آید ویا اگر برای نسل آینده خطی را به یاد گار بگذارد و دقیق تر اینکه بدینوسیله ذهنیت جوانان را علیه حزب دموکراتیک خلق افغانستان مخشوش بدارد، ولی این نویسنده؟ بی توجه از آنست که جوانان امروز خود بازیگران دیروزهستند و رژیم ها و عناصر را یکی پی دیگری از زیر چشمان عبور داده اند ومیدانند و می بینند که چگونه بازیهای جهانی در وطن عزیز مان افغانستان یکی پی دیگری صورت می گیرد، و برای جوانان وطن تشخیص عناصری که وطن را دوست داشتند ودارند وآنانیکه روی نام وطن ودین ثروت اندوختند و در حق مردم جفا روا داشتند می شناسند.
جوانان در این همه سالهای سپری شده آموختند و میدانند و اظهار میدارند که اگر قیام ها و شورشها بخاطر دین ودفاع از اسلام طرح شده باشد، پس قیام سال 1975 میلادی را که در پنجشیر و لغمان به اشاره پاکستان علیه محمد داؤد که خود یک مسلمان و کعبه معظمه دیده بود را چگونه توجیه میتوان کرد در آن زمان پای خارجی ها و مخصوصأ قوای نظامی اتحادشوروی سابق در افغانستان کشیده نشده بود، پس این قیام و کشت و کشتار بخاطر چه صورت گرفت و آخیر نتیجه چه ؟. و مردم عزیز ما میدانند که درکشور ما کی ها آتش را افروخته و مشتعل نگهمیدارند تا تنور گرم باشد و نان بپزند ،چنانچه آقای تحلیلگر( اندیشمند؟ ) میداند، که گرچه ملت افغانستان در مقاطع معین تاریخ با تفاهم جمعی بر مشکلات پیروزشده اند ولی دیری نگذشته است که اجانب و ارتجاع داخلی با براه انداختن دسایس تازه بار دیگر سر نوشت این ملت را رقم زده و در میان مردم ما طرف متخاصم راه به میان آورده اند .
سوال اینجاست که : اگر امنیت و حیثیت مردم از دست توپک سالاران به مخاطره نمی افتید ، و اگر ثروت فرهنگی و معنوی ما به چپاول نمی رفت، و اگریک کشورمخصوصأ مرکز آن کابل به تل خاک مبدل نمی شد، و اگر این نمک نا شناسان دست به یخن صاحب خود( امریکا ) وبه خانه اقتصادی و سمبول عظمت شان با طیاره و مواد منفجره حمله نمی کرد ، و اگر متحجرین از این تروریستان که صدها جوان رشید و آرزومند وطن ما را ترور نموده اند حمایت نمی کرد ، آیا نظامیان چند قاره به افغانستان وارد می شدند ؟ آیا جغرافیای کشور فقیر و خسته از جنگ را بار دیگر ابر قدرت زمان تحت مکرسکوب های قوی خود صرف نظر ازصحبت های جیوپولتیک و جیوستراتـژیک، قرار می داد ، و پای این قدرت ها را کدام زمینه ها در افغانستان مساعد کرد؟، در آن زمان به گفته شما که حزب دموکراتیک خلق افغانستان زوال شده بود و بازیگران آن زمان از صلاحیت افتیده بودند، و تمام قدرت بدست مجاهدان بود، چه معجزه پیش آمد که امروز تمام تخریب این توپک سالاران فراموش میشود وباز هم چون چوک ها در جان این وطن پرستان صدیق می افتید واز جانب دیگرمردم عزیزما معامله گران قاچاق و ترور، ومکتب سوزان را خوب تشخیص داده اند، آنها از یاد نبرده اند که چگونه جگر گوشه های شان برای مقاصد جنسی اختطاف ، و چگونه جوانان شان تحت نام دین به جنگ و خون کشانیده شدند بالاخره حاصل این همه ستیز مگر غیر از آنست که تیکه داران صاحب میلیون ها دالر شدند و یک کشوری پارچه پارجه و جنگ زده برای مردم ما به ارمغان گذاشته اید، چرا محاسبی نیست که ثروت خون را از آنها بپرسد، در صورتیکه اکثراعضای حزب دموکراتیک خلق افغانستان به لقمه نانی محتاج بودند، بناً مردم آگاه شدند ومی بینند که چگونه فرزندانشان بنام" توتکه فـقیـر" به چرس و هیروئین بیمار شدند و چگونه از فراگیری تعلیم که فرض خداوند ( ج) است ازساحه تعلیم و تربیه دور ساخته شدند، و مردم ما خوب آگاه هستند که زنان که نیم پیکر وطن را تشکیل میدهند چگونه و با کدام عناوینی توهین وتحقیرشدند تا آنجا که یکعده را به زور مثل امتعه بفروش رسانیدند وتحفه می دادند که شما ( اندیشمند ـ تحلیلگرمسایل افغانستان؟ ) حتمأ از تجاوز های که بالای بعضی از این مظلومان بی دفاع صورت گرفته گوش به رسانه های گروهی داده اید و یا در کتابی بیشماری این قطور کتابها که شما منحیث موخذ ارائه داده اید خوانده باشید ،که مردم عزیز ما بعد از کنار رفتن حزب دموکراتیک خلق افغانستان از عرصه قدرت جفا ها و مصیبت و بد بختی های فراوان از قبیل ( کشتار انفرادی وجمعی، سنگسار، دره زدنها، به دارکشیدنها، بریدن بر شمشیر ها، شکنجه ها، بیدار خوابی ها شلاق مشت ولگد باریها، به آتش کشیدنها ، ایجاد رعب ووحشت ها، مهاجرتها، سلب نمودن زنان از حوزه فعالیت اجتماعی، تجاوز به نوامیس ملی، خوراندن گوشت انسان مرده برای انسان زنده، بریان نمودن بدنهای زنده انسان در کانتینر ها، میخ کوبیدنها بر سر، چشم کشیدنها، بینی و گوش بریدنها، قطع دستها و پاها، کوشتن کودکان شیر خوار در آغوش مادر، چوروچپاولها، اعدام ها، اختطاف ها، انفجارها، انتحارها، زورگفتن ها، توهین و تحقیر کردنها، تاراجها، ویرانی اماکن مقدسه و عبادتگاهها، تعصبات لسانی و قومی و مذهبی و ....) را سپری گردند ، بناً این زنان آزاده و قهرمان حق دارد، نقض کننده گان حقوق بشررا به محکمه بکشند .
به دل گفتم کدامین شیوه دشوار است در گیتی
نفس در خون تپید و گفت : پاس آشناییها
اینجانب با وصف اینکه از جنگ ها به هر نوعی که باشد نفرت دارم ، ولی از آنجائیکه تعرض از جانب شما در سیاه مشقی بنام ( کابوس سرخ ) متصور بود حق خود دانستم تا از همرزمان صدیقم به دفاع ناچیز بپردازم اگرچه من مانند شما نه نویسنده هستم و نه تحلیل گر واین را باید عرض نمایم که همرزمان من سهمی بر( دخول ـ خروج ) قطعات اتحادشوروی نداشته ولی اینقدر میدانم که از برکت آمدن شاد روان فقید ببرک کارمل بود که دروازه زندان به روی همه و از جمله مجاهد کبیر شما آقای سیاف باز شد و همه در آغوش خانواده های خود قرار گرفتند، وشما در سیاه مشقی بنام ( کابوس سرخ ) همه را به توهین گرفته و همان هیزم کهنه و خشکیده را برای شعله ور نگهداشتن تنور جنگ پیشکش نموده اید، که بوی گند اختلاف میدهد دیگر این چال و نیرنگ کهنه شده که از یکطرف شما بتوانید بین « خلقی وپرچمی» واز جانب دیگر بین نیرو های روشنفکر و جامعه دموکراتها را تجرید کنید بلکه بشما مژده میدهم که این چنین حرکت تان بین اعضای روشنفکر و از جمله دموکراتها توحید ووحدت می اورد، زیرا که می بینیم متعصبین و متحجرین و کور دلها حتی در( جلهء غربت) قرار نمی گزارند ما را، و شما که کتاب با ارزش محترم سلطانعلی کشتمند را با نقد غیر روشنفکری گرفته وبالای آن تازیده اید، برای اذهان خوانندگان صرف یک سطر آنرا بجواب تمام یاوه گوی های شما نقل میکنم که در صفحه 87 کتاب (یاداشتهای سیاسی و رویداد های تاریخی ـ خاطرات شخصی با برهه هائی از : تاریخ سیاسی معاصرافغانستان ) میخوانیم: « تجربه به ما آموخت که کمتر احساساتی عمل نمائیم و با تعمق بیشتر بیاندیشیم » .
