اوس که په لار د سره نه ځمه اشنا خلک پېغور راکوې
په ېو ځل نه په سل ځلو ېې راکوې
تا جوړ خبره کړه پېغور ته
خلک راګورې زمونږ لور ته
پوکې وهې اوس دغه اور ته
دؤ ېارانو منځ کې درز ما ته سخت زور راکوې
اوس که په لار د سره نه ځمه اشنا خلک پېغور راکوې
په ېارۍ تا وکړې فساتې
هر ساتې غواړې ننواتې
راوستم تا رقېب ته پاتې
ستا کارنامې په خوږ زړګې مالګېن ټکور راکوې
اوس که په لار د سره نه ځمه اشنا خلک پېغور راکوې
دنېمې لارې ېارانه مه کوه
ښکاره کارو کې بهانه مه کوه
د بدو خلکو خېزمانه مه کوه
دا نادانې دې تېندکونه لور په لور راکوې
اوس که په لار د سره نه ځمه اشنا خلک پېغور راکوې
مېنه مې ټوله وه په تا درغلې
دزړه له کومې په رښتېا درغلې
هېڅکله نه وه په خطا درغلې
جلالې واې لوې ګناه د محبت ده رانه شوې ځکه عذاب راته نور نور راکوې
اوس که په لار د سره نه ځمه اشنا خلک پېغور راکوې
سېد نسېم شاه (جلالې)
2007-3-29
|
