شکوه له ځانه ، له اسمانه له جهانه کوم
ګیله له ورو ر نه ،خپلې خور نه ، له جانانه کوم
ډیوه د اوښکو بلووم د خاطرو په مزار
رڼا د زړه د اور په تاو کې ،له ګریوانه کوم
قصه په خپلې سترې مینې ،د نادودو په لاس
په غم لړلی غږ ،له پیله تر پایانه کوم
پرده د زړه له مخی اخلمه ملګروراشۍ!
دی تناره نه لمبه جګه تر اسمانه کوم
اسره مې یارته د وفا وه چې ناکامه شوله
توپیر به څنګه د وصال زه له هجرانه کوم
تو ښه د ژوند مې د کاروان ملګرو ولوټله
دې وران بازار کې به سودا څه له تاوانه کوم
لمبه په سر د داد غوښتنې وره ته منډې وهم
زه به شکوه هلته له لاسه د سبحانه کوم
ایره د هیلو دوړوم د خپل وجود په وطن
کفن د ښو هڅو اندام ته له خپل ځانه کوم
۲۰۰۱\۶\۹
|
