Sporghay

کور ::

پښتو لندۍ
لكه د پېغلې انجلۍ غاړه په خالونه	اسمان په ستورو ښايسته دى
د ځمكى سر په ښكلو ښكلو خوند كوينه	اسمان په ستورو ښايسته ښكاري
لكه لېلا چې په مخ ووهي خالونه	اسمان په ستورو ښايسته ښكاري
ما په خورو زلفو وهه مرور شونه	اشنا په ټوكو نه پوهېږي
په خوند يې نه دى خپل قلنګ جاري كوينه	اشنا په خوله كې ژبه غواړي
د بېلتانه په تيارو لمر وخېژوينه	اشنا چې هسې مخ ښكاره كړي
د بېلتانه په تيارو لمر وخېژوينه	اشنا چې هسې مخ ښكاره كړي
په تار د زلفو كفن ورته ګنډمه	اشنا مې سر په وطن كېښود
كه خماري سترګې درواړم مينه	اوس به دې يو موټې ايرې كړم
بيا به ژړا كې ورته ووايم حالونه	اول به پښې د جانان ښكل كړم
اوس د جستو په څوكو ځې چې پېغله يمه	اول دې لوبې راسره كړې
اوس راته وايې زړګى صبر كړه مئينه	اول دې وې چې را مئين شه
وجود مې اور دى همېشه يې وچوينه	اوښكو ګرېوان زما لوند نه كړ
ژاړم كه نه ژاړم هجران مې ژړوينه	اوښكو مې لارې پر مخ وكړې
حال مې پر مخ باندې ليكي رسوايې كړمه	اوښكو زما غمازي وكړه
ځكه په ژېړ زبېښلي مخ يار ته ورځمه	اوښكو مې رنګ د مخ بدل كړ
ځكه په سپينه ورځ ګمان د شپې كومه	اوښكو مې نور د سترګو يوړ
چې قتل شوي څوك په تورو سترګو وينه	اوښكې به ولې نه توېږي
په اور د هجر زړه كباب مدام لرمه	اوښكې د سترګو مې خوناب دي
وړې وړې جينكۍ غره ته تللي دينه	بارانه ورو ورو پرې ورېږه
رو رو يې خوزوه زخمي دې كړمه	باڼه اغزي شونډې دې پاڼې اشنا
لكه چې مور دې نوره كور كې بندوينه	باڼه دې مړه دي ښكته ګوري
د زړه پرهر مې پرې ګنډه چې ګور ته ځمه	باڼه مې ستن تار دى د زلفو
زه د كاږه وربل شمال وهلى يمه	باور مې نه شته چې به جوړ شم
چې يار له خوبه راته سترګې پورته كړينه	بخت به مې هله رابېدار شي
بورا په توره خولګۍ وخوړل ګلونه	بلبلان ټول په ژړا ژاړي
زه دې بهر تمبو ته لاس په نامه شومه	بنګړو دې نيمه شپه كې شرنګ كړو
زموږ دستور دى په رڼا خوله وركونه	بوټي راټول كړئ اور پرې بل كړئ
ژبه مې سوځي غاښ مې ټول ورژېدنه	بېګا دې نيمه خولګۍ راكړه
تاته به څنګه بې ما خوب درځي مينه	بېګا زما په سينه پروت وې
چې دې پراته دي په زلفانو تور ګردونه	بېګا مې ته په خوب ليدلې
سبا مې سرو شونډو پتري نيولي وونه	بېګا مې مړ په خوب ليدلې
بدن مې سرو لمبو كې ګير شو وريت يې كړمه	بېلتانه اور راباندې بل كړ
د سترګو اوښكې به جرګه ورله لېږمه	بېلتون مې خوږ جانان جدا كړ
په موږ دې بند كړل د ښايسته يار ديدنونه	بېلتونه خداى دې اباد مه كړه
ماته د ګلو ګېډۍ مه راوړه ميئنه	تر ګل ګلاب ښايسته زه يم
ظاهره تازه دننه رنګ په وينو يمه	تن مې د سرې نكريزې پاڼه
چې مرغلرې خرڅوې شمارې خالونه	ته بختور يې سوداګره
زه د بېلتون په توره شپه كې ناسته يمه	ته به د كوم مجلس ډېوه يې
خاونده خدايه مېلمنه به د چا وينه	ټكرې د ځان پسې راكاږي
په بخملي سينه دې نور كوي خوبونه	ټوټې ټوټې درباندې زه شوم
په زړه ويشتلى به كړېږي مړ به شينه	ټوپك ويشتلى به خداى جوړ كړي
په تا مې دومره دي د سپينې خولې پورونه	پاس د اسمان ستورو ته ګوره
د اوښكو ډكې سترګې چاته واړومه	پر مخ مې مه وهه ظالمه
