|
ګناهګار یم ،ګناهګاریم،ګناهګار
ما په دارکړۍ،ماپه دار کړۍ،ما په ډار
ما دی څکلی دانګور دزړګی وینی
ما زبیښلې دی تل سری شونډی انار
زه میین یمه په مینه او ښایست ډیر
دریدی په شان له کرکې یم داغدار
دانسان ځای می اسمان ته رسولی
دشیطان له ټیټ فطرته یم بیزار
دورورۍاو روغی جوړی لیونی یم
هزار سد دی شی له ذی جنونه ځار
د ګربت پرواز می خوښ دی اسمانو کی
ژوند د سوړو راته ښکاری ننګ او عار
چی د خپل مټاو بازو په قوت نازی
شاهنشاه دی که په برخه وی څه خوار
چی د بل په ولو ځان جګول غواړی
رنګ یی ورک شه دون همت دی او مردار
زړګیه بیا هم ته له ما نه ښه یی زړه کی د چا د مینی غم خو لری
خیر که سجدو ته دی هیڅ پام نه کوی خپل عبادت ته یو صنم خو لری
که اوسیلو نه دی توفان جوړ نه شو د ځان تسل:داوښکو نم خو لری
د ښکلی یار د خوږو شونډو بدل یو نازولی خوږ همدم خو لری
د ارزو ګانو د تابوت ملګری دناکامیو تور لړم خو لری
څه د طبیب او د دوا غمه خوری؟ د ځیګر غوښو نه ملهم خو لری
د بیکسۍ ژړ ا کړه بس «زمریه» د حال ویلو ته قلم خو لری
|