و به قول « ذوقي اردستاني» :
انگشت مزن بر دلِ پر حوصله ‎‌ي ما بگذار كه سربسته بماند، گِله‌ي ما
آقای اندیشمند ؟ درصفحه 12 سیاه مشق خویش بنام ( کابوس سرخ ) زیر عنوان خط درشت « تکرار شعار های بیحاصل و زمان زده بجای تحلیل علمی از حوادث گذشته » مینویسد: ثالثأ نه حزب دموکراتیک خلق، حزب کارگران و دهقانان و یا زحمتکشان بود ونه رهبران آن از تره کی تا ببرک کارمل و کشتمند از آنها نمایندگی میکردند، به قول خبرنگار و نویسنده ی انگلیسی : « آن حزب در حقیقت از مارکسیستهای روشنفکر وابسته به طبقه متوسط جامعه تشکیل گردیده بود، در حالیکه نمایندگان کارگران، دهقانان و پیشه وران که در اساسنامه از آنها تذکر بعمل آمده بود در کنگره موسس وجود نداشتند . » آیا کشتمند از میان دوصد هزار کارگری که کارگران افغانستان را در دهه شصت میلادی سالهای ایجاد تأسیس حزب دموکراتیک خلق افغانستان تشکیل می دادند، یکنفر کارگر را نام ببرید که در کنگره مؤسس حضور داشت و از بنیانگذاران حزب مذکور بود؟
در جواب این اندیشمند کج بحث و منفی باف که خود را بنام ( تحلیل گر مسایل افغانستان ) جاه زده و از قول یک انگلیس منبع می گیرد احترامانه بنگارم که: اول حزب دموکراتیک خلق افغانستان هیچگاه خود را حزب خلص کارگری معرفی ندانسته است بلکه خود را در جهت پیش آهنگی طبقه کارگر ودهقان میدانست و معرفی نموده است. دوم اینکه شما یکنفر کارگر را از محترم سلطانعلی کشتمند خواسته اید معرفی بدارد و من ازقول اکادمیسن محترم دستگیر پنجشیری دو نفر از کارگران را به شما کج بحث معرفی میدارم : در نخستین کنگره حزب دموکراتیک خلق 25 تن از روشنفکران و2 تن از کارگران روبنده صنعتی بنامهای محمد اکرم کارگر و ملا محمد عیسی کارگر اشتراک فعال و مستقیم داشته اند، اکرم کارگر اصلأ از ولسوالی چاه آب ولایت تخار وا بسته بملیت تاجک بود و درشرکت سرویس کارمیکرد و ملا محمد عیسی کارگر از ملیت برادر هزاره برخاسته بود. صفحه 153 کتاب (ظهور و زوال .....) بناً همانطوریکه مطالعه این سیاه مشق را برای خود ضایع وقت می دانم پرداختن به آنرا ضیاع وقت دیگران می پندارم.
کجــاهـربلـهوس درد منی دیـوانه میـدانــد
کجا تا کس نسوزد، سوزش پروانه میداند
غم ودرد وطن سوزد درون استخوان من
غـم و درد وطـن را مـردم فـرزانه میداند
در اخیربجواب کارتون شما و برای دفاع از( دهقانان ـ کارگران ـ و شخصیت های کشور مان ) و همرزمان صدیقم این کارتون نا چیز ولی گویا را خدمت آقای " اندیشمند؟ " تحفه میدارم ،چونکه عقل سلیم حکم میکند که از آزادی کشور های خارج نباید برای تفرقه و اختلاف میان هموطنان استفاده کرد ، زیرا خرابی کشور از همین نفاق و شقاق منشه دارد.




تا تو توئی و من منم این ما شدنی نیس
این برگه ی گندیده که دریا شدنی نیست
این گونه که خورشید به خواب سرشب رفت
این شام سیه را سر فردا شدنی نیست
« ما گمشده در گمشده در گمشده هستیم »
این گم شده در گم شده پیدا شدنی نیست
در ها همه دیوار شده، روزنه ها سنگ
این پنجرهی روبه ابد واشدنی نیست
پیراهن یوسف ته این چاه که پوشید
یعقوب من این چشم تو بینا شدنی نیست
ای نا شده ی تا به ابد کاش می شد
افسوس که این ناشدنی نیست
یداله گودرزی

با تقدیم حرمت به همه خواننده گان عزیز
حقیقت جو