قبول يې مه كړئ تور اوربل په خاورو ږدينه	پورې لېلا ګوره چې لمونځ كا
په ښو ځوانانو پسې تل وي تهمتونه	په تهمت مه شرمېږه ياره
مستې نا ترسې طوطيان چا بند كړي دينه	په جال د زلفو دې بندي كړم
د جانان ديدن ته شپي سبا کومه	زما په دې وطن کي څوک دې
خدايه د هر عاشق پوره کړي ارمانونه	يو ه اخر مصره دې دا وي
چي تمامي عمر په صبر تيرومه	مين زړگي ته مي سلام دي
پري دي وطن دي پکي نشته بالختونه	سر ﻻ ندي غټه تيگه کيږده
تل به اشنا په سفر نه وي رابه شينه	زړګيه صبر شه مه ژاړه
د کلمي سر دي سمه يادومه	زه چي سهار د خوبه پا څم
چي مي زوزان په قبر وسپړي گلونه	ارمان به هلته زما درشي
خلک ياري د ليونو سره کوينه	که ليوني دي زما خوښ دي
په ما دي خپلي ځواني اور و لږونه	چاته مي بد رسولي ندي
چي د ځواني عمر په غم کې تيرومه	خاونده دا به دي رضا وي
نه ورختي شم نه مي زړه صبر کوينه	جانان مي ستوري د اسمان دی
زه به دا توري سترگي چيرته بدلومه	يار مي په شنو سترگو مين دي
چې پري مين وم تري چاپير مي کړه لاسونه	مبارکي راکړئ عالمه
په تا مين زړګى توبې نه قبلوينه	په خولې توبې توبې وباسم
په تېغ د سترګو دې زخمي كړمه مئينه	په خولې دې غږ راته ونه كړ
پړ دې غليم شه چې ټيټ سترګى ژوند كوينه	په ژوند كې خړ مه شې پښتونه
ګناه نجلۍ كې ده چې ړنګه بنګه ځينه	په سور سالو كې ګناه نه شته
ځكه غټې غټې اوښكې په مخ ځينه	په غټو سترګو دې مين شوم
شړنګار خېږي زولنې راته راوړينه	په كوڅه تېر شوم ګناهكار شوم
ما ويل دا سپينو اوبو اور واخيست مينه	په ګودر سور سالو ښكاره شو
د ډېره خاله دې ژېړ ګل وشرماونه	په لاره تلې كږه وږه شوې
بوى دې راځي ګل دې په سترګو نه وينمه	په ما دې ځان د انځر ګل كړ
ما خو ګومان د ملغلرو پرې كونه	په مخ دې څاڅكى د باران دى
راكړه يو ځل د تورو ستركو ديدنونه	په مرګ خپه نه يم دلبره
د ناز مېرمن دې سور په شونډو ګرځوينه	پېزوانه بخت دې مبارك شه
سبا اختر دى تا به پاس په شونډو وړينه	پېزوانه خانده هوسېږه
د خمارو سترګو دې نور كوي سېلونه	پېغله خو يې خوښه مې نه يې
پر پرونۍ وركړې خوله پښېمانه شومه	جانان په جنګ كې په شا راغى
زه به دا خپله غاړه هسكه ګرځومه	جانانه ښه دى چې ټپي شوې
زړه يې زما په زلفو بند دى را به شينه	جانان چې ځي په مخ دې ښه شي
زه به اوربل كې د چا نښې ګرځومه	جانان مې ګل دلاسه نه اخلي
چې په مخ راغلې مخ ته مه نيسه لاسونه	جلۍ د خداى روي مې دروړى
بيا ما ورپرېده چې پرې څه نخرې كومه	خال يې په غونډه زنه كېده
چې جينكۍ مې شوكوي سر كې مې ږدينه	خاونده ما د ګودر ګل كړې
چې په لنډۍ زنه يې ووهي خالونه	خدايه د مور يې ورته پام كړې
چې د يار په غېږ كې پاڼې پاڼې شمه	خدايه ما ګل د ګلاب كړې
ماته د كلي ماشومان دعا كوينه	خداې به دې زلفې په لاس راكړي
چې د سينې روپۍ دې ګډې وډې كړمه	خداى دې په تنګه كوڅه راكړه
چې د تودې غېږې مې درشي ارمانونه	خداى دې په واورو كې ايسار كړه
وړې زما په زړه چړې منډلي دينه	خلك به وايي چې وړه ده
د خداى د پاره ماته مه ګوره مئينه	خمارو سترګو دې زخمي كړم
داغلى زړه به د چا څه خوشاله شينه	خندا په روغو زړونو كېږي
