|
د زمانې په ځمکه ګوره چې لمبې شنې شوې
د ارمانونو په اسمان کې مو تیارې شنې شوې
د و خت په ګوتو د ښادۍ ناوې زِندۍ کړله چا
د سترګو کنج کې مو د وینو فوارې شنې شوې
د ژوند له کلې نه په تیښته د مرګ ښار ته راغلو
یمه حیرانه دا په مونږ څنګه کانې شنې شوې ؟
ګلونه لاړل د افغان له ګلستانه چیرته ؟
دلته په هر ژوندي او مړي نن خازې شنې شوې
بیوسۍ نه پوهیږي نوره چې څه وکړي په مونږ ؟
چې په هر پل کی مو د قرن نا کردې شنې شوې
اهریمن جال دی غړولي خپل ، جهان ته دی نن
هر ګوټ کې وینو چې د سرو وینو چینې شنې شوې
دزمری َوس له زړه او مټو نه ، ګیدړو ویوړ
ځکه پرې هری خوا د ننګ سپیرې طعنې شنې شوې
۲۰۰۷/۱/۷
|