منګى مې ولې ښوروې لنده دې كړمه	خوله به د خداى په رضا دركړم
د بېلتانه په سفر ځم تږى به شمه	خوله دې شربت كړه ماته يې راكړه
خدايه سخي نجلۍ ته وركړې جنتونه	خوله مې خوښته ژبه يې راكړه
زړګيه بيا به دې جانان ياد شوى وينه	خولې ته مې سوړ اسوېلى راغلو
چې جنكۍ ورلاندې سترګې توروينه	چنار به ولې سر لوړ نه كا
تا له به كور په باڼو څوك جارو كوينه	چې زه كور نه يم ته را مه شې
ځكه مې سوال د سپينې خولې درته كاونه	چې كليواله مې ګڼلې
چې ميراثه مې بېلتانه ته پاتې شينه	ړم ځان به د يار په غېږ كې مړ ك
مور دې ړنده شه چې په تا اوبه راوړينه	څنګه نرۍ يې لكه لښته
خيالي ځوانان راپسې مري خونكاره شومه	دا پېغلتوب مې د غم دود كړې
چې هر سبا توروي سترګې ږدي خالونه	دا نازولې لور د چا ده
نه تكې سرې اوښكې مې له تورو سترګو ځينه	د بېلتا ظالم د لاسه
زما تك سپين زړګى به تور په مينه شين	د تورو سترګو اشارې دي
په غم شريكه اشنا نيسه ګودرونه	د زلفو تار مې اوبو دروړو
څوك به په تورو سترګو ځان قربانوينه	د چا به شنې سترګې خوښېږي
د جانان غمه په خندا دې تېرومه	د سترګو تور د زړه مرحمه
ګومان مې نه وو چې له تا به جدا شمه	د سترګو تور د زړه مرحمه
كه شېرين يار په زنكدن وي روغ به شينه	د ګلو ډك اوربل پرې ټيټ كړه
شېرينې راكړه د سركو شونډو سرونه	د محبت په رنځ رنځور يم
بې وفايي خو د هر ښكلي عادت وينه	د وفا تمه ترېنه مه كړه
چې هر سهار دې په خندا تازه كومه	راشه زما د سينې ګل شه
چې د غرور كنډول دې دړې وړې شينه	رب دې په مخ ږيره ښكاره كړه
چې د شېرينۍ خندا نه پاتې شې مئينه	رب دې زما په حال خبر كړه
د يار سرې شونډې په پلمو نه هېروينه	زړګي ته ډېرې پلمې وكړم
چې ديدن نه كړې زه عبث غم تېرومه	زړه مې له سترګو ګيله من
د مسافر اشنا په سر دې خير وينه	زلفې مې تاوكړې كږې نه شوې
د لېلا سرې شونډې پېزوان خوړلي دينه	زما پرې هسې نوم بدنام شو
كه خوله مې دركړه لېونى به شې مينه	زما په تشه خندا مسته
سترګې په وار پورته كوه نامردې مرمه	زما په زړه دې باڼه ښخ دي
چې زه به يې ستا په مينه بل ته واړومه	زما په سترګو كې دې ګل شي
چې غلامۍ ته يې طلاق وركړى وينه	زما خولګۍ د هغه چا ده
ځكه د سترګو مرغلرې تويومه	زما د زړه صدف دې مات كړ
ستا په بېلتون كې لكه پاڼه ژېړه شومه	زه د پسرلي تر ګل تازه وم
چې خړه پړه پښتنه لېلا لرمه	زه د يورپ جينكۍ څه كړم
چې به دا ستا مينه پر بل باندې كومه	زه دې دا خپله ځواني وخورم
زما يې خوښ دي دا شلېدلي ګرېوانونه	زه لېونو سره خوشال يم
كه رنګ مې ژېړ دى له اشنا نه بېله يمه	زه هماغه مسته لېلا يم
زه د تهمت رسۍ په غاړه ګرځومه	ستا خو په يو تهمت رنګ ژېړ شو
زما شړۍ ده ستا به كله خوښه شينه	ستا د ګيلاس په شان غړۍ ده
چې تور لحد راباندې ژېړ ګلونه شينه	ستا لوپټه زما په تن شه
چې ميئن ته يې اوښكې زه بيا تويومه	سترګو له واره ځواب راكړ
نور يې د باز په شان ګنډلى ګرځومه	سترګو مې غم زړګي ته پېښ كړ
په دې دله مالت كې زه په ګوته شومه	سترګې به هر چا تورولې
ما تا ته كله د يارۍ ويلي دينه	سترګې دا ستا سترګې زما دي
باڼه دې پورته كړه چې وسپړي ګلونه	سترګې دې بيا د ګل غوټۍ كړې
روح مې معطل دى بې وفا جانان راځينه	سترګې مې مه پټوئ خلكو
مئين خو ته يې اوښكې مونګه تويونه	سترګې مې زړه ته په ژړا شوې
جونه به كېږدي په اوربل كې سره ګلونه	سپرلى به بيا په وطن راشي
چې تور پېكى په تندي كوږ نه كړې ميئنه	سپينې سپوږمۍ ته شه خوله واخله
لكه د وينو څاڅكې واورو باندې وينه	شونډې دې دواړه داسې سرې كړې
كه چېرې غټې واى خوړلې به دې ومه	ښه ده چې سترګې دې وړې دي
په كتاب پروت يې يادوې شينكي خالونه	طالبه خداى كه به ملا شې
رنګ يې تك ژېړ وي سترګې تورې ګرځوينه	عاشق د رنګه نه پټېږي
په تورو زلفو دې بل څوك وهلي دينه	غم دې زما د زړه چارپېر دى
په خمارو سترګو مې پرېوتل ګردونه	قبر سورې كړه حال مې ګوره
په خمارو سترګو مې پرېوتل ګردونه	قبر مې لوڅ كړه حال مې ګوره
خېرات د حسن راكوه چې درنه ځمه	كچكول په سترګو مې نيولى
د غنم رنګي جانان نه شته مثالونه	كه ټول جهان جانان شي
سترګو ليدلى جانان كله هېروينه	كه زړه ته سل تسلي وركړم
ما به د يار سترګو ته ډېر كتلي وونه	كه زه خبر واى چې بېلتون دى
نور مې د بنګو پياله مه بوله ميئنه	كه مې ته روغ لېونى نه كړې
داسې اسانه به خوله ولې دركومه	لا دې يو كال ژړلي نه دي
د يار يوه خبره دوه واري راته كوينه	ما تر كوچنوټي رويباره ځار كړې
چې خطرې مې د زړه لېرې شي مئينه	ما ته د لېرې په خندا شه
چې د جانان په كېږدۍ تل ولاړه يمه	ما د اسمان سپينه سپوږمۍ كړې
چې جينكۍ مې مات بنګړي په قبر ږدينه	ما د ګودر په غاړه ښخ كړئ
دا د ورور سترګې يې د خور په شانته دينه	ما يې د ورور د سترګو جار كړې
ده به د خور سترګو ته ډېر كتلي وينه	ما يې د ورور د سترګو ځار كړې
نه پرې پوهېږم چې بورا كه پتنګ شمه	مخ دې ګلاب سترګې دې شمعې
نادانه ياره سلامي ولاړه يمه	مخ په مړوند كله پټېږي
اشنا په سرو منګلو جګ كړم تازه شومه	مړاوې ګل په لار كې پروت وم
زه دې په سپينه خوله بيده پرېيښې يمه	مسافري دې روزي مه شه
چې تور پېكى مې د هېلبند شمال وهينه	مورې كوچيانو ته مې وركړه
لور يې په سپينه روپۍ خوله نه وركوينه	مور يې د كلي شومړې غواړي
كه شينكى خال مې د چړو په څوكو ځينه	ميئنه يم منكره نه يم
تل خو به نه وي ستا ځواني زما خواستونه	نا مرادې يو وار خولګۍ راكړه
يار يې نېستمن دى په ژړا له ملكه ځينه	نجلۍ كه ټوكى د بخمل دى
كم عقله مور يې ورته سترګې توروينه	نجلۍ وړه د يارۍ نه ده
نښې دې څه كړم چې دې سترګې نه وينمه	نښې دې ډېرې ما سره دي
ځګه په خوله د خوشالۍ نغمې راځينه	نن مې د زړه ارمان پوره شو
بخت د هغه دى چې يې پولې ورانوينه	وربل يې پوړې پوړې راغى
په زړه زخمي د بېلتانه د لاسه يمه	هسې په رنګ باندې تازه يم
يا به زما په نظر ښې راغلي وينه	يا به دا ستا سترګې ښايسته وي
لا د پېړمخو يارانې سړى سېځينه	يار د ډمبرو مچو سوى دى
زه به دا تورې سترګې چېرته بدلوم	يار مې په شنو سترګو ميئن دى
زه به توورې سترګې چېرته بدلومه	يار مې په سرو سترګو ميـئن دى
د سپينې خولې شبنم به زه پرې غوړومه	يار مې په ګلو كې ويده دى
د پلو لاندې سړى غلى تېروينه	ياري د دنګې نجلۍ خوند كړي
بل دې خبرې په كنډه تللي دينه	يو خو دې غونډه منډه خوله ده